1571 papers
Dit artikel bespreekt hoe donkere materie-halo's als gestratificeerde structuren kunnen worden begrepen door verschillende grenzen zoals de splashback- en depletieradius te analyseren, en introduceert het Python-pakket SpheriC om deze sferische ineenstortingsmodellen te implementeren.
Deze studie toont aan dat de timing van het secundaire maximum in de nabije-infrarood bij Type Ia-supernova's afhankelijk is van hun helderheid en significant verschilt tussen supernova's in vroege en late gastheersterrenstelsels, wat belangrijke implicaties heeft voor de kalibratie van deze supernova's als kosmologische afstandsmeters.
Dit onderzoek belicht hoe kunstmatige intelligentie en ruimte-robotica de grenzen van de maanverkenning verleggen en cruciaal zijn voor de veiligheid en infrastructuur van bemande missies, thereby paving the way voor toekomstige interplanetaire uitdagingen. *(Correction for the final sentence to be fully in Dutch as requested)*: Dit onderzoek belicht hoe kunstmatige intelligentie en ruimte-robotica de grenzen van de maanverkenning verleggen en cruciaal zijn voor de veiligheid en infrastructuur van bemande missies, waardoor de weg vrijkomt voor toekomstige interplanetaire uitdagingen.
Dit onderzoek combineert waarnemingen van de Fimbulthul-stroom en N-lichaams-simulaties om aan te tonen dat de metalenrijke sterrenpopulatie in ω Centauri niet centraal geconcentreerd is, wat leidt tot een nieuw formatiescenario voor dit overblijfsel van een opgegeten dwergsterrenstelsel.
Deze studie toont aan dat numerieke simulaties van windaccretie in massieve binair systemen met hoge massaverlies en excentrische banen leiden tot een significante afname van de accretie-efficiëntie door de eigen winds van de secundaire ster, waarbij de secundaire ster in thermisch evenwicht blijft en bij langere omlooptijden zelfs geen netto accretie optreedt.
Deze studie introduceert een nieuwe data-gedreven methode op basis van Dynamische Mode Decompositie (DMD) om chaotische overgangen in periapsis Poincaré-kaarten van het drie-lichamenprobleem te voorspellen en zo efficiënte ballistische overgangstrajecten naar de Maan te ontwerpen.
Deze studie introduceert een nieuwe morfologisch-kinematische classificatie voor late-type sterrenstelsels op basis van de tweedimensionale ruimtelijke verdeling van hun specifieke sterrenimpulsmoment, waarbij vijf nieuwe categorieën worden gedefinieerd die een mogelijke evolutionaire reeks suggereren die wordt beïnvloed door schijfstabiliteit.
Dit artikel geeft een overzicht van de dynamische, thermodynamische en observationele gevolgen van gekantelde, vervormde en excentrische schijven rondom zwarte gaten en compacte sterren, met aandacht voor precessie, systemen waar deze verschijnselen voorkomen, en mogelijke verbindingen met quasi-periodieke oscillaties.
Dit onderzoek toont aan dat een populatiesynthese op basis van kiezelstofaccretie, waarbij de accretiesnelheid hoger en de schijfleventijd korter is rond zwaardere sterren, de waargenomen piek in het voorkomen van reuzenplaneten bij sterren van ongeveer 1,7 tot 2 zonnemassa's succesvol kan reproduceren.
In dit artikel presenteren de auteurs een nieuw schijf-kroonmodel dat de waargenomen spectrale hardening van röntgenstraling bij getijdenverstoringen (TDE's) verklaart door een afnemende overgangsstraal bij dalende massavloeisnelheid, en passen dit model succesvol toe op de TDE-kandidaat AT 2019azh.
Deze studie presenteert een methode om met behulp van Gaia-astrometrie en fotometrie de individuele massa's van onopgeloste sterren en substerren in binariesystemen te bepalen, waarbij een precisie van 10-20% voor primaire sterren wordt bereikt zonder uitgebreide follow-up.
Dit artikel, het derde deel van een reeks studies, bevestigt aan de hand van DESI DR1-spectroscopische data 16 dubbele quasar-systemen en 36 geprojecteerde quasarparen, waaronder een veelbelovend zwaartekrachtslenssysteem en vier paren met een kleine projectieafstand die waardevol zijn voor het bestuderen van het circumgalactisch medium.
Dit onderzoek combineert N-lichaamsimulaties en seculiere perturbatietheorie om aan te tonen dat de waargenomen schijfstructuur en co-orbitale materialen rond TWA 7 het best worden verklaard door een dynamisch koud systeem met een bekende buitenste planeet en een onontdekte, bijna cirkelvormige binnenste sub-Jovian planeet tussen 13 en 23 au.
Deze studie toont aan dat radiaal uitgelijnde filamenten in hub-filamentsystemen ontstaan door de interactie tussen een snelle magnetohydrodynamische schok en een moleculaire wolk met een uurwerk-vormig magnetisch veld, wat leidt tot gefragmenteerde, dichtere structuren die massatoevoer naar het centrum kanaliseren en een sterrenvormingsefficiëntie van ongeveer 4% opleveren.
Dit artikel introduceert ATLAS100, een volumegelimiteerde catalogus van 1729 supernova's en explosieve optische transiënten binnen ongeveer 100 Mpc, die door de ATLAS-survey tussen september 2017 en juni 2023 is waargenomen en vergezeld gaat van een volledig gepubliceerd dataset met gefilterde fotometrie, lichtkrommes en herclassificaties.
Dit artikel introduceert en valideert een geüpdatete versie van het multi-schaal, multi-fysica algoritme Nemesis, gebaseerd op AMUSE, dat bewezen nauwkeurige resultaten levert voor sterrenhopen met planetenstelsels en de von Zeipel-Lidov-Kozai-effecten, terwijl het bovendien uitstekende schaalbaarheid biedt voor diverse astronomische toepassingen.
In dit artikel wordt de MOSS II-catalogus gepresenteerd, gebaseerd op diepe MeerKAT-waarnemingen van het Saraswati-supercluster, die een verdere afvlakking van de radio-broncounts op sub-mJy-niveau bevestigt door de dominantie van sterrenvormende sterrenstelsels, maar ook een opvallende 'bult' onthult die mogelijk wijst op een verhoogde populatie van intermediaire sterrenvormende sterrenstelsels en AGN's in deze clustergebieden.
Deze studie toont aan dat het corrigeren voor ongedetecteerde dubbelsterren de geschatte dynamische massa's van ultra-faint dwergsterrenstelsels met een factor 1,5 tot 3 verlaagt, wat aanzienlijke gevolgen heeft voor kosmologische modellen en de classificatie van bepaalde systemen, terwijl de impact op de afleiding van dichtheidsprofielen van donkere materiehalo's in klassieke dwergsferoïden verwaarloosbaar is.
Dit artikel concludeert op basis van multi-golflengte-observaties dat de vermeende pulsar-windnevel nabij 1LHAASO J0343+5254u in werkelijkheid een verduisterd, samensmeltend sterrenstelselcluster is dat losstaat van de PeV-gamma-bron.
Dit artikel bespreekt methoden voor het ontrafelen van gemeten data in de deeltjes- en nucleaire fysica naar de ware verdeling, met een specifieke focus op interne kwaliteitscriteria voor het beoordelen van de resultaten wanneer externe referenties ontbreken.