2489 papers
De categorie Gr-Qc op Gist.Science brengt de fascinerende wereld van de zwaartekracht en kwantummechanica samen. Dit onderzoeksgebied probeert de fundamentele krachten van ons universum te verenigen, van de kromming van de ruimte rondom zware objecten tot het vreemde gedrag van deeltjes op subatomair niveau. Hoewel deze onderwerpen vaak als abstract worden gezien, vormen ze de sleutel tot het begrijpen van zwarte gaten en de oorsprong van het heelal zelf.
Wij halen onze bronnen rechtstreeks van arXiv, waar wetenschappers hun nieuwste inzichten delen voordat ze gepubliceerd zijn. Gist.Science verwerkt elk nieuw preprint in deze categorie zorgvuldig, zodat u zowel een technische samenvatting als een begrijpelijke uitleg in gewone taal vindt. Zo maken we complexe theorieën toegankelijk voor iedereen met nieuwsgierigheid naar de diepste mysteries van de natuurkunde. Hieronder vindt u de meest recente papers in dit dynamische vakgebied.
Dit artikel introduceert de verbeterde GFH-v2-pijplijn, een geoptimaliseerde versie van het gegeneraliseerde Frequency Hough-transformatie-algoritme, die een verbeterde gevoeligheid en rekenprestaties demonstreert voor het detecteren van lang-transiënte zwaartekrachtsgolven van pasgeboren magnetars in de LIGO-Virgo-KAGRA O4a-gegevens.
Dit artikel introduceert een gestroomlijnde dimensieregulatiemethode voor het evalueren van in-in-lusintegralen met willekeurige externe benen en vertices, wat uitdagingen blootlegt in Hamiltoniaanse renormalisatie binnen het in-in-formalisme en aantoont hoe eindige luscorrecties aan het primordiale bispectrum onderscheidbare signatuur kunnen opleveren ten opzichte van bijdragen op boomniveau.
Dit artikel stelt een algemeen raamwerk voor voor asymptotisch vlakke, roterende, extremale dyonische zwarte gaten in de vierdimensionale Einstein-Maxwell-dilatontheorie met een stringachtige dilatonkoppeling (), en toont het bestaan aan van een familie van oplossingen zonder pathologieën met één parameter, specifiek wanneer de elektrische en magnetische ladingen gelijk zijn.
Dit artikel toont aan dat hogere krommingscorrecties in de zwaartekracht de effectieve potentiaal nabij de horizon van sferisch symmetrische zwarte gaten vervormen, wat leidt tot progressief grotere afwijkingen in de frequenties van quasi-normale modi voor hogere overtonen die in ringdown-golfvormen kunnen worden geïdentificeerd, zelfs wanneer de fundamentele modi dicht bij de voorspellingen van de algemene relativiteitstheorie blijven.
Dit artikel stelt een nieuw niet-thermisch productiemechanisme voor donkere materie voor dat wordt aangedreven door krommingsgeïnduceerde tachyonische instabiliteiten van een spectatorkaarsveld dat is gekoppeld aan de Gauss-Bonnet-invariant, wat leidt tot een explosieve deeltjescreatie na de inflatie en met succes de waargenomen relictdichtheid van donkere materie reproduceert over een breed scala aan massa's en inflatieschalen.
Dit artikel leidt algemene relativistische Gauss-vergelijkingen af voor osculerende baanelementen in Schwarzschild-ruimtetijd onder willekeurige storende krachten, waarbij de toepassing op Kerr- en -metrische ruimtetijden wordt gedemonstreerd en de bekende Lense-Thirring-precessie in de post-Newtoniaanse limiet wordt herwonnen.
Dit artikel betoogt dat, ondanks de opmerkelijke overeenstemming tussen observationele data van samenwerkingen zoals LIGO-Virgo-KAGRA en de Event Horizon Telescope en de voorspellingen voor Kerr-zwarte gaten, de algemene relativiteitstheorie fundamenteel grenzen oplegt die voorkomen dat enige observationele data het bestaan van zwarte gaten definitief bevestigt, waardoor deze slechts als kandidaten en niet als bewezen entiteiten overblijven.
Dit artikel leidt een exacte oplossing voor een elektrisch geladen zwart gat af in zwaartekracht met hogere-orde kromming, gekoppeld aan ModMax-elektrodynamica en quintessence donkere energie, en toont aan dat terwijl de thermodynamische geometrie de consistentie van faseovergangen bevestigt, quintessence en krommingscorrecties de straal van de schaduw van het zwarte gat aanzienlijk vergroten, terwijl elektrische lading deze verkleint.
Dit artikel toont aan dat achtergrondbasis-inertiale perturbatieve koppelingen in samenvallende -zwaartekracht een degeneratie creëren tussen de primordiale amplitude en de groeifactor, wat leidt tot onfysisch hoge -waarden die kunnen worden opgelost door Planck -priors op te leggen, een beperking die uiteindelijk de uitgebreide modellen bestraft met informatiecriteria ondanks een zwakke statistische voorkeur voor de CDM++-variant.
Dit artikel construeert en analyseert nieuwe families van regelmatige, asymptotisch vlakke solitons in het Einstein-Proca-model, waaronder magnetische en hybride multipoolconfiguraties die dynamisch instabiel zijn en de neiging hebben te vervallen in eerder bekende Proca-sterren uit het elektrische sector of in te storten tot zwarte gaten.