500 papers
Dit onderzoek toont aan dat de breedte van evenwichtsfuncties voor geïdentificeerde deeltjes in proton-protonbotsingen bij 13 TeV, zoals gesimuleerd met PYTHIA8 en EPOS-LHC, sterk afhankelijk is van multipliciteit en botsingsvorm, waarbij de EPOS-resultaten collectieve dynamiek suggereren die kenmerkend is voor zware-ionenbotsingen.
Deze studie gebruikt acht jaar HAWC-data om naar donkere materie-annihilatie in het Galactisch Centrum te zoeken, waarbij geen significante overschotten worden gevonden en er voor het eerst strenge bovengrenzen worden gesteld aan de annihilatiekruisdoorsnede voor deeltjes zwaarder dan 100 TeV.
Dit artikel stelt een verenigd raamwerk voor dat de oorsprong van lichte Dirac-neutrino-massa's, asymmetrisch donkere materie en de baryon-asymmetrie van het heelal tegelijkertijd verklaart via een uitgebreid -mechanisme en een -symmetrie, waarbij een Dirac-type leptogenese de asymmetrie verdeelt tussen het zichtbare en het donkere sector.
Deze studie toont aan dat de nieuwste JUNO-resultaten de TM2-mengpatronen uitsluiten en TM1 op de rand van de toegestane zone plaatsen, maar dat renormalisatiegroep-effecten bij quasi-ontgroeide neutrino's deze patronen opnieuw verenigbaar kunnen maken met de data, hoewel Majorana-neutrino's hierdoor grotendeels worden uitgesloten door neutrino-loze dubbel-bèta-vervalgrenzen en Dirac-neutrino's worden beperkt door KATRIN.
Dit artikel onderzoekt hoe Bimetric MOND (BIMOND) kan dienen als kader voor variabele-G-theorieën waarbij Newtons constante afhankelijk is van het fysieke systeem, waardoor hoge-versnellingssystemen voldoen aan lokale waarnemingen terwijl een effectieve, grotere G in het vroege heelal de uitdijing van het universum kan verklaren zonder donkere materie.
In deze studie wordt de vertakkingsverhouding van het verval voorspeld op met behulp van de benadering van eindtoestandsinteracties, waarbij het proces als controlemodus dient.
Dit artikel toont aan dat in een niet-hergenormaliseerbare supersymmetrische gauge-theorie de leidende kwadratisch divergente correctie op de koppelingsconstante van het veld gerelateerd is aan die van het kinetische term van de materie-superfields via een vergelijking analoog aan de exacte NSVZ -functie.
Dit artikel onderzoekt de haalbaarheid van het berekenen van verstrooiingsfaseverschuivingen op quantumcomputers in een eendimensionaal model, waarbij resultaten op IBM-hardware laten zien dat twee qubits nog goede overeenkomst tonen, maar drie qubits falen door gate-fouten en thermische relaxatie.
Dit artikel leidt binnen het standaardmodel een modelonafhankelijke bovengrens af voor de amplitude van een chiraal gravitatiegolfachtergrond die voor het elektrozwakke tijdperk is geproduceerd, welke bij hoge herverhittingstemperaturen strengere beperkingen oplevert dan de conventionele nucleosynthese-constraints en zo een krachtige test biedt voor pariteitsviolatie in het vroege heelal.
In dit artikel worden de energieniveaus van de grondtoestanden van drie- en vierdeeltjes gebonden toestanden van leptonen in de kwantumelektrodynamica berekend met behulp van een variatiemethode met Gaussische basisfuncties, waarbij rekening wordt gehouden met de hyperfijne structuur door paarwijze spin-spin-interacties.
Dit artikel introduceert VarP-GP, een kostenefficiënte Bayesiaanse emulator die variabele statistische precisie combineert om kwantum-gluonplasma-modellen te nabootsen en zo de onzekerheid bij de interpretatie van data uit zware-ionenbotsingen aanzienlijk verlaagt.
In dit paper wordt een geautomatiseerde methode ontwikkeld om NLO-elektroweak-berekeningen voor het proces te koppelen aan een QED-deeltjesstroom, waarbij specifieke uitdagingen rond singulariteiten in de leptonstructuurfunctie worden opgelost om nauwkeurige voorspellingen voor toekomstige FCC-ee-colliders mogelijk te maken.
Dit artikel toont aan dat het singlet-scalar donkere-materiemodel met sterke interacties (SIMP) tijdens de herverwarmingsfase in een niet-standaard kosmologische geschiedenis haalbaar is met perturbatieve koppelingen en binnen astrophysische grenzen, in tegenstelling tot de beperkingen in een standaard stralingsgedomineerd universum.
Dit onderzoek onderzocht de temperatuurafhankelijkheid van de massa's van conventionele en hybride zware quarkoniumsystemen door thermisch afgeschermde interacties in potentiaalmodellen te integreren en de resultaten te valideren met behulp van een machtreeksbenadering.
Dit artikel onderzoekt het effect van vacuüm-Čerenkovstraling veroorzaakt door niet-minimale Lorentz-schending en stelt, gebruikmakend van data van ultra-hoge-energie kosmische straling, strenge grenzen aan isotrope coëfficiënten in het quark-sectoren.
De auteurs weerleggen de beweringen dat dimensie-nul scalair velden met een vierde-orde Lagrangiaan het kosmologische constantprobleem kunnen oplossen of oorsprong kunnen zijn van dichtheidsfluctuaties, door aan te tonen dat de theorie onverenigbaar is met eenheid door de aanwezigheid van een 'ghost' en een verstorende vijfde kracht.
Dit artikel presenteert een proof-of-concept waarbij AI-agenten, onder begeleiding van een expert-fysicus, volledig een meting van de thrust-verdeling in -botsingen uitvoeren met open ALEPH-data van LEP, wat een stap markeert naar een versnelde cyclus van ontdekking in de fundamentele natuurkunde.
Dit artikel bespreekt recente vooruitgang in de antenne-subtractiemethode voor QCD-berekeningen, met name door de definitie en toepassing van gegeneraliseerde antennefuncties voor eindtoestandsstraling bij NNLO en de presentatie van de eerste volledige N³LO-differentiële berekening voor jetproductie in elektron-positronbotsingen.
Dit artikel onderzoekt binnen het raamwerk van het Standaardmodel de haalbaarheid van het meten van verstrengelingsmaten en Bell-type spin-correlatie-observabelen in tau-leptonparen bij het Super Tau-Charm Facility in China, en concludeert dat deze grootheden met hoge statistische significantie kunnen worden vastgesteld.
Deze studie presenteert de eerste systematische berekening van p-Λ-verstrooiing uit rooster-QCD, waarbij de verkregen strooiingslengtes en effectieve bereiken in goede overeenstemming blijken met experimentele metingen en bevestigen dat het p-Λ-systeem aantrekkende interacties vertoont.