411 papers
Uit onderzoek met zowel moderne als historische museumspecimens blijkt dat de Noordse Roodrugspitsmuis (Clethrionomys rutilus) waarschijnlijk de natuurlijke reservoirgastheer is van het borealpoxvirus, dat al sinds de jaren 90 in Alaska circuleert en via meerdere spillover-gebeurtenissen tot menselijke infecties heeft geleid.
Dit onderzoek toont aan dat de afname van domoïnezuur in de koningskammossel (*Pecten maximus*) sterk beïnvloed wordt door lichaamsgrootte en groeiverdunning, waarbij kleinere mosselen sneller ontdoen van het toxine maar na langere tijd een positieve correlatie met de grootte vertonen.
Dit artikel beschrijft internationale monitoringinspanningen van 2021 tot 2025 naar de opmars van de invasieve rondgrondvis in de Hudson-Rivier, Champlainkanaal en Richelieu-Rivier, waarbij gebruik werd gemaakt van eDNA en diverse visstechnieken om de verspreiding en het risico van het virus VHSV te beoordelen voor het Lake Champlain-ecosysteem.
Dit artikel toont aan dat 'eetbare habitatcomplexiteit' (EHC), waarbij soorten zowel als voedsel als leefomgeving fungeren, voedselwebstabiliteit versterkt door zowel prooidieren als de EHC-soorten zelf bescherming te bieden wanneer ze zeldzaam zijn.
Dit onderzoek combineert historische en hedendaagse genetische analyses van *Dicorynia guianensis* in Frans-Guyana om aan te tonen dat populatiedynamiek en genenstroom sterk variëren tussen locaties, wat onderstreept dat een multi-temporele benadering essentieel is voor duurzaam beheer van tropische bossen.
Deze studie introduceert een dynamische, op tijd gebaseerde methode (Time to Potential Collision) om de risico's van schip-walvisbotsingen in het oostelijk Noord-Atlantische gebied te kwantificeren en benadrukt dat lagere vaarsnelheden en ervaren waarnemers de detectie en reactietijd aanzienlijk verbeteren.
Dit onderzoek analyseert 21 jaar aan lichtvaldata van de denzijderups (*Dendrolimus superans*) om drie modellen te ontwikkelen die korte- en langetermijnpopulatiedynamiek beschrijven, waarbij wordt aangetoond dat opgetelde temperatuursommen de vluchtstart voorspellen, dat de populatie een AR(2)-patroon volgt dat larvale dichtheid kan schatten, en dat binaire vangstdata kunnen worden omgezet in absolute aantallen voor het bestuderen van lage populatiedichtheden.
Uit een grootschalig herstelproef blijkt dat boomsoort en doodhouttype de samenstelling van schimmel-en kevergemeenschappen bepalen en dat hun interacties een sterk modulaire structuur vertonen, wat onderstreept dat diversiteit in boomsoorten en doodhoutvormen essentieel is voor het behoud van gespecialiseerde ecosystemen.
Een globale synthese van 423 waterinsectensoorten onthult dat zuurstofbeschikbaarheid een sleutelfactor is die de hittebestendigheid en het klimaatrisico bepaalt, waarbij insecten die volledig afhankelijk zijn van opgeloste zuurstof het meest kwetsbaar zijn voor opwarming.
Een decennium lang populatiegenomisch onderzoek in Fiji onthulde dat bulthaaien (Carcharhinus leucas) zich kenmerken door voortplantingsfilopatrie en herhaalde paringen tussen dezelfde mannetjes en vrouwtjes over meerdere jaren, wat de complexe voortplantingsdynamiek van deze soort in de regio onderstreept.
Dit onderzoek toont aan dat tijdsgerelateerde onzekerheid in fossiele records de afgeleide ecologische niches en verspreidingen kan vervormen, met name tijdens perioden van hoge klimaatvariabiliteit zoals de deglaciatie, terwijl deze schattingen in stabiele perioden robuust blijven tot een onzekerheid van ongeveer 2500 jaar.
Dit onderzoek toont aan dat structurele complementariteit, bereikt door het samenvoegen van microbiële gemeenschappen met onderling verschillende interactiestructuren, de haalbaarheid en stabiliteit van het resulterende ecosysteem maximaliseert en zo een fundamenteel principe biedt voor het ontwerpen van robuuste microbiomen.
Dit onderzoek combineert klassieke methoden met multi-marker amplicon-sequencing om de schimmel- en bacteriële microbiota in de infrabuccale zakken van de rode bosmier (*Formica polyctena*) te karakteriseren, waardoor inzicht wordt verkregen in de interacties tussen deze ecologisch belangrijke insecten en hun microbiële omgeving.
Deze studie toont aan dat klimaatverandering de genetische structuur van honingbijpopulaties in Anatolië en Thracië zal verstoren, wat leidt tot een afname van hun veerkracht en de effectiviteit van bestaande genetische beschermingsgebieden.
Deze studie biedt een nationale plantenziekte-risicoanalyse voor Kameroen en Ethiopië door gebruik te maken van landbouwdata en expertkennis, zodat humanitaire hulpverleners effectieve strategieën kunnen ontwikkelen om de verspreiding van ziekten en plagen in vegetatief vermeerderde gewassen tijdens wederopbouwinterventies te voorkomen.
Dit onderzoek combineert metabarcoding van maaginhoud en omgevings-DNA om aan te tonen dat de invasieve Koreaanse baars (*Coreoperca herzi*) in Japan een breed dieet heeft dat al vroeg in de levenscyclus vis en steenbewonende insecten omvat, wat aanzienlijke ecologische risico's voor de lokale zoetwatergemeenschappen met zich meebrengt.
Dit onderzoek toont aan dat de herbebossing in Puerto Rico de afgelopen vijftig jaar de habitat voor boomsoorten ongelijkmatig heeft vergroot, waarbij soorten die al een geschikte leefomgeving hadden, een brede ecologische niche bezitten en snelle, acquisitieve functietrategieën hanteren, het meest hebben geprofiteerd.
Dit onderzoek toont aan dat plantenbladeren als actieve ecologische filters fungeren die de samenstelling en functionele capaciteit van microbiomen herstructureren via gastheerspecifieke eigenschappen, waaronder pH-regulatie, waarbij gastheeridentiteit de belangrijkste drijvende kracht is in plaats van kortdurende pH-perturbaties.
Deze studie toont aan dat, hoewel de warmtetolerantie (CTmax) van ectothermen positief correleert met hun thermische prestatiecurve, deze relatie afhankelijk is van het tijdsbestek en het specifieke fysiologische proces, wat erop wijst dat het gebruik van CTmax als enige maatstaf de thermische veiligheidsmarges voor metabole processen kan overschatten.
Deze studie onthult dat de broedcellen van de olieverzamelende bij *Centris aethyctera* een sterk gestructureerd micro-ecosysteem vormen met diverse antimicrobiële bacteriën en schimmels, wat wijst op een geavanceerde vorm van ouderlijke zorg en een potentieel reservoir voor nieuwe antimicrobiële stoffen.