1088 papers
Dit overzicht bespreekt de evolutie van het begrip van s-process nucleosynthese in lage-massa AGB-sterren, waarbij de nadruk ligt op de verschuiving van de Ne22-neutronenbron naar de 13C(α,n)16O-reactie als primaire bron voor de synthese van kernen tussen Sr en Pb, aangedreven door observationele beperkingen en het optreden van deze reactie bij lage temperaturen tussen thermische pulsen.
Een eeuw na de pionierswerk van Bernard Lyot rapporteren PICSARR-observaties nieuwe, hoogprecieze polarimetrische metingen van Venus die, hoewel ze grotendeels overeenkomen met eerdere modellen en deeltjesgrootteverdelingen, aanzienlijke variabiliteit in de fasecurve en een afwijkend UV-polarisatiegedrag in de poolgebieden onthullen dat wijst op lagere wolktoppen en een groter Rayleigh-verstrooiingscomponent dan in evenwijdige modellen wordt voorspeld.
Deze studie toont aan dat het gebruik van het uitgebreide CRAHCN-O chemische netwerk in plaats van het N-C-H-O netwerk leidt tot aanzienlijk hogere concentraties van prebiotische voedingsstoffen zoals HCN in exoplaneetatmosferen, doordat de vorming van ethaan (CH) fungeert als een fotokinetisch schild dat de afbraak van deze moleculen door UV-straling van M-sterren remt.
Deze studie beschrijft ASASSN-25dc als een waarschijnlijk binnen-uit dwarf nova-uitbarsting van een period-bouncer-kandidaat met een zeer kleine massa-verhouding, waarbij de waargenomen eigenschappen zoals een trage opkomst en het ontbreken van een 2:1-tidale resonantie de bestaande modellen voor superuitbarstingen in systemen met een lage massa-verhouding uitdagen.
Dit artikel stelt dat de meest heldere hyperzachte röntgenbronnen kunnen worden verklaard door accretie op een binair zwart gat in een hiërarchisch drievoudig systeem, waarbij een circumbinaire schijf de waargenomen eigenschappen voortbrengt.
Dit artikel presenteert 2D-deeltjes-simulaties die aantonen dat compressie-geïnduceerde drukanisotropie in magnetisch geparkeerde schijven rond zwarte gaten leidt tot cyclotron- en spiegelinstabiliteiten die deeltjes versnellen, waarbij de drempels en evolutie van deze instabiliteiten sterk afhankelijk zijn van de plasma-beta, temperatuur en compressiesnelheid.
Dit artikel stelt dat een reactie-diffusiemodel met een bewegende reactiefront, aangedreven door uitstroom van de protoster, de evolutie van protostellair schijfstructuren van een continue vorm (Class 0) naar een ring-gat structuur (Class II) kan verklaren en classificeren.
Dit artikel presenteert een onafhankelijke validatie en herkalibratie van de Stetson-standaardsterfotometrie met behulp van de BEST-database, waarbij systematische fouten worden gecorrigeerd om de nauwkeurigheid te verbeteren tot enkele millimag.
Dit artikel toont aan dat de verborgen symmetrie en scheidbaarheid van de Kerr-ruimtetijd een onvermijdelijk lokaal gevolg zijn van de Einstein-vergelijkingen voor roterende ruimtetijden, waarbij de gemengde vergelijkingen onder een minimale evenwichtsvoorwaarde leiden tot een universele classificatie die de Kerr-structuur als de enige globaal regelmatige oplossing selecteert.
Dit artikel stelt dat de langperiodieke transient GLEAM-X J1627-5235 het resultaat is van een samensmelting van twee witte dwergen, waarbij een model van rotatie-evolutie een leeftijd van ongeveer 572 miljoen jaar voorspelt die consistent is met de waarnemingen en de interpretatie van de bron als een geïsoleerde, snel roterende en sterk gemagnetiseerde witte dwerg-pulsar ondersteunt.
Deze studie introduceert een robuuste methode voor het nauwkeurig meten van de ellipticiteit van 29 Melkweg-globulaire sterrenhopen, waarbij wordt vastgesteld dat rotatie de belangrijkste drijvende kracht is voor hun afplatting, terwijl snelheidsanisotropie en getijden ook een rol kunnen spelen.
Dit artikel toont aan dat de dynamiek en structuur van windterminatieschokken in massieve sterrenhopen voornamelijk worden bepaald door de dichtheid en druk van de omringende superbel, waardoor een efficiënte methode ontstaat om deze processen over miljoenen jaren te modelleren en de morfologie van de uitstroom te voorspellen.
Dit artikel analyseert het dubbelwitte-dwergsysteem J2102-4145 en concludeert dat de secundaire ster een extreem dunne waterstofenvelope bezit als gevolg van een gemeenschappelijke-omhulsel-fase, wat een belangrijke beperking oplegt aan bestaande theorieën over het uitwerpen van envelopes.
Deze studie introduceert een nieuw, gedetailleerd model voor de evolutie van stofkorrelgroottes binnen de GIZMO/FIRE-3-simulaties dat een bimodale verdeling voorspelt en aantoont dat, hoewel stofgroei en -vernietiging de overvloed in de Lokale Groep bepalen, inefficiënte coagulatie leidt tot onwaarschijnlijke extinctiecurven en een gebrek aan zeer kleine koolstofkorrels, wat suggereert dat 'top-down' PAH-vorming noodzakelijk is.
Dit artikel beschrijft numerieke simulaties voor het SAXO+-systeem die aantonen dat een donkere-holte-lus de resterende sterrenlichtintensiteit met een factor 200 vermindert, terwijl NCPA-compensatie een factor 20 bereikt, waarbij de kalibratie van optische gains van de pyramide-WFS vooral bij heldere sterren en slechte seeing de prestaties verbetert.
In dit artikel presenteren de auteurs een XGBoost-machinelearningmodel dat op basis van lokale fase-ruimte-informatie succesvol de toekomstige evolutie van voorstellaire kernen in gemagnetiseerde moleculaire wolken voorspelt, waardoor een rekenkundig efficiënt alternatief voor traditionele sink-deeltje-algoritmes wordt geboden.
Dit artikel onderzoekt de niet-lineaire evolutie en verzadiging van de instabiele zonne-inertiale modus met longitudinale golfgetal op een differentieel roterende bol, waarbij numerieke simulaties aantonen dat de modus via een superkritische Hopf-bifurcatie verzadigt tot een amplitude die vergelijkbaar is met waargenomen zonnebewegingen.
Dit artikel presenteert een model van de chemie in het stofarme binnenste van protoplanetaire schijven rond Herbig-sterren, waarbij wordt voorspeld dat deze warme, molecuulrijke regio's verantwoordelijk zijn voor het merendeel van de waargenomen emissielijnen van CO, H2O en SiO, en dat SiO-overtoonlijnen een belangrijke tracer vormen voor deze stofvrije zones.
Dit onderzoek toont aan dat trage modi in samendrukbare magnetohydrodynamische turbulentie een overgang vertonen van zwak naar sterk, terwijl snelle modi zwak blijven, wat wordt onderbouwd door een nieuwe multi-ruimteschiptechniek die de niet-lineaire interacties in de aardse magnetoschijf kwantificeert.
Dit artikel analyseert de multi-epoch heropflaringen in GRB 250129A en concludeert dat deze het beste worden verklaard door opeenvolgende schokinteracties van vertraagde botsingen tussen relativistische schillen, in plaats van door een enkelvoudige externe schok of een eenmalige energie-injectie.