2489 papers
De categorie Gr-Qc op Gist.Science brengt de fascinerende wereld van de zwaartekracht en kwantummechanica samen. Dit onderzoeksgebied probeert de fundamentele krachten van ons universum te verenigen, van de kromming van de ruimte rondom zware objecten tot het vreemde gedrag van deeltjes op subatomair niveau. Hoewel deze onderwerpen vaak als abstract worden gezien, vormen ze de sleutel tot het begrijpen van zwarte gaten en de oorsprong van het heelal zelf.
Wij halen onze bronnen rechtstreeks van arXiv, waar wetenschappers hun nieuwste inzichten delen voordat ze gepubliceerd zijn. Gist.Science verwerkt elk nieuw preprint in deze categorie zorgvuldig, zodat u zowel een technische samenvatting als een begrijpelijke uitleg in gewone taal vindt. Zo maken we complexe theorieën toegankelijk voor iedereen met nieuwsgierigheid naar de diepste mysteries van de natuurkunde. Hieronder vindt u de meest recente papers in dit dynamische vakgebied.
Dit artikel introduceert een algemeen raamwerk voor het afleiden van lineariseerde dispersiespectra in Lorentz-gebooste referentiestelsels met uitsluitend lokale ruststelseldata, waarbij de opkomst van causaliteitschendende "schijnbare modi" wordt blootgelegd en een rechtstreekse link wordt gelegd tussen modusbehoud en de causaliteit van relativistische vloeistoftheorieën.
Deze studie vergelijkt het standaard CDM-model met het alternatieve -kosmologische model aan de hand van gezamenlijke beperkingen uit DESI DR2 BAO, kosmische chronometers en Pantheon-supernovadata, en concludeert dat hoewel beide modellen de data passen, CDM een superieure statistische passing biedt en de waargenomen overgang van vertraging naar versnelling op natuurlijke wijze verklaart, terwijl een strikt lineaire expansie voorspelt.
Dit artikel presenteert een numeriek onderzoek dat aantoont dat de monotonie van de Hawking-massa stabiel blijft onder gecontroleerde verstoringen van de extrinsieke kromming in de Minkowski-ruimtetijd, en thereby vestigt zo een computationeel raamwerk voor het bestuderen van uniform expanderende stromingen in ruimtetijdgeometrieën die algemener zijn.
Met behulp van de Feynman-Vernon-influential-functionalformaliteit leidt dit artikel een kwantummeestervergelijking af om aan te tonen dat een zwak gravitatieveld de spontane emissiesnelheid van een dissipatief twee-niveausatoom dat met een scalair veld interageert, beïnvloedt, waarbij de versterking of onderdrukking van deze snelheid afhankelijk is van het dipoolmoment, de positie en de stralingsfrequentie van het atoom als gevolg van tijddilatatie- en dipoolstralingseffecten.
Dit artikel hanteert de Hamilton-Jacobi-formalisme om trage-roll-inflatie te generaliseren via niet-standaard entropieramenwerk, waarbij een nieuwe Hubble-parametrizatie wordt geïntroduceerd die observationeel consistente beperkingen oplevert op Tsallis-, Rényi- en Kaniadakis-parameters, terwijl de impact van onzekerheden in de tensor-tot-scalair-ratio op de levensvatbaarheid van het model wordt geanalyseerd.
Dit artikel onderzoekt de optische, thermodynamische en perturbatieve eigenschappen van een Schwarzschild-zwart gat dat is ondergedompeld in een Hernquist-donkere-materiehalo, en toont aan dat de donkere-materieverdeling de fotontrajecten, thermische stabiliteit en dynamica van scalair veld aanzienlijk wijzigt in vergelijking met de standaard vacuümoplossing.
Dit artikel onderzoekt de semiklassieke evolutie van Hawking-atmosferen rondom verdampende anti-de Sitter-zwarte gaten door de Parikh-Wilczek-tunnelmethode te combineren met berekeningen van de geregelde energie-impulstensor, teneinde aanzienlijke afwijkingen van ideaal zwartlichaamsgedrag bloot te leggen die worden gedreven door sterke backreactie-effecten.
Dit artikel stelt een nieuwe methode voor om de geldigheidsgrenzen van de semi-klassieke Einstein-vergelijking te onderzoeken door een gecontroleerd, analytisch hanteerbaar scenario te construeren waarin een mengsel van kwantumtoestanden met zwakke zwaartekracht het systeem in een regime met sterke zwaartekracht drijft, waardoor een directe vergelijking mogelijk wordt tussen kwantum- en semi-klassieke voorspellingen via een vertakkingsontaard waarneembare grootheid.
Dit artikel stelt een door kwantummechanica geïnduceerde modificatie van de energie-impulstensor voor binnen een torsievrij, kwantumgedefomeerd metriekframework op een Riemann-variëteit, dat de Algemene Relativiteitstheorie met de Kwantummechanica verzoent door een minimale lengte-onzekerheid en een niet-behoudende energie-impulswisselwerking in te voeren, terwijl het klassieke formuleringen herwint in de limiet van verdwijnende kwantumeffecten.
Dit artikel onderzoekt een gegeneraliseerd WKB-ansatz voor de kwantumpropagator door een additieve exponent in te voeren als maatstaf voor kwantumkarakter, diens rol te analyseren via de Hamilton-Jacobi-vergelijking en de toepassing daarvan te verkennen op diverse systemen, veldtheorieën en Hamiltoniaans-geconstrueerde dynamica.