1092 papers
Dit artikel rapporteert de ontdekking van een sterk energie-afhankelijke X-ray polarisatie van ongeveer 4% in het zwarte-gat-binairstelsel GS 1354-64, waargenomen met IXPE tijdens een intermediaire toestand na een mislukte overgang, wat nieuwe inzichten biedt in de geometrie en accretieprocessen van zwarte gaten.
Dit onderzoek gebruikt de nieuwste DESI DR2 BAO- en -observaties om tijdvariërende vacuümmodellen (CDM) te testen, waarbij de resultaten aantonen dat deze data de afwijkingen van het standaard CDM-model sterk beperken, de vacuümdynamica naar nul drijven en de Hubble-spanning aanzienlijk verminderen.
Dit artikel presenteert een multidisciplinair ontwerpoptimisatiekader dat trajectdynamica, vermogenssystemen en elektrische voortstuwing voor een lage-druk missie naar asteroïde 16-Psyche gelijktijdig optimaliseert door de variabele specifieke impuls van de SPT-140 Hall-aandrijving te koppelen aan de tijdsvariabele zonne-energiebeschikbaarheid.
Dit rapport concludeert dat de uitleesruis in ACS/WFC-biasframes geen kolomafhankelijkheid vertoont, maar wel een rijafhankelijkheid door donkerstroom, waarbij de ruis in de fysieke pre-scans lager is dan in de wetenschappelijke arrays en dat het maskeren van onstabiele 'hot pixels' de ruis in kolommen verlaagt.
De studie van 5646 open sterrenhopen in de Melkweg toont aan dat de meeste systemen, met name de minder massieve, de radiale versnellingrelatie en de baryonische Tully-Fisher-relatie volgen met een versnellingsschaal die consistent is met MOND, wat suggereert dat lage-versnellingsdynamica ook op schaal van parsecs binnen onze eigen Melkweg optreedt.
Dit artikel presenteert een systematische analyse van TESS-observaties van 2544 cataclysmische variabelen, wat resulteerde in een betrouwbaar catalogue (CCC) van 910 objecten met geïdentificeerde omlooptijden die zowel bestaande metingen bevestigen als corrigeren of aanvullen.
Dit onderzoek analyseert de multi-golflengte verticale structuur van de β Pictoris-debrisdisk en onthult dat deze in het midden-infrarood gemiddeld 1,5 keer dikker is dan in de millimeterband, waarbij de waargenomen verticale vervorming en constante schaalhoogte consistent zijn met seculiere verstoringen door de binnenste reuzenplaneten.
Deze studie onthult een protocluster van Lyman-alfa-emitters bij z ≈ 4,9 en toont aan dat de omringende omgeving de grootte van de sterrenpopulaties in het rust-optische spectrum vergroot, terwijl er geen significant verschil wordt gevonden in het rust-UV-spectrum.
Deze studie gebruikt JWST-observaties van de Class 0-protoster L1527 IRS om magnetosferische accretie aan te tonen en een accretiegraad van ongeveer $1\times10^{-7}~ \text{M}_\odot \text{yr}^{-1}$ te kwantificeren, wat wijst op niet-stationaire en asymmetrische accretieprocessen.
Dit artikel presenteert het gemarkeerde vermogensspectrum als een praktische en efficiënte maatstaf voor hogere-orde statistieken in kosmologische analyses van sterrenstelselroodshiftverdelingen, die de voordelen van de bispectrum combineert met de eenvoud van standaard tweepuntscorrelatoren.
Dit artikel onderzoekt hoe de Weibel-instabiliteit, gedreven door anisotrope elektronenverdelingen in ionisatiefronten tijdens de kosmische reionisatie, kan fungeren als een mechanisme voor de generatie van zaad-magnetische velden in het intergalactische medium.
Deze studie analyseert 13 jaar aan SOPHIE-spectra van twee vroege M-dwergen om langdurige magnetische activiteitscycli te identificeren, waarbij een cyclus van ongeveer 4,8 jaar voor GJ 617A en variaties van circa 4,9 jaar voor GJ 411 worden gevonden die waarschijnlijk van magnetische oorsprong zijn en niet verward kunnen worden met exoplanetensignalen.
Deze studie rapporteert de detectie van een hoog-energetische neutrino-flare van de Type IIn-supernova SN 2017hcd, waarvan de enorme energie suggereert dat de bron een verstikte jet is in plaats van de gebruikelijke ejecta-CSM-interactie.
Dit artikel presenteert een database van chromosferische activiteit voor zon-achtige sterren gebaseerd op LAMOST-observaties, waarbij wordt aangetoond dat deze activiteit toeneemt met de rotatiesnelheid tot een verzadigingsniveau dat afhankelijk is van de effectieve temperatuur en de grootte van de convectieve zone.
De auteurs bestuderen de quasinormale modi van een scalair veld op een roterend zwart gat in een pariteitsviolatie-graviteitstheorie en vinden dat deze modi, vooral bij hoge rotatiesnelheden, aanzienlijk afwijken van die in de algemene relativiteitstheorie, wat een nieuwe weg opent om pariteitsviolatie in sterke zwaartekracht te onderzoeken.
Dit artikel introduceert een transformer-based fundamenteel model dat Gaia XP-spectra gebruikt om op schaal en met fysieke consistentie de massa en leeftijd van geëvolueerde sterren te voorspellen, waardoor het een krachtig hulpmiddel biedt voor de studie van de geschiedenis van de Melkweg.
Deze studie presenteert een op autoencoders gebaseerd machine learning-kader voor het detecteren van anomalieën in sterrenspectra, dat succesvol is toegepast op de MaNGA Stellar Library om objecten met instrumentele problemen of atypische chemische samenstellingen te identificeren.
Dit artikel analyseert de evolutie van tijdsvertragingen en quasi-periodieke oscillaties tijdens de opkomende fase van de uitbarsting van de zwarte-gat-röntgenbinaire Swift J1727.8-1613, waarbij een overgang van harde naar zachte lags wordt vastgesteld die sterk correleert met veranderingen in de accretiegeometrie en het shockmodel.
Dit onderzoek toont aan dat het toepassen van een opgelost microfysisch schema (CARMA) in plaats van een geparametriseerde benadering (MG) in klimaatmodellen voor exoplaneten leidt tot minder vloeibare wolken, meer ijswolken en een veranderde ijsdeeltjesgrootteverdeling, wat de netto stralingsaandrijving met 4-10 W/m² verlaagt en de interpretatie van transmissiespectra beïnvloedt, terwijl het de algemene beoordeelbaarheid van bewoonbaarheid in de meeste gevallen niet fundamenteel verandert.
Dit onderzoek analyseert de sterrenmassa-functies van negen massieve sterrenstelselclusters in het lokale universum met behulp van homogene MACH-spectroscopie, waarbij wordt vastgesteld dat waarnemingen en simulaties van IllustrisTNG-300 qua vorm overeenkomen, maar dat de waargenomen clusters ongeveer twee keer zoveel sterrenstelsels bevatten in het massa-bereik van $9.0 < \log(M_*/M_\odot) < 10.5$.