60 papers
Dit artikel presenteert een uitgebreid wiskundig model dat mechanistische dynamica van CD4+/CD8+ CAR-T-cellen combineert met machine learning om de variabele patiëntrespons te verklaren en voorspellende inzichten te behouden ondanks parameteronzekerheid.
Dit artikel, het eerste deel van een tweedelige review, biedt een overzicht van fenomenologische modellen en microscopische theorieën die worden gebruikt om de afwijkingen van biologische reactiesnelheden van het eenvoudige Arrhenius-gedrag bij temperatuurveranderingen te beschrijven.
Dit onderzoek toont aan dat domeinbewuste priors, specifiek gradiënt-salientie-gestuurde feature selectie, verticale federated learning in data-scarce koraal-omics niet alleen mogelijk maken maar vooral stabiliseren, waardoor het REEF-framework aanzienlijk betere en robuustere prestaties levert dan bestaande methoden bij extreme P>>N-scenario's.
Dit voorlopig onderzoek introduceert een interactiebeeld-methode, ontleend aan de kwantummechanica, om het abscopale effect bij gepersonaliseerde stralingstherapie (PULSAR) te kwantificeren als een continue, stochastische interactie tussen tumoren in plaats van een binaire respons, wat nieuwe inzichten biedt voor de optimalisatie van combinatietherapieën met immunotherapie.
Dit artikel introduceert een op filtratie gebaseerd raamwerk voor sequentieel leren dat de impact van het toevoegen van taxa op fylo-dynamische inferentie analyseert door de verwachte variantiereductie te ontleden in leer-, mismatch- en covariantiecomponenten, waardoor fundamentele grenzen worden blootgelegd aan wat sequentiedata alleen kunnen onthullen over de latente stamboom.
De studie toont aan dat een progressieve toename van radiologisch vastgestelde pleuroparenchymale fibroelastose (PPFE) in twee grote longkankerscreeningscohorten onafhankelijk geassocieerd is met een verhoogde sterfte en nadelige klinische uitkomsten.
Dit artikel toont aan dat voor een verzameling van fylogenetische bomen met weinig gemeenschappelijke structuur, het benodigde aantal reticulaties in een netwerk dat deze bomen weergeeft, vrijwel maximaal is en slechts marginaal lager ligt dan de triviale bovengrens, zelfs wanneer groeit tot een orde van .
Deze paper introduceert een nieuwe 'double projection'-methode binnen dynamische variatie-automatische coderers om zowel systeemtrajecten als ruisreeksen te schatten uit data, wat leidt tot effectieve meervoudige-stapvoorspellingen en het leren van modellen met een lage-dimensionale toestandsruimte voor zowel stochastische als deterministische dynamische systemen.
Het paper introduceert RadDiff, een nieuwe methode voor eiwit-inverse vouwing die door middel van een op retrievals gebaseerd mechanisme en een kennisbewust diffusion-model de prestaties van bestaande methoden verbetert door tot 19% hogere sequentierecovery-rates te bereiken.
Deze studie presenteert een robuuste methode voor de driedimensionale volumetrische reconstructie en morfologische karakterisering van inheemse Chileense pollenkorrels met behulp van lenzeloze digitale inline holografische microscopie, waardoor nauwkeurige biophysieke parameters en digitale vingerafdrukken worden verkregen voor geautomatiseerde melissopalynologie.
Dit onderzoek toont aan dat evanescente golven een niet-invasief hulpmiddel vormen om de door glucose beïnvloede mobiliteit van erytrocyten te kwantificeren, waarbij een significante afname van de gemiddelde snelheid bij hogere glucoseconcentraties wordt waargenomen.
CryoNet.Refine is een geautomatiseerd, één-staps diffusiemodel dat de verfijning van atomaire structuren op basis van cryo-EM-dichtheidskaarten aanzienlijk versnelt en verbetert ten opzichte van traditionele methoden.
HarmonyCell is een end-to-end agentframework dat single-cell perturbatiestudies automatiseert door semantische heterogeniteit op te lossen met een door LLM-aangedreven semantic unifier en statistische heterogeniteit aan te pakken met een adaptieve Monte Carlo Tree Search-engine, waardoor schaalbaar virtueel celmodelleren mogelijk wordt zonder dataset-specifieke engineering.
Deze paper introduceert een nieuw topology-bewust kader dat kennisdistillatie en contextbewuste representatielering combineert om zero-shot interactievoorspelling in multiplex biologische netwerken te verbeteren, waardoor de beperkingen van bestaande methoden worden overwonnen en de ontdekking van nieuwe biologische interacties voor gepersonaliseerde therapieën wordt bevorderd.
Dit paper introduceert ViroGym, een uitgebreid benchmarkkader dat 79 diepe mutatiescanningsassays en diverse virale taken combineert om de prestaties van eiwit-taalmodellen bij het voorspellen van varianteffecten te evalueren en zo de selectie van rationele antigeenkandidaten voor vaccins te ondersteunen.
Deze paper introduceert een biologisch plausibel mechanisme waarbij een minderheid van afwijkende individuen grote schaal-heroriëntaties in zwermen kan veroorzaken, wat leidt tot een aanzienlijke verbetering van de collectieve responsiviteit zonder de cohesie te verliezen.
Dit artikel toont aan dat ruimtelijke symmetrie een emergent organisatieprincipe is voor efficiënt zwemmen in viskeuze vloeistoffen, waarbij symmetrische en anti-symmetrische bewegingen hydrodynamisch equivalent zijn en optimale snelheden en efficiëntie bieden, wat de wijdverspreide aanwezigheid van symmetrische voortbewegingsstrategieën in de natuur verklaart als een fysisch optimaliteitsprincipe.
Dit artikel presenteert een datagedreven risicoframework dat de kans op overdracht van hoogpathogeen aviair influenza (HPAI) van wilde vogels naar rundvee in Denemarken kwantificeert, waarbij de hoogste risico's worden gelokaliseerd langs de kust en nabij de Duitse grens tijdens de wintermaanden.
Deze studie analyseert langdurige monitoringgegevens uit drie reservoirs in Guangdong, China, om een dynamisch hydro-ecologisch model te ontwikkelen dat de niet-lineaire interacties tussen temperatuur, nutriënten en chlorofyl-a kwantificeert en aantoont dat stikstof een sterkere drijvende kracht is dan fosfor voor algenbloei in deze subtropische systemen.
Dit onderzoek combineert een 3D-oogmodel met ray-tracing-simulaties om vast te stellen dat stimuli voor few-photon-visionexperimenten het beste onder een hoek van 12,6 graden onder de visuele as moeten worden gepresenteerd, waarbij een nauwkeurigheid van beter dan 0,90 graden vereist is om de meest gevoelige regio van het netvlies te bereiken.