2593 papers
De categorie Gr-Qc op Gist.Science brengt de fascinerende wereld van de zwaartekracht en kwantummechanica samen. Dit onderzoeksgebied probeert de fundamentele krachten van ons universum te verenigen, van de kromming van de ruimte rondom zware objecten tot het vreemde gedrag van deeltjes op subatomair niveau. Hoewel deze onderwerpen vaak als abstract worden gezien, vormen ze de sleutel tot het begrijpen van zwarte gaten en de oorsprong van het heelal zelf.
Wij halen onze bronnen rechtstreeks van arXiv, waar wetenschappers hun nieuwste inzichten delen voordat ze gepubliceerd zijn. Gist.Science verwerkt elk nieuw preprint in deze categorie zorgvuldig, zodat u zowel een technische samenvatting als een begrijpelijke uitleg in gewone taal vindt. Zo maken we complexe theorieën toegankelijk voor iedereen met nieuwsgierigheid naar de diepste mysteries van de natuurkunde. Hieronder vindt u de meest recente papers in dit dynamische vakgebied.
Dit artikel toont aan dat LIGO's bovengrens voor het gravitatiegolven-achtergrondsignaal het scenario uitsluit waarin Planck-ster-relikwieën als donkere materie ontstaan uit Gaussische initiële omstandigheden, waardoor alleen niet-Gaussische oorspronkelijke fluctuaties als vormingskanaal overblijven.
Deze studie onderzoekt hoe een niet-minimale koppeling van de Higgs-veld aan de zwaartekracht de dynamiek van de scalaron als donkere materie beïnvloedt, waarbij de interactie met het Higgs-veld de massa en overvloed van de scalaron bepaalt en leidt tot nieuwe beperkingen op de koppeling en massa via kosmologische en experimentele data.
Dit onderzoek toont aan dat de schijnbare discrepantie tussen JWST-observaties van vroege, heldere sterrenstelsels en het standaard CDM-model kan worden opgelost door gebruik te maken van verfijnde modellen voor donkere materie-halo's die effecten zoals hoekmoment en dynamische wrijving meenemen, in plaats van nieuwe fysica te postuleren.
Dit artikel onderzoekt de kosmologische gevolgen van de Thermodynamische Split-conjectuur, die stelt dat de thermodynamica van zwarte gaten en kosmologische horizonnen fundamenteel verschillend is, en laat zien hoe deze theorie niet alleen bestaande modellen voor vroege en late universumfysica kan aanpassen, maar ook kleine correcties biedt die de - en -spanningen in de waarnemingen kunnen helpen verklaren.
Dit artikel stelt voor om zonne-stelselobservaties, zoals pulsartiming en ADAF-accretieflitsen, te gebruiken om de aanwezigheid van oorspronkelijke zwarte gaten in onbekende massa-bereiken te detecteren.
Dit artikel toont aan dat klassieke zwaartekracht op zichzelf geen entanglement kan veroorzaken, en dat de waarneming van gravitationeel geïnduceerde entanglement in experimenten zou betekenen dat er een andere, niet-gravitationele kracht de benodigde interactie heeft verzorgd.
Dit paper introduceert 'Cosmological Teleodynamics', een game-theoretisch raamwerk dat de donkere sector en kosmologische spanningen uitlegt als emergente gevolgen van niet-lokale geheugenmechanismen en structurele persistentie in een zelfgraviterend universum, waardoor de expansie en clustering worden beschreven als een zoektocht naar een Nash-evenwicht zonder nieuwe deeltjes.
Dit artikel onderzoekt de accretie van het gegeneraliseerde Chaplygin-gas op kosmologisch gekoppelde zwarte gaten binnen het McVittie-metric, waarbij analytische uitdrukkingen worden afgeleid voor de massawinst en de evolutie van de horizon in zowel een materie-gedomineerd als een de Sitter-tijdperk.
Dit artikel presenteert een raamwerk voor het schatten van de Hubble-parameter door kosmologische inferentie direct uit detectieniveau-informatie van onbewerkte compacte object-samensmeltingscatalogi te halen, waardoor ook marginale kandidaten zonder extra selectie kunnen worden gebruikt.
Dit artikel presenteert experimentele voorspellingen van een lokaal schaal-invariante, niet-Hermitiaanse pilootgolf-theorie, waaronder een traject-afhankelijke waarschijnlijkheidsverdeling in een Aharonov-Bohm-interferentie-experiment en een oplossing voor Einsteins tweede-klokkeneffect, waarmee de theorie empirisch onderscheidbaar wordt van andere kwantumformuleringen.