15 papers
Dit artikel introduceert het concept van een 'brugtheorie' met drie specifieke voorwaarden (partitie, grootte en sluiting) om de architectonische patronen te verklaren die nodig zijn voor inter-niveau representaties in de wetenschap, zoals de verbinding tussen dynamische en observationele theorieën.
Deze paper concludeert dat de leeftijd van het universum een fysieke voorspelling is van klassieke kosmologische modellen die in de kwantumkosmologie verloren gaat door het verdwijnen van de tijdsvariabele, wat suggereert dat deze benadering tekortschiet.
Dit artikel biedt een overzichtelijke inleiding tot de conceptuele fundamenten en interpretaties van de kwantummechanica, variërend van de basispostulaten en het meetprobleem tot de implicaties van niet-lokaliteit, decoherentie en de verschillende visies op de aard van de fysieke werkelijkheid.
In dit artikel betoogt de auteur dat er ondanks het ontbreken van consensus inderdaad quantumvoordeel is bereikt en schetst hij de volgende stappen voor theorie en experimenten op dit gebied.
In dit artikel wordt Donald Hoffmans theorie dat onze waarneming slechts een evolutionair interface is en geen directe toegang tot de werkelijkheid biedt, uitgewerkt en uitgebreid met inzichten uit de natuurkunde, waaronder zwarte gaten, het holografisch principe en snaartheorie.
Dit commentaar weerlegt de bewering van Soulas et al. dat een unieke tensorproductstructuur kan ontstaan uit de Hamiltoniaan en de toestandsvector alleen, en toont aan dat hun constructie in plaats daarvan de eerder geformuleerde onmogelijkheidsstelling bevestigt door te illustreren dat dergelijke structuren niet tegelijkertijd invariant en fysisch compatibel kunnen zijn.
Dit artikel beschrijft hoe de strikte empiristische en positivistische overtuigingen van Poincarés tijdgenoten, die chaos als 'nutteloos' en 'zinloos' beschouwden omdat het niet direct uit ervaring voortkwam, leidden tot de uitsluiting van de wiskunde van chaos uit de fysica, waardoor de ontwikkeling van de chaostheorie met decennia werd vertraagd.
Dit artikel presenteert een "heptalemma" dat aantoont dat zeven plausibele stellingen over fysieke realiteit onverenigbaar zijn met de voorspellingen van de kwantummechanica, wat leidt tot een nieuwe taxonomie van interpretaties en een algemeen criterium voor het onderscheiden van klassieke en niet-klassieke domeinen.
In dit paper betoogt de auteur dat de aanwezigheid van onbegrensde operatoren en oneindige verwachtingswaarden geen probleem vormt voor de kwantummechanica, en dat het vervangen van Hilbertruimten door Schwartz-ruimten juist meer problemen zou veroorzaken, terwijl het concept van "fysikaliteit" als vaag wordt beschouwd.
Dit artikel breidt een geometrie-eerst-benadering van het Standaardmodel uit tot spontane symmetriebreking en Yukawa-koppeling, waarbij het aantoont dat ladingskwantisatie een puur geometrisch gevolg is van tensorconstructies en dat een symmetrie-eerst-account alleen onder strikte voorwaarden een echt geometrisch tegenhanger heeft.
Dit paper betoogt dat de minimale definitie van een waarnemer in Relationele Kwantummechanica onvoldoende is voor empirische bevestiging en stelt een complementair account voor dat fysieke interactie onderscheidt van informatieve coherentie om de stabiliteit van waarnemers en de overeenstemming tussen waarnemers in scenario's als die van Wigner's vriend te waarborgen.
Dit artikel schetst een alternatief historisch pad waarbij een klassieke waterstofatoomstudie, gecombineerd met dimensieanalyse en empirische stralingswetten, leidt tot de correcte identificatie van de Planck-constante en de reconstructie van de energie- en grootteschalen van het Bohr-atoom.
Dit paper betoogt dat we op basis van observationele gegevens niet kunnen vaststellen of het universum een begin heeft, omdat beginloze ruimtetijdmodellen observationeel ononderscheidbaar zijn van modellen met een oorspronkelijke singulariteit.
Dit artikel bespreekt de ontdekking door Erwin Schrödinger van de relativistische golfvergelijking voor een geladen spin-0-deeltje in een Coulombveld en licht toe waarom hij deze niet publiceerde.
Dit artikel biedt een wiskundige herziening van het Bohr-Sommerfeld-atoommodel vanuit het perspectief van golfmechanica, waarbij kwantisatieregels en energieniveaus met semiklassieke methoden worden afgeleid en de historische overgang naar de Schrödinger- en Dirac-vergelijkingen wordt belicht.