392 papers
Dit onderzoek toont aan dat het cytokine IL-22, traditioneel bekend om zijn beschermende rol bij bacteriële en schimmelinfecties, door gammaherpesvirussen wordt uitgebuit om de vorming van het virale reservoir en levenslange latentie te bevorderen door de expansie van kiemcentra en polyclonale autoimmuniteit te ondersteunen.
Dit onderzoek toont aan dat LPS-geïnduceerde B-celactivatie en proliferatie afhankelijk zijn van metabolische herschakeling, waarbij de opname van aminozuren via SLC7A5 en cholesterolmetabolisme via HMG-CoA-reductase (met name voor proteïne-prenylering) cruciale rollen spelen die ook bij andere activatieroutes worden waargenomen.
Deze studie toont aan dat rode bloedceltransfusies een niet-klassieke immuunstimulus vormen die, in tegenstelling tot vaccinatie, leidt tot suboptimale T-celhulp en daardoor een beperkte productie van IgG-antilichamen veroorzaakt.
Dit onderzoek toont aan dat de IRE1α-XBP1-as een cruciale rol speelt in IgE-afhankelijke mastcelactivatie en allergische reacties, waardoor deze as een veelbelovend therapeutisch doelwit vormt voor allergische aandoeningen.
Dit onderzoek toont de haalbaarheid aan van een nieuwe workflow die Xenium-in-situ-spatiale transcriptomics en Imaging Mass Cytometry combineert op één enkel weefselsectie, waardoor een meer omvattend beeld van celinteracties en functionele capaciteiten ontstaat door de integratie van RNA- en eiwitdata.
Deze studie toont aan dat SNAP23 en SNAP25 tegenovergestelde rollen spelen bij het reguleren van het verkeer van het MR1-eiwit en de presentatie van antigenen aan MAIT-cellen, waarbij SNAP23 de presentatie bevordert en SNAP25 deze onderdrukt.
Dit onderzoek onthult dat een allosterische disulfidebrug in de KIR2DL4-receptor van natuurlijke killer-cellen fungeert als een moleculaire schakelaar die, via isomerisatie, de binding aan HLA-G en de daaropvolgende endocytose reguleert om de placentale ontwikkeling te ondersteunen.
Dit onderzoek onthult dat RA-geassocieerde CD8+ T-cellen specifieke autoantigeen-herkenning vertonen met een kenmerkend transcriptiefuotprint en stabiele klonotypen, waarbij citrullinatie de antigenherkenning beïnvloedt en zo een direct rol voor deze cellen in de pathogenese van reumatoïde artritis ondersteunt.
In deze studie wordt een door AI en immunoinformatica ondersteunde workflow gebruikt om een multi-epitope vaccin, RasIC-01v, te ontwerpen dat Podoplanin als doelwit gebruikt voor de behandeling van glioblastoom multiforme.
Deze studie toont aan dat het verwijderen van het eiwit PTBP1 in endotheelcellen van getransplanteerd hartweefsel mitochondriale disfunctie en immuunactivatie voorkomt, waardoor de ontwikkeling van cardiale allograftvasculopathie wordt beperkt.
In dit onderzoek wordt een nieuwe MHC-II tetramer ontwikkeld en gekarakteriseerd om TcdB-specifieke CD4+ T-celreacties bij Clostridioides difficile-infecties te identificeren en te bestuderen, waardoor een waardevol hulpmiddel ontstaat voor het analyseren van beschermende immuniteit.
Deze studie onthult dat het door S1 bedekte S2-top van het SARS-CoV-2-spike-eiwit een immunodominante, niet-neutraliserende antilichaamrespons uitlokt die grotendeels wordt gegenereerd door een specifieke IGHV3-30-germline, wat een grote uitdaging vormt voor de ontwikkeling van universele coronavaccins.
Dit onderzoek toont aan dat het eiwit MG53 darmontstekingen beschermt door de activatie van de NLRP3-inflammasoom te remmen, wat wijst op een potentiële therapeutische rol bij de behandeling van inflammatoire darmziekten.
Dit paper introduceert TCRPPO2, een door generatieve AI en versterkt leren aangedreven raamwerk dat succesvol hoge-affiniteit T-celreceptoren voor tumorantigenen ontwerpt en experimenteel valideert, waardoor een efficiënte route voor computergestuurde immunotherapie-optimalisatie wordt geboden.
Dit onderzoek toont aan dat de inflammatoire respons van weefselresidente alveolaire macrofagen wordt beperkt door een stabiliserend genregulatoir netwerk met PU.1 en CEBPβ, wat hen onderscheidt van gerekruteerde monocytaire macrofagen.
Dit onderzoek toont met behulp van het Four Core Genotypes-muismodel aan dat gonadale sekse de sterkste bijdrage levert aan kwantitatieve verschillen in T- en B-celpopulaties, waarbij specifieke chromosomale factoren zoals het Sry-transgen en het Y-chromosoom ook een meetbaar effect hebben op de immuunrespons.
Dit onderzoek toont aan dat sympathische zenuwen in de longen, geactiveerd door Streptococcus pneumoniae-infectie, via norepinefrine de effectorfunctie van T- en B-cellen stimuleren om een adaptief immuunrespons te coördineren die de bacteriële last vermindert.
Deze studie toont aan dat een korte kuur stralingstherapie gecombineerd met BET-remming bij muizen met immunologisch koude borstkanker- en zachtweefselsarcoomtumoren een krachtige, systemische anti-tumorimmuniteit en langetermijnimmunologisch geheugen induceert door immunogene celdood te bevorderen en de expressie van PD-L1 te blokkeren.
Dit onderzoek toont aan dat menselijke B-cellen via twee verschillende routes differentiëren naar plasmacellen, waarbij CD30+ intermediaire cellen en het transcriptiefactor MEF2C een cruciale rol spelen in de kiemcentrum-onafhankelijke route die leidt tot CD44v9+ plasmacellen, terwijl kiemcentrum-B-cellen een ander pad volgen.
Deze studie toont aan dat lokaal geproduceerd C3 door longepitheelcellen essentieel is voor de vroege rekrutering van neutrofielen bij longontsteking via zowel canonieke als niet-canonieke paden, voordat er een systemisch complementrespons optreedt.