352 papers
Dit artikel presenteert een likelihood-analyse die empirische en theoretisch gemotiveerde gammastraalachtergrondmodellen voor indirecte donkere-materiezaken vergelijkt, en concludeert dat empirische modellen statistisch concurrerende fits bieden voor data in hoog-latitude gebieden.
Dit artikel introduceert een nieuwe methode om de fotonflux te berekenen die ontstaat uit het verval van axionen geproduceerd door oerzwarte gaten, en concludeert dat toekomstige detectoren zoals e-ASTROGAM dit signaal kunnen waarnemen.
Dit artikel presenteert een datagedreven methode om de richting van een galactische kerninstortings-supernova te bepalen door gebruik te maken van de aankomsttijden van de eerste neutrino's bij verschillende detectoren, waardoor snelle en betrouwbare hemelkaarten worden gegenereerd voor multi-messenger follow-up zonder afhankelijkheid van simulaties.
Dit artikel presenteert waarnemingen van SN 2022jli, het eerste ontblote-envelop-supernova-geval met een dubbel piekverloop en periodieke schommelingen, waarbij de late tijdsfase een significante stofemissie toont en het fenomeen mogelijk wordt verklaard door een magnetar of accretie in een binair systeem.
Dit artikel stelt dat de quasi-stationaire emissie van herhalende snelle radiobursts kan worden verklaard door synchrotronstraling uit een magnetar-windnevel, waarbij specifieke eigenschappen van de neutronenster en het type supernova-progenitor verschillen tussen de bekende bronnen R1, R2 en R3.
Dit artikel introduceert thermodynamische krachten als een nieuwe methode voor het systematisch modelleren van transport in zwakke collisionaire plasma's, wat via TF-PIC-simulaties onthult dat warmtestroomverzadiging in aanwezigheid van meerdere gradiënten wordt gemedieerd door de vuurpijlinstabiliteit in plaats van de whistler-instabiliteit.
Dit artikel presenteert een statistisch betekenisvolle steekproef van 1.220 quasarparen en kandidaten, geselecteerd uit de DESI DR1-data, die cruciale inzichten biedt in galaxiemergers, zwarte gaskgroei en lensingverschijnselen.
Dit artikel introduceert het concept van 'Magnetically Arrested Transmutation' (MAT), een mechanisme waarbij sterke magnetische velden de transformatie van compacte sterren in zwarte gaten door endoparasitische zwarte gaten kunnen stoppen, waardoor het overwicht van magnetische witte dwergen en de aanwezigheid van magnetars in de buurt van het galactische centrum verklaard kan worden.
Dit artikel toont aan dat asymmetrische erosie van radio-pulsen in een magnetisferisch plasma, veroorzaakt door niet-lineaire wakevelden, een mechanisme kan zijn dat lineair gepolariseerde straling omzet in cirkelvormig gepolariseerde snelle radiobursts afkomstig van magnetars.
Dit artikel onderzoekt hoe excentrische dubbele pulsars in donkere-materie-omgevingen, met name die met ultralichte scalaire velden, door dynamische wrijving een grotere gevoeligheid tonen voor donkere-materie-kenmerken dan eerder onderzochte systemen met cirkelvormige banen.
De auteurs stellen een alternatief model voor waarin "little red dots" worden geïnterpreteerd als supermassieve sterren omringd door zware, zelfgraviterende schijven die ontstaan uit gasrijke galaxiemergers, waardoor de waargenomen spectra en eigenschappen van deze objecten als voorlopers van directe ineenstortingszwarte gaten worden verklaard.
Dit artikel analyseert SN 2024hpj en vergelijkbare SN 2009ip-achtige gebeurtenissen om hun voorkeur voor sterrenvormingsgebieden als ontstaansomgeving te bevestigen, hun lichtkromme-variabiliteit te classificeren in vier subgroepen en de progenitor-massa's te schatten op 25 tot 31 zonsmassa's of lager.
Deze studie introduceert een nieuw lepton-hadronisch model voor blazars, waarbij een sub-Eddington-jet deeltjes versnelt die ultra-hoog-energetische neutrino's produceren, en toont aan dat dit model de waarnemingen van TXS 0506+056 en PKS 0605-085 door IceCube en KM3NeT energetisch haalbaar verklaart.
Dit onderzoek toont aan dat de LSST-survey met succes periodieke lichtkromme-variabiliteit kan gebruiken om zware dubbelzwartgaten met hoge excentriciteit en ongelijke massa's te identificeren, waarbij een detectiekans van meer dan 50% wordt voorspeld voor systemen binnen een afstand van ongeveer 1,5 miljard lichtjaar.
Dit artikel beschrijft hoe waarnemingen van de zwarte-gat-röntgenbinaire MAXI J1348−630 een zeldzame, tijdelijke heractivering van compacte jets en de lancering van discrete ejecta onthullen die nauw gekoppeld zijn aan snelle variaties in de X-straal-emissie, wat nieuwe inzichten biedt in de dynamische wisselwerking tussen jets en de hete corona.
Dit artikel beschrijft hoe een selectie van period-omkeercataclysmische variabelen, gebaseerd op eROSITA- en SDSS-gegevens, leidde tot de bevestiging van zes nieuwe systemen, waaronder GALEX J125751.4-283015, waarmee de bekende populatie met 18% is toegenomen tot 39 systemen en een methode is ontwikkeld om de discrepantie tussen voorspelde en waargenomen aantallen op te lossen.
Deze studie presenteert een analytisch model voor polarisatiesignalen veroorzaakt door schijfvormig, ingesloten circumstellaire materiaal in Type II-supernova's, dat de tijdsevolutie van SN 2023ixf succesvol verklaart en zo waardevolle beperkingen oplevert voor de mechanismen die dergelijke massaverlies veroorzaken.
Deze studie identificeert in de Seyfert-galaxie J1257, gelegen in het Coma-cluster, een supermassief zwart gat dat gedurende twintig jaar herhaaldelijk extreme, mogelijk quasi-periodieke X-ray variabiliteit vertoont op tijdschalen van 20-30 kiloseconden, wat het een waardevolle toevoeging maakt aan de kleine groep van relatief lichte supermassieve zwarte gaten met dergelijke gedragingen.
Deze studie weerlegt eerdere claims dat ondiepe donkere-materie-spijken de waargenomen periodeverval in zwarte-gaten-LMXB-systemen kunnen verklaren, en stelt via N-lichaamsimulaties dat alleen veel steilere profielen (met ) in aanmerking komen.
De studie toont aan dat optisch dikke winden bij zeer massieve sterren de vorming van intermediaire zwarte gaten via directe instorting onderdrukken bij metalliciteiten hoger dan 0,001, wat impliceert dat de progenitoren van GW231123 een lage metaliciteit moeten hebben gehad.