562 papers
In deze studie wordt aangetoond dat een scalar-Gauss-Bonnet-graviteitstheorie met een kubische koppeling zowel kromming- als spin-geïnduceerde scalarisatie toelaat, wat resulteert in een sterke schending van de uniekheid van zwarte gaten doordat meerdere zwarte-gatoplossingen voor dezelfde massa en spin kunnen coëxisteren.
De auteurs presenteren Constrained Symplectic Quantization, een holomorf gereformuleerde methode die de beperkingen van eerdere symplectische quantisatie oplost en via tests op de kwantumharmonische oscillator numeriek valideert dat real-time kwantumobservabelen succesvol kunnen worden gesimuleerd in exacte overeenstemming met de Feynman-padintegraal.
In dit artikel construeren de auteurs een renormalisatie-groep verbeterde Schwarzschild-black hole die de centrale singulariteit regulariseert en de thermodynamica beïnvloedt, en tonen ze aan dat de globale topologische classificatie van de oplossing behouden blijft.
Deze collegeaantekeningen introduceren holografie door eerst Poincaré- en conforme symmetrieën te behandelen, waarna de AdS/CFT-correspondentie wordt uitgelegd als een dualiteit tussen zwaartekracht in Anti-de Sitter-ruimte en conforme veldtheorieën, met toepassingen op zwarte gaten en verstrengeling.
Dit artikel introduceert "Discrete θ Projectie", een axionvrije oplossing voor het sterke CP-probleem die de fysieke hoek dynamisch onderdrukt door een discrete ondergroep van de theta-verschuivingssymmetrie te gaugeën, wat radiatieve en gravitationele stabiliteit garandeert.
Deze studie demonstreert dat TeV-schaal zware neutrale leptonen in een uitgebreid inverse-seesaw model zowel neutrino-massa's als donkere materie kunnen verklaren, wat leidt tot een voorspelbare en experimenteel testbare correlatie tussen deze twee fenomenen.
Dit artikel toont aan dat homologische blokken van knoopcomplementen als half-indexen van 3d N=2 theorieën kunnen worden gerealiseerd via omgekeerde Habiro-reeksen, waardoor zowel abelse vlakke verbindingen als gekleurde Jones-polynomen binnen de 3d-3d-correspondentie kunnen worden verkregen.
Dit artikel herbouwt het Worldline Quantum Field Theory-formalisme met canonieke kwantisatie in plaats van padintegralen, waardoor een unificerend raamwerk ontstaat voor het berekenen van conservatieve en radiatieve dynamica van zowel verstrooiende als gebonden klassieke tweelichamssystemen via de Magnus-expansie.
In deze studie tonen de auteurs door middel van een gecombineerde analytische en numerieke aanpak aan dat de effectieve actie voor kosmische snaren in het Abelian-Higgs-model geen niet-triviale krommingscorrecties bevat voor de Goldstone-modi, maar wel een koppeling tussen massieve excitaties en de wereldbladkromming die leidt tot parametrische instabiliteit.
Dit artikel introduceert degeneratiegrafieken om een monomiale basis te construeren voor commutatieve associatieve semisimpele algebras en conjectureert een determinantformule voor de transformatiematrix, met toepassingen voor projectoren in symmetrische groep algebras en de gauge-string dualiteit.
Dit artikel toont met behulp van een analoge zwaartekrachtsmodel aan dat elektromagnetische golven exacte, regelmatige oplossingen hebben waarmee energie een naakte krommingsingulariteit kan doorkruisen.
In deze bijdrage worden geactualiseerde resultaten gepresenteerd over de intrinsieke breedte van de fluxbuis in (2+1)-dimensionale SU(2) Yang-Mills theorie, waarbij wordt aangetoond dat deze breedte constant is bij lage temperaturen maar toeneemt nabij de deconfinementtemperatuur in overeenstemming met de Svetitsky-Yaffe mapping.
De auteurs onderzoeken de invloed van dynamische open snaar vrijheidsgraden op 7D half-maximale supergraviteit uit warped compactificaties van massieve type IIA supergraviteit en identificeren nieuwe supersymmetrische en niet-supersymmetrische AdS7 vacuümoplossingen en domeinwandoplossingen.
Dit artikel presenteert een systematische analyse van tree-level 2 → 2 verstrooiingsamplitudes in agravity gekoppeld aan QED, waarbij compacte analytische uitdrukkingen worden afgeleid voor diverse kanalen die interferentie tussen fotonen en gravitonen omvatten en een universele schaling bij ultra-Planck-energieën vertonen.
Dit artikel analyseert de overgang van confinement naar deconfinement in zuivere Yang-Mills-theorieën binnen het Curci-Ferrari-model en toont aan dat de voorspelde overgangstemperaturen voor SU(2) en SU(3) weinig gevoelig zijn voor de renormalisatieschaal en -methode, waardoor ze goed overeenkomen met roosterresultaten en het model als een adequate effectieve beschrijving in het infrarood bevestigen.
Dit onderzoek gebruikt het Lanczos-algoritme om de Krylov-complexiteit in het vroege heelal te analyseren als een open systeem, waarbij wordt aangetoond dat dissipatieve effecten leiden tot snelle decoherentie en dat het heelal tijdens de inflatie sterk dissipatief is, terwijl het tijdens de stralings- en materie-dominantie zwak dissipatief gedrag vertoont.
Dit artikel identificeert een nieuwe observabele die, door de relatie tussen Polyakov- en anti-Polyakov-lussen en de vorming van meson- of baryonachtige configuraties, fungeert als een probe voor het onderscheiden van quark- versus hadroninhoud in een thermisch bad van quarks en gluonen.
Dit artikel bewijst dat de dynamica van snelle modi in kwantumoperator-systemen, ongeacht of ze chaotisch zijn of niet, een universele willekeurige-matrixbeschrijving vertoont die leidt tot een theoretisch gefundeerde methode, de spectrale bootstrap, voor het benaderen van spectraalfuncties.
Dit artikel introduceert het concept van 'Magnetically Arrested Transmutation' (MAT), een mechanisme waarbij sterke magnetische velden de transformatie van compacte sterren in zwarte gaten door endoparasitische zwarte gaten kunnen stoppen, waardoor het overwicht van magnetische witte dwergen en de aanwezigheid van magnetars in de buurt van het galactische centrum verklaard kan worden.
De auteurs introduceren de Optical Time Algorithm (OTA), een configureerbaar fotonaal simulatiekader dat het mogelijk maakt om diverse kwantumveldtheorieën op zowel vlakke als gekromde ruimtetijden te simuleren met één optische schakeling door tijd en Hamiltonian-structuur te scheppen, wat experimenten met 10 tot 20 modi voor het bestuderen van kwantumcorrelaties mogelijk maakt.