1358 papers
Dit artikel onderzoekt hoe het uitbreiden van het SIGW-kader met derde-orde zwaartekrachtsgolven de overproductie van oorspronkelijke zwarte gaten kan verhelpen en de interpretatie van PTA-signalen als kosmologische zwaartekrachtsgolven kan ondersteunen.
Dit onderzoek gebruikt IRIS-spectroheliogrammen om te concluderen dat hoewel er geen duidelijke variatie is in C II- en Si IV-lijnen tussen actieve gebieden, de Mg II k/h-verhouding wel verschillen aantoont waarbij gebieden met de hoogste FIP-bias een dubbel gepiekte verdeling van plasma-opaciteit vertonen, wat wijst op variabele dichtheid die golfvoortplanting kan beïnvloeden.
Dit onderzoek vergelijkt drie verschillende FIP-bias-diagnostieken waargenomen door Hinode/EIS in de rustige zon en actieve gebieden, en concludeert dat hoewel de signaal-ruisdrempel de verdeling beïnvloedt, de mediaanwaarde stabiel blijft, wat pleit voor een genuanceerde interpretatie in plaats van een uniforme aanpak.
In dit artikel wordt de sterrenvorming in het gebied IRAS 18456-0223 onderzocht door middel van multi-golflengte data en spectroscopie, waarbij 89 jonge sterrenobjecten worden geïdentificeerd en gekarakteriseerd in termen van hun massa, leeftijd, clustering en omringende gasstructuur.
Dit onderzoek gebruikt onbewaakte machinelearning om multi-golflengte-data te analyseren en een nieuw, betrouwbaar driedimensionaal diagnostisch schema voor radiogalactische kernactiviteit te ontwikkelen dat de traditionele binaire classificatie van sterrenvorming versus AGN vervangt door een continuüm van bijdragen.
Dit artikel introduceert een unificerend integraalraamwerk voor de lokale Tremaine-Weinberg-methode dat, door middel van toepassing op de TNG50-simulatie, nauwkeurig patroonsnelheden van sterrenstelsels kan meten en onderscheidt tussen coherente balken en spiraalarmen zonder starre geometrische aannames.
Dit artikel introduceert het ULTIMATE-deblending-project en presenteert de eerste publicatie van een 50-band fotometrische catalogus die ruimte- en grondgebonden data combineert om de nauwkeurigheid van fotometrische roodverschuivingen aanzienlijk te verbeteren voor het bestuderen van vroege sterrenstelsels in het JWST/PRIMER-onderzoek.
Op basis van spectroscopische en fotometrische waarnemingen is vastgesteld dat HD 188101 een chemisch abnormale B9-ster is met een zwak magnetisch veld, gekenmerkt door overvloedigheden van Si, Ti en Sr, een tekort aan helium en variabiliteit in absorptielijnen die wijzen op vlekkenactiviteit.
Dit onderzoek toont aan dat hydrodynamische uitstromen van waterstofrijke dampen uit de proto-maan schijf, veroorzaakt door H2-recombinatie, de selectieve verwijdering van vluchtige elementen verklaren die leiden tot het waargenomen chemische verschil tussen de Aarde en de Maan.
Dit artikel presenteert de prestaties van de aan boord uitgevoerde analyses van de SVOM MXT-ruimtetelescoop, waarbij wordt aangetoond dat binnen een jaar na lancering 15 gammaflitsen succesvol werden gelokaliseerd met een nauwkeurigheid van minder dan 2 boogminuten en een gemiddelde afwijking van 40 boogseconden, wat een cruciale, laag-latente bijdrage levert aan multi-golflengte-opvolgingsprogramma's.
In dit onderzoek, dat millimeter-variabiliteit analyseerde in een grote steekproef van massieve protostellair objecten via het GASTON-GP-programma, werden geen robuuste variaties in protostellair objecten aangetroffen, wat wordt toegeschreven aan observationele beperkingen en het ontbreken van extreme lichtuitbarstingen.
Dit artikel biedt een overzicht van de huidige stand van de nucleaire fysica van thermonucleaire röntgenbuien, waarbij nieuwe experimentele en theoretische reactiesnelheden worden geïntroduceerd om de JINA REACLIB-database bij te werken en zo het begrip van lichtkrommen en nucleaire as van deze explosies te verbeteren.
Dit artikel rapporteert de eerste definitieve detectie van het koolstofmolecuul C3 in Titan's atmosfeer met behulp van de ultra-hoge resolutie VLT-ESPRESSO, waarbij een kolomdichtheid van ongeveer 1,5 × 10¹³ cm⁻² wordt vastgesteld die overeenkomt met voorspellingen van fotochemische modellen.
Dit artikel presenteert probabilistische voorspellingen van wederzijdse gebeurtenissen in trans-neptuniaanse binaries tot de jaren 2030, gebaseerd op hoogprecieze baanoplossingen en een Bayesiaanse framework, om de zeldzame kansen voor observatie en karakterisering van deze objecten te optimaliseren.
Dit onderzoek presenteert een nieuwe methode waarbij radiowaarnemingen van tien tidal disruption events worden gebruikt om de sub-parsec dichtheidsprofielen van rustige gastheergalaxies te kwantificeren, waarbij blijkt dat deze profielen consistent zijn met een eenvoudige Bondi-accretiestroom.
Deze studie ontdekt een verrassende toename van de elektronentemperatuur in metaalrijke sterrenvormende gebieden bij hoge metaliciteit, wat de fundamentele aannames van de directe -methode voor metaliciteitsbepaling uitdaagt.
Deze paper introduceert TILARA, een template-onafhankelijke code voor het lineair-bij-lineair extraheren van radiale snelheden die, ondanks het ontbreken van een referentiespectrum, vergelijkbare prestaties levert als bestaande methoden bij toepassing op ESPRESSO-observaties van de ster HD 102365.
Een volledig Bayesiaanse heranalyse van DESI DR2-data, gecombineerd met CMB- en supernova-observaties, toont aan dat de oorspronkelijke sterke voorkeur voor dynamische donkere energie grotendeels verdwijnt wanneer de Bayesiaanse 'Ockham's razor' wordt toegepast en de fouten in de DES-SN5YR-calibratie worden gecorrigeerd, waardoor het CDM-model weer de voorkeur krijgt.
Met behulp van de FAST-telescoop heeft deze studie een H I-absorptieonderzoek uitgevoerd bij 147 nabije, zwakke radiobronnen, waarbij een detectiepercentage van ongeveer 10% werd gevonden dat lager is dan bij krachtigere bronnen, en waarbij de kinematica van het gas duidt op een verband tussen radiovermogen en uitstroomactiviteit, maar geen verhoogde detectie bij MIR-heldere bronnen.
Dit artikel onderzoekt de kosmologische haalbaarheid van het -zwaartekrachtmodel met door middel van MCMC-simulaties op recente waarnemingsdata, en vergelijkt de resultaten met het CDM-model om de versnelde uitdijing van het heelal en de groei van kosmische structuren te verklaren.