548 papers
Deze collectie duikt in de fascinerende wereld van Nucl-Ex, waar natuurkundigen de bouwstenen van het universum bestuderen. Het gaat hier om experimenten die atoomkernen ontrafelen, hun binnenste krachten meten en kijken hoe materie zich gedraagt op het allerkleinste niveau. Wat vaak klinkt als abstracte theorie, wordt in dit veld tastbaar gemaakt door slimme metingen en innovatieve detectoren.
Elk nieuw voorlopig artikel in deze categorie komt direct van arXiv en wordt door Gist.Science zorgvuldig verwerkt. Wij bieden voor elke publicatie zowel een begrijpelijke samenvatting voor een breed publiek als een gedetailleerde technische analyse voor experts. Zo maken we de nieuwste inzichten in kernfysica toegankelijk voor iedereen, ongeacht hun achtergrond.
Hieronder vindt u de meest recente papers uit dit onderzoeksgebied, direct na verschijning opgesomd en direct toegankelijk gemaakt voor u.
Dit onderzoek toont aan dat dynamische grafische convolutionele neurale netwerken (DGCNNs) op deeltjeswolken, in tegenstelling tot beeldgebaseerde CNNs, de energieverlies van jets in het QGP-mediüm nauwkeurig kunnen voorspellen zelfs onder realistische omstandigheden met achtergrondruis en na achtergrondreductie.
Dit onderzoek gebruikt Monte Carlo-variatiën van reactiesnelheden in 1D-supernovamodellen om aan te tonen dat, hoewel de productie van de meeste ijzergroep-nucliden weinig gevoelig is voor onzekerheden, specifieke 'sleutelreacties' een grote invloed hebben op de vorming van radioactieve kernen zoals Ti, waarbij echter geen enkele reactie alleen voldoende is om definitieve conclusies te trekken.
Dit artikel beschrijft een symmetriebehoudende berekening van de lichtfront-golf functies van het pion en een analoog -toestand, waarbij wordt aangetoond dat niet-perturbatieve dynamische effecten en spin-uitlijnde componenten cruciaal zijn voor de nauwkeurige beschrijving van deze systemen en dat veelgebruikte Gaussische benaderingen aanzienlijke afwijkingen vertonen in de voorspelling van transversale impuls-afhankelijke partonverdelingen.
Deze studie presenteert een direct in-kamer meetmethode voor thoron-emanatie die, in vergelijking met conventionele doorstroomopstellingen, de gevoeligheid voor het detecteren van 220Rn in materialen met een factor 3 tot 5 verhoogt, wat essentieel is voor het beheersen van achtergronden in experimenten voor zeldzame gebeurtenissen.
Dit artikel bespreekt de keuze van kinematische variabelen voor tweefoton-correlatiefuncties in de femtoscopie van fotonparen en pleit voor het gebruik van in plaats van .
Dit artikel beschrijft de eerste meting van fotonbundelasymmetrieën en de meest precieze differentieel doorsnedegegevens tot nu toe voor de -fotoproductie op protonen bij energieën tot 2,4 GeV, wat leidt tot nieuwe beperkingen voor amplitudedecompositie en suggereert een sterkere koppeling van het -nucleon-systeem aan de -resonantie.
De auteur toont aan dat hadronische kern-kerndoorsneden onafhankelijk zijn van de nucleongrootte door een zelfconsistent raamwerk dat geometrische inflatie voorkomt, waardoor deze doorsneden een robuust hulpmiddel worden om de neutronenhuid van Pb en de kernsymmetrie-energie te constrainen.
Dit artikel presenteert het eerste bewijs voor het bestaan van het nucleaire Urca-proces in de oceaan van de neutronenster MAXI J1752−457, waarbij de snelle afkoeling na een superburst wordt toegeschreven aan verhoogde neutrino-emissie door elektronenvangst en bèta-verval.
In dit onderzoek worden de elektrische dipoolpolariseerbaarheid en de neutronenhuiddikte van binnen het antisymmetrisch moleculair dynamica-model gebruikt om de kern-symmetrie-energie bij subzadingsdichtheden te beperken, wat leidt tot de voorkeur voor een symmetrie-energiecoëfficiënt van ongeveer 34 MeV en een steilheidsparameter tussen 66 en 75 MeV.
Dit artikel analyseert de systematische fouten bij het extraheren van de structuurfunctie uit tensorpolarisatie-asymmetrieën in inclusieve DIS op een deuteron, en concludeert dat voor Jefferson Lab 12 GeV-kinematica de keuze van de polarisatierichting (impuls-overdracht versus elektronenbundel) vergelijkbare fouten oplevert, terwijl bij hogere -waarden de impuls-overdrachtrichting de voorkeur verdient.