2593 papers
De categorie Gr-Qc op Gist.Science brengt de fascinerende wereld van de zwaartekracht en kwantummechanica samen. Dit onderzoeksgebied probeert de fundamentele krachten van ons universum te verenigen, van de kromming van de ruimte rondom zware objecten tot het vreemde gedrag van deeltjes op subatomair niveau. Hoewel deze onderwerpen vaak als abstract worden gezien, vormen ze de sleutel tot het begrijpen van zwarte gaten en de oorsprong van het heelal zelf.
Wij halen onze bronnen rechtstreeks van arXiv, waar wetenschappers hun nieuwste inzichten delen voordat ze gepubliceerd zijn. Gist.Science verwerkt elk nieuw preprint in deze categorie zorgvuldig, zodat u zowel een technische samenvatting als een begrijpelijke uitleg in gewone taal vindt. Zo maken we complexe theorieën toegankelijk voor iedereen met nieuwsgierigheid naar de diepste mysteries van de natuurkunde. Hieronder vindt u de meest recente papers in dit dynamische vakgebied.
Dit artikel identificeert de klassieke stralingsflux voor een scalair veld in 3+1 dimensies en toont aan dat de kwantumcorrectie op de Bondi-massa tijdens zwarte-gatverdamping afhangt van de verstrengeling-entropie, waarbij de gehernormaliseerde flux positief is en afwijkt van het standaard Fulling-Davies-formule.
Dit onderzoek toont aan dat het toestaan van effectief negatieve neutrino-massa's in combinatie met ruimtelijke kromming en dynamische donkere energie de spanning tussen kosmologische waarnemingen en de aardse ondergrens voor de neutrino-massa significant vermindert, zij het ten koste van de meetnauwkeurigheid in uitgebreide kosmologische modellen.
Deze paper stelt een algemeen schema voor om bulk-geometrische grootheden in een statische AdS-ruimte te reconstrueren door het tellen van de doorsneden met een continu netwerk van PEE-draden, waarbij de dichtheid van deze draden exact de holografische entanglement-entropie volgens de Ryu-Takayanagi-formule oplevert.
Dit artikel presenteert met behulp van Cadabra de expliciete Hamiltoniaanse bewegingsvergelijkingen voor kwadratische zwaartekracht, analyseert hun lineaire versie via een longitudinaal-transversale decompositie en past ze toe op homogene en isotrope configuraties om expliciete oplossingen te vinden.
Dit artikel onderzoekt de holografische dualiteit tussen een netwerk en een ruimtetijd met "Net-branen", waarbij het aantoont dat de koppelingsvoorwaarden op deze branen leiden tot energiebehoud, een uniek gravitatiekaleidoscoop-spectrum en een niet-negatieve netwerk-entropie die de complexiteit van het netwerk weergeeft.
Deze studie toont aan dat neutronensterren met een kern van donkere materie in de vorm van een Bose-Einstein-condensaat een verlaagde maximale massa, straal en getijdevervorming vertonen, wat impliceert dat donkere materiefracties van enkele procenten nodig zijn om de waarnemingen van GW170817 te verklaren binnen bepaalde kernen-materie-vergelijkingen.
Dit artikel onderzoekt of donkere-materieklonten de oorzaak kunnen zijn van glitches in LIGO/Virgo/KAGRA-data, en concludeert dat hoewel de meeste glitches worden uitgesloten, de overige waarnemingen worden gebruikt om voor het eerst directe bovengrenzen te stellen aan de lokale dichtheid van donkere materie in de vorm van klonten.
Dit artikel toont aan dat kwantumgravitatie-effecten tijdens een niet-singuliere gravitationele ineenstorting leiden tot een afwijking van de thermische eigenschappen van Hawking-straling en mogelijk schelpkruisingssingulariteiten kunnen opheffen.
Dit artikel beschrijft binnen de algemene relativiteitstheorie regelmatige, asymmetrische wormgaten die twee identieke Minkowski-ruimtetijden verbinden en worden gevormd door een combinatie van spinorvelden en een elektromagnetisch veld, waarbij de fysieke eigenschappen volledig worden bepaald door drie parameters die zelfs tot negatieve ADM-massa's kunnen leiden.
Dit onderzoek concludeert dat hoewel een exponentieel -model de Hubble-spanning enigszins kan verlichten en consistent is met DESI BAO-data, het moeilijk is om een theoretisch onderbouwde oplossing te vinden die zowel de lokale -metingen als de BAO-afstanden gelijktijdig goed verklaart.