1092 papers
Deze studie onthult dat de warme, dichte buitenlaag van een 'Little Red Dot' verantwoordelijk is voor de [Fe II]-lijnen en collisionele Balmerlijnen, wat aantoont dat deze lijnen niet de kinematica van gas nabij het superzware zwarte gat weerspiegelen en dat de werkelijke massa van het zwarte gat aanzienlijk lager is dan viriale indicatoren suggereren.
Dit artikel presenteert de ontdekking van heldere Lyman-break-galaxiën bij een roodverschuiving van ongeveer 7 in het COSMOS-gebied, waarbij gebruik wordt gemaakt van UltraVISTA- en Euclid-observaties om het UV-luminositeitsfunctie te construeren en de synergie tussen deze instrumenten voor het identificeren van extreme bronnen uit het tijdperk van reionisatie te demonstreren.
Deze studie identificeert in de Seyfert-galaxie J1257, gelegen in het Coma-cluster, een supermassief zwart gat dat gedurende twintig jaar herhaaldelijk extreme, mogelijk quasi-periodieke X-ray variabiliteit vertoont op tijdschalen van 20-30 kiloseconden, wat het een waardevolle toevoeging maakt aan de kleine groep van relatief lichte supermassieve zwarte gaten met dergelijke gedragingen.
Dit onderzoek toont aan dat tegenroterende sterrenschijven in TNG50-simulaties zeldzame, maar diverse structuren zijn die voornamelijk ontstaan door de accretie van retrograde gas, waardoor ze waardevolle indicatoren zijn voor de vroegere accretiegeschiedenis van sterrenstelsels.
Deze studie introduceert een flexibel raamwerk dat SEVN en Arepo-GW koppelt om gravitatiegolfgebeurtenissen in hydrodynamische simulaties van het MillenniumTNG-project te modelleren, waarmee gedetailleerde voorspellingen voor toekomstige waarnemingen in een kosmologische context mogelijk worden gemaakt.
Dit onderzoek bevestigt met een uitgebreide dataset van 391 transitlichtkrommen dat de baan van de hete Jupiter WASP-12 b snel vervalst door getijkrachten, wat resulteert in een gemeten vervalsnelheid van -31,97 ms per jaar en een sterrenkwaliteitsfactor Q' van ongeveer 1,52 × 10⁵, hoewel apside-precessie als alternatief niet volledig kan worden uitgesloten.
Dit onderzoek toont aan dat het kruiscorreleren van millimeter-observaties met spectroscopische sterrenstelselopnames de CO-excitatieladder en de kosmische moleculaire gasdichtheid tot nauwkeurig kan reconstrueren, hoewel de huidige CONCERTO-experimenten onvoldoende gevoeligheid bezitten om deze kruisvergelijkingen daadwerkelijk te detecteren.
De studie toont aan dat optisch dikke winden bij zeer massieve sterren de vorming van intermediaire zwarte gaten via directe instorting onderdrukken bij metalliciteiten hoger dan 0,001, wat impliceert dat de progenitoren van GW231123 een lage metaliciteit moeten hebben gehad.
Dit onderzoek stelt dat koole superreuzen bij extreem lage metaalrijkheid een constante maximale helderheid hebben, wat suggereert dat late fase-massaverlies onafhankelijk is van metaalrijkheid en leidt tot het ontstaan van hete heliumrijke sterren die bijdragen aan stikstofverrijking en de vorming van zware zwarte gaten in het vroege heelal.
Dit artikel presenteert uitgebreide kinematische kaarten van het Perseus-sterrenhoop, verkregen met XRISM, die hoge snelheidsdispersies en een dipoolpatroon in de bulkstroom onthullen die wijzen op turbulente energieomzetting en roterende bewegingen veroorzaakt door recente mergers, waaronder die met de radiogalaxie IC310.
Dit onderzoek analyseert de thermodynamische en magnetische evolutie van een eruptieve C5.1-zonnevlam in actieve regio NOAA 12561, waarbij hoge-resolutie waarnemingen en modellering aantonen dat lokale verwarming en afwaartse stromingen in een 'bald-patch'-gebied de filament-eruptie voorafgingen, gevolgd door een afname van de vrije energie en het vormen van post-flare lussen die de energie naar de lagere atmosfeer leidden.
Met behulp van JWST-observaties van 316 Hα-galaxieën bij z~5 toont dit onderzoek aan dat de helling van de sterrenvormende hoofdreeks aanzienlijk ondieper is dan voorspeld door simulaties, wat wijst op mogelijke systematische fouten in kalibratie, een populatie van onderdrukte lage-massa galaxieën of onderschatte stofabsorptie.
Deze studie presenteert een uitgebreid raster van meer dan 38.000 modellen voor de evolutie van massieve dubbelsterren in de Melkweg, waarin wordt aangetoond dat interacties na massatransfer leiden tot een grote diversiteit aan oppervlakte-eigenschappen en supernova-voorstervens die sterk afwijken van enkelsterren, en dat oppervlakte-isotopen en elementen waardevolle indicatoren zijn voor het onderscheiden van deze evolutiepaden.
Deze studie concludeert dat statistische analyses van de LIGO/Virgo/KAGRA-gravitationeelsgolfcatalogus aantonen dat minder dan 3% van de zwarte-gat-samensmeltingen waarschijnlijk zichtbare elektromagnetische flitsen in AGN-schijven veroorzaakt, hoewel tot 40% van deze gebeurtenissen nog steeds in AGN-schijven kan plaatsvinden.
Deze studie concludeert dat galactische balken bijdragen aan het voeden van AGN's met lage tot gemiddelde luminositeit in de tweede helft van de kosmische geschiedenis, terwijl de meest krachtige accretiegebeurtenissen voornamelijk worden veroorzaakt door grote mergers.
Deze studie presenteert de grootste tot nu toe bestaande catalogus van M-dwergvlokken, gebaseerd op 1.229 gebeurtenissen uit ZTF-data, en onthult een duidelijke correlatie tussen vlokfrequentie en spectraal subtype, evenals een afname van vloksterren met toenemende hoogte in de Galactische schijf.
Dit artikel presenteert een post-calibratie strategie die Gaussian Process Regression, Principal Component Analysis en foreground avoidance combineert om de impact van winstkalibratiefouten op de detectie van het 21-cm-signaal tijdens het EoR te mitigeren, en toont aan dat herstel van het HI-signaal mogelijk is binnen een kalibratiefout van 1% voor toekomstige SKA1-Low AA* observaties.
Dit artikel toont aan dat een model met spontane quantum-kolaps, gefundeerd op de Planck-2018-data, zowel de oorsprong van kosmische structuren kan verklaren als het probleem van eeuwige inflatie oplost door een onderdrukking van lange-golflengtemodi in het CMB-spectrum.
Deze studie presenteert AT2022kak, een uiterst snel evoluerende kandidaat-dwergnova in de Populatie II, die werd geïdentificeerd door zijn snelle uitbarstingen en spectroscopische kenmerken en zich bevindt in de dikke schijf van de Melkweg.
Dit artikel presenteert een methode van het StarDICE-experiment die zichtbare fotometrie corrigeert voor atmosferische grijze extinctie door gebruik te maken van gelijktijdige thermische infraroodwaarnemingen, waardoor data onder niet-photometrische condities met een precisie vergelijkbaar met photometrische condities kunnen worden hersteld.