319 papers
Deze studie toont aan dat de overleving van ultra-zware kernen in protomagnetar-uitstromen sterk afhangt van het uitstroommodel en de eigenschappen van de motor, waarbij kernen in bolvormige winden slechts kort kunnen overleven en in jets voornamelijk alleen bij lage spin-energieën, wat belangrijke implicaties heeft voor de oorsprong van ultra-hoge-energie kosmische straling.
In dit onderzoek worden de uitzonderlijke gevoeligheid van de MeerKAT-radiotelescoop en de data van het dwergstelsel Reticulum II benut om de zoektocht naar synchrotronemissie van WIMP-annihilatie of -verval te verfijnen en zo strengere beperkingen te stellen dan eerdere radiostudies.
Dit onderzoek toont aan dat hoekmoment in hyperaccreterende neutronsterren tijdens een gemeenschappelijke omhulling-fase de vorming van een accretieschijf en daaruit voortvloeiende uitstoot mogelijk maakt, wat leidt tot de synthese van protonrijke elementen via het rp-proces en alpha-rijke supernova-achtige nucleosynthese.
Auteurs kondigen de ontdekking en timing van de eerste millisecondepulsar, PSR J1716-2808A, aan in de bolvormige sterrenhoop NGC 6316, wat bevestigt dat de cluster, ondanks een lagere dan verwachte dispersiemaat, een rijke bron van millisecondepulsars is die overeenkomt met eerdere gammastraalschattingen.
Dit artikel introduceert UMAP als een modelonafhankelijke techniek om de GWTC-3 populatie van binair zwarte gaten te analyseren, waarbij vier onderscheiden subgroepen worden geïdentificeerd die verschillende vormingspaden en spin-eigenschappen onthullen.
Dit artikel toont aan dat zwarte gaten omgeven door dunne accretieschijven aanzienlijke getijden-deformabiliteit vertonen, wat de detectie van getijden Love-nummers met toekomstige gravitatiegolfobservatoria mogelijk maakt en tegelijkertijd een uitdaging vormt voor tests van gemodificeerde zwaartekracht.
Dit artikel vertaalt de huidige grenzen voor de koppelingssterkte van axion-achtige deeltjes aan fotonen naar het Randall-Sundrum-model, waarbij wordt aangetoond dat deze beperkingen het hiërarchieprobleem niet oplossen tenzij het deeltje zwaar is (mₐ ≳ 0,1 GeV) en het gauge-veld zich in de bulk bevindt.
De auteurs presenteren een nieuw, analytisch en eenvoudig hanteerbaar dichtheidsprofiel voor self-interacting dark matter (SIDM) halos dat de isotherme kernconfiguratie nauwkeurig beschrijft en gevalideerd is door N-body-simulaties over verschillende evolutionaire fasen.
Dit artikel toont aan dat hoewel Seyfert-galaxieën een aanzienlijk deel van de diffuse neutrino-flux onder de 10 TeV kunnen verklaren, ze niet representatief zijn voor de gehele populatie, aangezien een uniforme toepassing van de efficiënte emissieparameters van NGC 1068 zou leiden tot een flux die de huidige waarnemingsgrenzen aanzienlijk zou overschrijden.
Dit artikel presenteert een H0-vrije meting van de kosmische baryonendichtheid (Ωb) door het combineren van snelle radiobursts en zwaartekrachtgolven, wat resulteert in een waarde die in overeenstemming is met vroege-heelalwaarnemingen en de H0-spanning oplost.
Dit artikel onderzoekt of donkere-materieklonten de oorzaak kunnen zijn van glitches in LIGO/Virgo/KAGRA-data, en concludeert dat hoewel de meeste glitches worden uitgesloten, de overige waarnemingen worden gebruikt om voor het eerst directe bovengrenzen te stellen aan de lokale dichtheid van donkere materie in de vorm van klonten.
Dit artikel onderzoekt hoe de Cherenkov Telescope Array (CTA) kan worden gebruikt om vreemdeletten te detecteren in kosmische straling afkomstig van HESS J1731-347, een mogelijk vreemde quarkster, waardoor het bestaan van quarkmateriaal en de versnellingsmechanismen van kosmische straling zouden kunnen worden bevestigd.
Deze studie toont aan dat een semi-analytisch model binnen het CDM-paradigma de waarnemingen van superzware zwarte gaten en sterrenmassa's bij hoge roodverschuivingen reproduceert, waardoor fuzzy- en warm dark matter-modellen met respectievelijk massa's kleiner dan $2,0\times 10^{-20}7,2$ keV op een betrouwbaarheidsniveau van 95% worden uitgesloten.
Dit artikel presenteert een uitgebreide fotometrische analyse van SN 2019vxm, een uitzonderlijk heldere Type IIn-supernova, waarbij TESS-gegevens een ongebruikelijk vroege opwaartse lichtkromme onthullen en een statistisch significante ruimtelijke en temporele correlatie met de röntgentransiënt GRB191117A suggereren, wat wijst op een schokdoorbraak in een dichte, asymmetrische omringende materie van een massieve progenitor.
Deze studie presenteert een verenigd en zelfconsistent kader voor het analyseren van Lorentz-invariantie-schending door superluminale neutrino's, waarbij het de onnauwkeurigheden in eerdere analyses van de KM3-230213A-gebeurtenis corrigeert en aantoont dat cascade-effecten verwaarloosbaar zijn bij het stellen van LIV-begrenzingen.
Deze studie van de magnetische period-bouncer-kandidaat IL Leo onthult via langdurige fotometrie en spectroscopie tijdens een lage accretietoestand dat de witte dwerg een massa van $0,74 \pm 0,05 M_{\odot}12700 \pm 360\alpha40,7 \pm 0,5$ MG bedraagt.
Deze studie presenteert een model voor turbulente elektron-ion-corona's rond zwarte gaten, gebaseerd op 2D-simulaties, dat verklaart hoe een tweetemperatuurstaat ontstaat met ionen die twee derde van de energie dragen en hoe versnelde niet-thermische deeltjes de waargenomen röntgenspectra van objecten zoals NGC 4151 verklaren, inclusief een voorspelde MeV-staart.
Deze studie onderzoekt de resonante excitatie van modi van superzware zwarte gaten door nabije ster-massa-binairs, waarbij wordt vastgesteld dat de totale energieflux naar oneindig wordt gemaximaliseerd bij een frequentie die dicht bij, maar niet exact gelijk is aan, het reële deel van de overeenkomstige quasinormale-modusfrequentie, met een toenemende afwijking naarmate het systeem verder van het zwarte gat verwijderd is.
Deze studie toont aan dat de aanname van lokale emissie in sterke-veld QED-fouten oplevert bij het modelleren van spin- en polarisatie-opgeloste verdelingen, en introduceert een fysiek consistente, niet-lokale benadering die aanzienlijke afwijkingen voorspelt ten opzichte van bestaande modellen.
Dit onderzoek concludeert dat de intrinsieke spreiding en normalisatie van de relatie tussen superzware zwarte gaten en hun bulge-evolueren met de kosmische tijd, waarbij een sterk evoluerende spreiding op hoge roodverschuiving de waargenomen amplitude van het gravitatiegolfachtergrondsignaal kan verklaren.