320 papers
In dit artikel wordt getoond hoe Variational Autoencoders (VAE) en Actief Leren kunnen worden ingezet om anomalieën in ongeveer 200.000 DESI-galaxiespectra te detecteren, waardoor zowel instrumentale artefacten voor procesverbetering als unieke fysische objecten voor nieuwe ontdekkingen kunnen worden geïdentificeerd.
Dit artikel onderzoekt hoe reversibele en irreversibele thermodynamische processen, zoals gravitationeel geïnduceerde materiecreatie en energie-uitwisseling met de horizon, de Hubble-spanning kunnen verlichten door een dynamisch donkere-energiemodel te bieden dat consistent is met lokale metingen en kosmologische data.
Op basis van DESI DR2-data concludeert dit onderzoek dat een interactie tussen donkere materie en straling die vóór de recombinatie-epoche thermisch evenwicht bereikt, niet wordt ondersteund, waardoor het model de kosmologische spanningen niet kan oplossen.
Deze studie breidt het gradiënt-expansieformalisme uit naar massieve vectorvelden om de niet-lineaire productie van donkere materie tijdens inflatie te analyseren, waarbij wordt aangetoond dat de combinatie van kinematische en axion-achtige koppelingen aan het inflaton veld bepaalt of de transversale of longitudinale polarisatie de dominante bijdrage levert aan de energiedichtheid.
Dit artikel onderzoekt hoe donkere dipoolstraling van excentrische supermassieve zwarte gatenparen de inspiratie kan versnellen en het lage-frequentie spectrum van het stochastic gravitatiegolvenachtergrond beïnvloedt, waarbij een Bayesiaanse analyse met pulsartimingarray-data aangeeft dat dit het lage-frequentie spectrum kan veranderen, hoewel het het laatste-parsec-probleem niet volledig oplost.
Deze studie introduceert een nieuwe statistische methode die de astrometrische asymmetrie van gelende bogen gebruikt om de fractie van donkere materie-substructuren in sterrenstelselclusters te beperken, waarbij de techniek succesvol wordt gevalideerd met simulaties en toegepast op waarnemingen van de MACSJ0416 en AS1063 clusters.
Dit artikel introduceert een analytische emulator, gebaseerd op machine learning, die de baryon-dichtheidsverdeling binnen een fuzzy donkere materie-soliton voorspelt op basis van de FDM-dichtheid en het totale potentiaal, waarmee de vorming van de soliton met een fractie fout van minder dan 0,04 nauwkeurig wordt gesimuleerd.
Dit paper introduceert BLISS, een probabilistische methode die gebruikmaakt van convolutionele neurale netwerken en een denoising autoencoder om sterren en sterrenstelsels in overbelaste astronomische beelden te detecteren, te ontwarren en te meten, waardoor systematische fouten door vermenging in toekomstige kosmologische surveys zoals LSST aanzienlijk worden verminderd.
Dit artikel presenteert een kalibratie-onafhankelijke consistentietest van BAO- en SNIa-gegevens met behulp van Gaussische processen, waaruit blijkt dat de recente DES-Dovekie-update de eerdere spanning oplost en alle onderzochte datasets binnen ongeveer 1σ consistent zijn.
Dit artikel toont aan dat de kruiscorrelatie met het Lyman--woud een betrouwbare en veelbelovende methode is om de roodverdelingsverdeling van fotometrische sterrenstelsels bij hoge roodverschuivingen () te kalibreren voor toekomstige Stage IV-hemeldoorzoeken.
Het CHRONOS-project is een voorgesteld volgende generatie grondgebonden zwaartekrachtgolfobservatorium dat met behulp van cryogene torsiestaven en quantum-niet-vernielende snelheidsmetingen de sub-Hz-frequentieband zal verkennen om de bronnen van zwaartekrachtgolven nauwkeuriger te lokaliseren, de algemene relativiteitstheorie te testen en het stochastische zwaartekrachtgolvenachtergrondsignaal te bestuderen.
Dit artikel beschrijft de implementatie en openbaarmaking van een module voor zelfinteragerende donkere materie in de kosmologische simulatiecode OpenGadget3, die elastische verstrooiing voor diverse doorsneden en twee-speciesmodellen mogelijk maakt en wordt gevalideerd via tests en prestatieanalyses.
Dit onderzoek toont aan dat kosmologische beperkingen uit zwakke lensing analyses niet lijden onder het gebruik van minder dichte bronstalen, mits de roodverdelingen nauwkeurig genoeg worden gekalibreerd via breedveld spectroscopie, waardoor de dominante systematische fouten kunnen worden opgelost.
Deze studie onderzoekt het Stodolsky-effect binnen het kader van gegeneraliseerde neutrino-interacties voor zowel Dirac- als Majorana-neutrino's, en concludeert dat naast het Standaardmodel alleen niet-standaard en tensor-interacties bijdragen, wat gevolgen heeft voor de detectie van de kosmische neutrino-achtergrond.
Dit artikel toont aan dat het aannemen van een thermische beginvoorwaarde voor het gaugeveld tijdens inflatie, in plaats van de standaard Bunch-Davies vacuümtoestand, leidt tot een dissipatieve versterking die de conformale barrière voor magnetogenese effectief kan opheffen en de huidige magnetische veldsterkte aanzienlijk kan verhogen zonder niet-minimale koppelingen te vereisen.
Dit onderzoek toont aan dat radioselectie een effectieve methode is om een tot nu toe ontbrekende populatie van zwaar verduisterde, Compton-dikke AGN's bij hoge roodverschuivingen () te ontdekken die door traditionele röntgenobservaties worden gemist.
Dit artikel introduceert een nauwkeurig en fysiek interpreteerbaar 'halo streaming' model voor roodverschuivingsruimte-distorsies dat, door middel van op simulaties getrainde emulators, de niet-lineaire clustering van sterrenstelsels op kleine schalen efficiënt beschrijft om precisiemetingen van kosmologische parameters te ondersteunen.
Deze studie gebruikt een cosmologische MHD-simulatie om aan te tonen dat heracceleratie van kosmische straling door solenoidale turbulentie in een filament tussen twee samensmeltende sterrenstelselclusters voldoende is om een Mpc-grote radiosynchrotonbrug te genereren die overeenkomt met waarnemingen van Abell 399 en Abell 401.
In dit artikel worden grenzen aan de axion-foton-koppeling vastgesteld door gebruik te maken van tijdsopgeloste optische polarisatiemetingen van de Krab-pulsar, waarmee het potentieel van deze methode voor het opsporen van axionen wordt aangetoond.
Dit artikel introduceert een nieuwe, betrouwbare classificatiemethode voor de dynamische toestand van sterrenstelselclusters, gebaseerd op een Bayesiaanse classifier met een Gaussische mengselmodel, die de beperkingen van eerdere studies overwint door gebruik te maken van meerdere indicatoren en door te tonen dat projectie op lagere dimensies de prestaties zelfs bij beperkte observatiegegevens verbetert.