109 papers
Fysiologie onderzoekt hoe levende organismen en hun delen functioneren, van de microscopische cellen tot het volledige menselijk lichaam. Dit veld verklaart de mechanismen die ons hart laten kloppen, onze hersenen laten denken en ons immuunsysteem laten reageren op bedreigingen. Het is de brug tussen de structuur van het leven en de dynamiek van het dagelijks functioneren.
Op Gist.Science bekijken we elk nieuw preprint op bioRxiv binnen deze categorie direct na publicatie. Wij transformeren deze complexe onderzoeksresultaten in zowel begrijpelijke uitleg voor iedereen als gedetailleerde technische samenvattingen, zodat je de inzichten snel kunt benutten zonder vast te lopen in jargon. Hieronder vind je de meest recente studies die de grenzen van onze kennis over de werking van het leven verleggen.
Het artikel introduceert iMyocyte, een interactief webgebaseerd platform dat een gedistribueerd cellulair automaatmodel over studentenapparaten gebruikt om realtime visualisatie en manipulatie van hartstimulatiegolfdynamiek mogelijk te maken, waardoor het onderwijs over aritmie-mechanismen wordt verbeterd door middel van verhoogde betrokkenheid en conceptuele helderheid.
Macrofagen genereren autonoom warmte in koude omgevingen door de mitochondriale protonenlek via de ADP/ATP-carrier te verhogen, een proces dat hun antibacteriële functie in gevaar brengt door de expressie van antimicrobiële peptiden te onderdrukken en daarmee de vatbaarheid voor infectie te vergroten.
Door oudere volwassenen te stratificeren op basis van functionele status in plaats van chronologische leeftijd, onthult deze studie dat laagfunctionerende individuen afwijkende, snelheidsonafhankelijke gangimpedimenten en instabiliteitsgestuurde compensatiepatronen vertonen, wat de waarde van het combineren van functionele beoordelingen met kwantitatieve gangprofilering voor de detectie van vroegtijdig mobiliteitsverlies benadrukt.
Deze studie toont aan dat genen van het Prader-Willi-syndroom tot expressie komen in de muisenplacenta, waar hun verminderde expressie leidt tot een significant verlies van foetale endotheelcellen, wat suggereert dat een gecompromitteerde placentafunctie kan bijdragen aan de postnatale fenotypes van de stoornis.
Deze studie toont aan dat transgene expressie van de senescentieremmende isoform Δ133p53α in een muismodel voor het Hutchinson-Gilford progeria syndroom de in vitro voordelen nabootst door cellulaire senescentie en inflammatie te verminderen, de weefselintegriteit te behouden en de mediane levensduur te verlengen, wat wijst op het potentieel ervan als een brede therapeutische strategie voor het vertragen van veroudering.
De studie toont aan dat het nieuwe medicijn VC108, dat selectief de in cardiomyocyten hoog tot expressie gebrachte GPR39-receptor blokkeert, het no-reflow-fenomeen en infarctvolumes in een rattenmodel van een acuut myocardinfarct significant vermindert door vasodilatatie te induceren en directe cardioprotectie te bieden wanneer het wordt toegediend vóór occlusie of vóór reperfusie.
Deze studie toont aan dat lokale vermoeidheid in ofwel de plantair flexoren of de kniestrekkers het metabole vermogen van mannelijke hardlopers niet verhoogt, wat aangeeft dat submaximale hardloopenergetica behouden kunnen blijven ondanks aanzienlijke lokale spiervermoeidheid door middel van onderscheidende neuromusculaire activatiestrategieën.
Deze studie maakt gebruik van single-molecule FRET om te onthullen dat ER-calciumdepletie STIM1-activatie triggert door de CC1-klem te destabiliseren en de CAD te dwingen een dramatische "fold-out"-rearrangement te ondergaan om te ontsnappen, een proces dat voorafgaat aan de vorming van de CC1-coiled-coil die noodzakelijk is voor de opening van het Orai1-kanaal.
Deze studie onthult dat een myocardinfarct perifere neutrofielen voorbereidt om een terminale programmering te ondergaan naar een profibrotische SiglecF+-toestand binnen het ischemische hart, een proces dat cardiale fibrose aanstuurt door directe effecten op fibroblasten en de rekrutering van andere immuuncellen.