1500 papers
Deze studie presenteert LCEz4-M1, een kandidaat-Lyman-continuüm-emitter op een roodverschuiving van 4,444 in het Hubble Ultra Deep Field, die met twee onafhankelijke datasets is bevestigd en waarvan de compacte, sterrenstervormende aard en mogelijke interactie met een begeleider wijzen op mechanismen die de ontsnapping van ioniserende straling mogelijk maken.
Dit paper introduceert , de officiële opvolger van die een nieuwe Horndeski-module bevat voor het berekenen van covariante Horndeski-graviteit en is naadloos geïntegreerd met de Cobaya-sampler via een flexibele Python-wrapper.
Deze studie presenteert nieuwe kinematische data van 21 helderste clustersterrenstelsels en triaxiale Schwarzschild-modellen voor 16 daarvan, wat leidt tot de ontdekking van acht ultramassieve zwarte gaten en een gedetailleerd inzicht in hun donkere-materiehalo's en kinematische eigenschappen.
De auteurs hebben een geautomatiseerde voorselectiemethode ontwikkeld die het aantal bevestigde tegenrotatie-schijfgalaxieën in de MaNGA DR17-dataset meer dan verdubbelt tot 126, en aantoont dat emissielijn-diagnostiek alleen niet voldoende is om deze systemen te identificeren of een uniek foto-ionisatie-signatuur te onderscheiden.
Dit artikel voorspelt dat de Gaia-missie, ondanks een lager verwacht aantal detecties dan eerder gedacht, tientallen tot honderden circumbinaire planeten zal vinden en zo onze kennis van hun massa- en omloopperiodedistributie aanzienlijk zal verbeteren, terwijl het ook de betrouwbaarheid van kandidaat-planeten rond post-gemeenschappelijke-huls-binaire sterren zal toetsen.
Dit artikel presenteert de eerste kwantitatieve berekening van de verwachte frequentie en abundantie van Quasi Periodieke Uitbarstingen (QPEs) binnen het 'impactmodel', waarbij twee-lichaamsrelaxatie in een TDE-schijf wordt geanalyseerd om te bepalen of dit mechanisme de waargenomen QPE-dichtheid kan verklaren.
Dit artikel sluit de kloof in het Prandtl-getal aan door te tonen dat 3D-simulaties van thermohaliene convectie tot waarden van $10^{-6}$ mogelijk zijn en bevestigt dat het mengmodel van Brown, Garaud & Stellmach (2013) hierdoor consistent blijft, waardoor discrepanties met waarnemingen niet langer aan dit simulatiebeperking kunnen worden toegeschreven.
Deze paper beschrijft de ontdekking van een tweede witte dwerg, WD J0234-0406, met een omringend gasdisk die vergelijkbare brede absorptielijnen vertoont als WD 1145+017, maar zonder de snelle helderheidsvariaties of veranderlijke spectraallijnen die kenmerkend zijn voor het actieve uiteenvallen van een asteroïde bij de eerste ster.
Dit onderzoek toont aan dat interacties tussen galactische kosmische straling en het heliosferische magnetisch veld, geanalyseerd via geavanceerde MHD-kinetische modellen, de waargenomen spectrale anisotropie en de hardere energiespectrum in regio A op TeV-schaal kunnen verklaren.
De auteurs presenteren een synthetische spectrale bibliotheek van optisch dikke atmosferen die aantoont dat Little Red Dots niet goed worden beschreven door zwarte stralers, maar eerder door een lage dichtheid die wijst op een superzwaar zwart gat met een hoge Eddington-verhouding.
Dit artikel rapporteert over de derde waarnemingsronde van het ESPRESSO-experiment, waarbij na een tijdsbasis van ongeveer twee jaar een consistente nulresultaat voor de roodverschuivingsdrift werd gevonden dat overeenkomt met de CDM-verwachtingen, en wordt voorspeld dat een gezamenlijk ESPRESSO- en ANDES-programma de eerste detectie van dit effect voor 2080 mogelijk maakt.
Dit paper stelt dat negatieve superhumps in cataclysmische variabelen worden veroorzaakt door retrograde apsidale precessie van een excentrisch schijf, gedreven door druk-effecten en resonanties, waardoor een langdurige schijftilt niet langer vereist is om deze verschijnselen te verklaren.
Op basis van 30 jaar helioseismische data van het GONG-netwerk concluderen de auteurs dat de zonnewervellaag (tachocline) statistisch significante veranderingen ondergaat die correleren met zonneactiviteit, waarbij de breedte toeneemt bij lagere activiteit en de positie op lage breedtegraden gestaag naar de basis van de convectiezone verschuift, wat suggereert dat sterke magnetische velden deze laag dieper in de radiatieve zone duwen.
Deze studie toont aan dat de variabiliteit van de polarisatiehoek bij getijdenverstoringsevenementen (TDE's) wijst op complexe, niet-axiale geometrieën en schokgolven, in plaats van de eenvoudige axiale modellen die een constante hoek voorspellen.
Deze studie beschrijft hoe waarnemingen met de VLBA een nieuwe, extreem snelle jetcomponent (~60-80c) in de blazar PKS 0215+015 hebben geïdentificeerd die gelijktijdig met het hoog-energetische neutrino IC220225A werd uitgestoten, wat suggereert dat de neutrino-productie plaatsvond via pγ-interacties binnen dit snelle, uitgestoten kenmerk.
Uit onderzoek met behulp van asteroseismologie blijkt dat de meeste stikstofrijke sterren in het veld te jong zijn om van bolhopen te komen, wat suggereert dat hun chemische eigenschappen eerder het gevolg zijn van binaire interacties dan van een oorsprong in bolhopen.
Dit artikel beschrijft de ontwikkeling en prestaties van het lage-latentie datapipeline en de workflow van de Gravitational-wave Optical Transient Observer (GOTO), die binnen ongeveer zeven minuten na de observatie transiënten detecteert, rapporteert en karakteriseert om zowel externe triggers als serendipiteuze ontdekkingen tijdig te kunnen volgen.
Dit onderzoek analyseert de evolutie van de hoekverdeling van deeltjes in relativistische turbulentie en toont aan dat, ondanks numerieke uitdagingen bij kleine hoeken, de resultaten overeenkomen met een bestaand fenomenologisch model.
Deze studie analyseert een paar atypische zonnevlammen van 22 april 2022, waarbij waarnemingen en een magnetische reconnection-simulatie suggereren dat gelijktijdig optredende 'slipping reconnection'-processen binnen quasi-separatrixlagen de oorzaak zijn van deze homoloog optredende gebeurtenissen.
Dit paper stelt dat planeten in nauwe dubbelsterren niet na de sterren ontstaan, maar gelijktijdig door gravitationele fragmentatie van massieve schijven, waarbij dynamische interacties uitleggen waarom lage-massa planeten zeldzamer zijn dan gasreuzen en vrijzwervende planeten een steilere massafunctie vertonen.