95 papers
Fysiologie onderzoekt hoe levende organismen en hun delen functioneren, van de microscopische cellen tot het volledige menselijk lichaam. Dit veld verklaart de mechanismen die ons hart laten kloppen, onze hersenen laten denken en ons immuunsysteem laten reageren op bedreigingen. Het is de brug tussen de structuur van het leven en de dynamiek van het dagelijks functioneren.
Op Gist.Science bekijken we elk nieuw preprint op bioRxiv binnen deze categorie direct na publicatie. Wij transformeren deze complexe onderzoeksresultaten in zowel begrijpelijke uitleg voor iedereen als gedetailleerde technische samenvattingen, zodat je de inzichten snel kunt benutten zonder vast te lopen in jargon. Hieronder vind je de meest recente studies die de grenzen van onze kennis over de werking van het leven verleggen.
Deze studie toont aan dat het colon bij metabool syndroom functionele metabolische en microbiële veranderingen vertoont zonder ontsteking, wat wijst op een rol van de darm als drijvende kracht in de ziekteprogressie en potentiële therapeutische doelen biedt.
Hoewel massa-inclusieve Hill-type modellen bij hoge cadans en extreme schaalvergroting aanzienlijk betere krachtpredicties leveren dan traditionele massaloze modellen, zijn de verschillen bij menselijke bewegingen verwaarloosbaar klein (<1%).
Dit onderzoek toont aan dat de senescentieremmende p53-isoform Δ133p53α de pro-inflammatoire chemokine CXCL10 onderdrukt in zowel progeria-modelmuizen als natuurlijk verouderde muizen, wat wijst op een nieuwe rol voor deze chemokine in veroudering en een potentieel therapeutisch doelwit.
Deze studie toont aan dat empagliflozin bij hartfalen de nieren beschermt door een renale neuro-epitheliale-immuunas te onderdrukken, waarbij sympathische hyperactiviteit wordt verminderd en macrofagen worden omgezet naar een herstellend fenotype, onafhankelijk van het renine-angiotensinesysteem.
Deze prospectieve cohortstudie onder trauma-patiënten met en zonder hemorragische shock toont aan dat een aanhoudende vroege verhoging van circulerende stam- en progenitorcellen en cytokinen geassocieerd is met ernstigere orgaandysfunctie en slechtere uitkomsten, wat wijst op de prognostische waarde van deze biomarkers en de noodzaak van vroege therapeutische ingrepen.
Dit onderzoek toont aan dat oestrogeen en stikstofmonoxide (NO) via verschillende maar complementaire mechanismen, waaronder het verminderen van oxLDL-opname, het behoud van mitochondriale homeostase en het moduleren van ontstekingsreacties, bescherming bieden tegen vroege atherosclerose.
Deze studie toont aan dat bij tandemwielrennen de totale prestatie niet afhankelijk is van het verschil in vermogen tussen de renners, maar dat de positie (stuurman of stoker) en individuele capaciteit wel leiden tot een lagere totale vermogensafgifte en een herverdeling van de inspanning, waarbij de stoker minder vermogen levert dan wanneer hij alleen rijdt.
Dit onderzoek toont aan dat de activering van membraanprogesteronreceptoren (mPR) de insulineresistentie en hyperglykemie bij obese muizen omkeert door de AMPK-signaalweg te activeren en mTORC1 te remmen, wat resulteert in een verbeterde glucosehomeostase via een niet-genomisch mechanisme.
Remming van het enzym AKR1C3 leidt bij vrouwen tot een selectieve daling van 11-oxygenated androgenen, zowel systemisch als in vetweefsel, zonder de klassieke androgenen te beïnvloeden.
Dit paper onthult dat klinische diepe-slaapmetingen geen voorspellende waarde hebben voor neurobehaviorale vermoeidheid, terwijl contextafhankelijke modellering van slow-wave activity (SWA) wel 50-60% van de variatie in herstel na slaaptekort kan verklaren door een tegenstrijdige relatie tussen SWA tijdens de baseline-slaap en de daaropvolgende waakperiode.