1088 papers
Dit artikel toont aan dat veldniveau-inferentie met behulp van het LEFTfield-model de beperkingen op de BAO-schaal aanzienlijk verbetert ten opzichte van standaardreconstructie door expliciet de initiële condities te schatten.
Deze studie bevestigt dat moleculaire wolken in M31 hydrostatisch in evenwicht zijn en een vergelijkbare dynamische staat vertonen als die in de Melkweg, wat de rol van gravitationele stabiliteit en turbulentie in de evolutie van interstellair gas onderstreept.
Dit artikel introduceert de eerste Mock Data Challenge voor de Einstein Telescope, waarbij een gesimuleerde dataset met compacte binaire coalescenties en Gaussisch ruis wordt gepresenteerd om analysepipelines te testen en een basis te leggen voor toekomstige uitdagingen.
Deze studie presenteert nauwkeurige mock-catalogi voor DESI's tweede data-release, gebaseerd op de Uchuu-simulatie en subhalo-abundantie-matching, die de waargenomen clustering en eigenschappen van LRG- en BGS-galaxieën tot een roodverschuiving van 1,1 succesvol reproduceren.
Dit artikel introduceert PyBird-JAX, een op JAX gebaseerde, differentieerbare implementatie die via neurale netwerken de berekening van één-lus EFTofLSS-predicities voor het galaxiekrachtspectrum versnelt met 3 tot 4 ordes van grootte ten opzichte van de originele PyBird-code, waardoor nauwkeurige en snelle inferentie voor toekomstige grootschalige structuuronderzoeken mogelijk wordt.
Deze studie presenteert uitgebreide GRMHD-simulaties van super-Eddington-accretie op stellaire zwarte gaten, waarbij wordt aangetoond dat stralingsdruk dikke schijven en uitstromen vormt die de stralingsefficiëntie beperken, terwijl sterke jets door voldoende magnetische flux en snelle spin de uitstromen kunnen doorbreken en straling via geometrische bundeling mogelijk maken.
Dit artikel breidt het macroscopische model van een neutronenster uit tot roterende systemen binnen de effectieve-oppervlaktebenadering en leidt analytische uitdrukkingen af voor het traagheidsmoment dat rekening houdt met oppervlaktermen en tijds-azimutale correlaties in sterke zwaartekracht.
Deze paper introduceert twee efficiënte 'kurto-spectra' om de complexe, pariteit-odd trispectrum in de grote schaalstructuur te comprimeren en valideert deze methoden via simulaties om de detectie van pariteitschending op kosmologische schalen mogelijk te maken.
Deze studie toont aan dat hogere temperaturen en een variatie in monomeergrootte leiden tot dichter en compacter samengeklonterd stof in supernova's, waarbij acht verschillende structurele meetmethoden werden getest en de gemiddelde contactaantal als de minst betrouwbare metric werd geïdentificeerd.
Dit artikel presenteert een analytische studie naar de vroege emissie van supernova's die door interactie met omringend materiaal worden aangedreven, waarbij wordt aangetoond dat huidige waarnemingen vaak leiden tot grote onzekerheden in het afleiden van de eigenschappen van dit materiaal, maar dat toekomstige UV-missies zoals ULTRASAT deze degeneraties kunnen doorbreken.
Dit artikel herformuleert de Press-Schechter-benadering voor het ontstaan van primordiale zwarte gaten binnen het excursie-setkader en toont aan dat het proces niet-Markoviaans is, waardoor de gebruikelijke correctiefactor van 2 niet geldig is en beide componenten van de ineenstortingskans consistent moeten worden meegenomen voor een positief gedefinieerde massafunctie.
Dit artikel toont aan dat de drempel voor de vorming van primordiale zwarte gaten niet alleen wordt bepaald door de compacteringsfunctie, maar ook door de Ricci-scalair van de ruimtelijke geometrie in de kern, wat leidt tot een trichotomie van initiële condities (open, gesloten of plat) die de vormingstheorie en het massaspectrum van deze zwarte gaten fundamenteel beïnvloeden.
Dit artikel onderzoekt hoe gravitationele lensing door oerzwarte gaten als donkere materie het stochastische achtergrondsignaal van zwaartekrachtgolven kan vervormen, waardoor toekomstige detecties een nieuwe methode bieden om scenario's voor donkere materie te beperken.
Dit onderzoek levert met LHAASO-observaties van de supernovarest IC 443 overtuigend bewijs dat schokgolven van supernovaresten kosmische straling kunnen versnellen tot sub-PeV-energieën.
Dit artikel beschrijft de ontwikkeling en succesvolle test van een groot-volume optisch tijdprojectiekamerprototype met triple-GEM-versterking, dat voor het eerst robuuste reconstructie van elektronen in het 10-60 keV-bereik met hoekresoluties tot 15° en hoge modulatiefactoren aantoont, waardoor de richtingafhankelijke hard-X-ray polarimetrie naar hogere energieën kan worden uitgebreid.
Dit artikel stelt dat de rotatie van exoplaneten in de bewoonbare zone, net als die van Venus, door een glad proces van atmosferische vorming en toenemende atmosferische koppelkrachten zachtjes kan omkeren naar een retrograde rotatie zonder catastrofale gebeurtenissen, waarbij een vorkbifurcatie optreedt wanneer atmosferische krachten de getijdenkrachten overtreffen.
Dit artikel leidt analytisch af en illustreert met een populatiesynthesemodel dat de maximale afstand waarover binaire neutronensterrensamensmeltingen uit hun gastheergalaxieën kunnen worden uitgestoten ongeveer 300 kpc bedraagt, vermenigvuldigd met de zevende macht van de omgekeerde ontsnappingssnelheid, wat impliceert dat zware gastheergalaxieën met hoge ontsnappingssnelheden zeer grote offsets onwaarschijnlijk maken.
Dit artikel presenteert een geavanceerde entropische kosmologische theorie die, gesteund door een uitgebreide analyse van waarnemingsdata zoals supernova's en baryonische akoestische oscillaties, de waargenomen versnelde uitdijing van het heelal succesvol verklaart als een emergent entropisch fenomeen in plaats van een fundamentele kosmologische constante.
Dit artikel onderzoekt theoretische limieten voor de massa van compacte objecten in de vervormde Hořava-Lifshitz-zwaartekracht en toont aan dat zowel de uniform-dichtheidslimiet als de geluidssnelheidslimiet samenvallen met de horizoncurve op het punt waar een zwart gat extremaal wordt.
Dit artikel analyseert de vorming en eigenschappen van centrale flitsen tijdens sterbedekkingen door hemellichamen, waarbij het de invloeden van diffractie, interferentie en de ster-diameter op de intensiteit en structuur van deze flitsen in de schaduw van objecten zoals Pluto en Triton modelleert.