25 papers
Deze eerste vergelijkende studie toont aan dat volwassenen met een kindertijd-onset van systemische lupus erythematosus (JSLE) een hogere last van orgaanschade en cardiovasculair risico hebben dan die met dermatomyositis (JDM).
Deze longitudinale studie toont aan dat jeuk bij systemische sclerose vaak voorkomt en een stabiele prevalentie en ernst heeft, ongeacht de leeftijd bij ziektebegin of de duur van de aandoening.
Een pilotstudie bij het Colorado Arthritis Center toont aan dat het cliexa-RA-platform de patiëntenzorg voor reumatoïde artritis aanzienlijk verbetert door de intaketijd met 52% te verkorten, de documentatietijd voor artsen met 77% te reduceren en de algehele tevredenheid te verhogen, waardoor het platform een waardevolle bijdrage levert aan de Quadruple Aim-doelen.
Deze studie toont aan dat verlaagde niveaus van circulerende anti-CXCR3-antistoffen een gemeenschappelijk kenmerk vormen dat systemische auto-immuunziekten en atherosclerose met elkaar verbindt en potentieel dient als biomarker voor risicofactoren en ziekteactiviteit.
Dit onderzoek toont aan dat bij personen met een hoog risico op reumatoïde artritis een type-1 interferon-gedreven immuunactivatie in specifieke celpopulaties voorafgaat aan subklinische gewrichtsontsteking, terwijl bij het begin van deze ontsteking een verschuiving optreedt naar weefselgerichte en cytotoxische immuunprogramma's.
Deze studie identificeerde nieuwe autoantilichaam-signalen die atherosclerose-progressie en het respons op statines bij kinderen met juveniele systemische lupus erythematosus (JSLE) kunnen voorspellen, wat potentie biedt voor gepersonaliseerde cardiovasculaire risicomanagement.
Hoewel geslacht de leeftijd bij aanvang en de subtypen van juveniele idiopathische artritis beïnvloedt, bleek het geen onafhankelijke factor te zijn voor de timing van de behandeling of de korte- en middellange termijn uitkomsten.
Deze studie toont aan dat bij jongeren met autisme en een vermoedelijke post-infectieuze neuropsychiatrische achteruitgang vaak onderliggende auto-immuunactivatie, gewrichtsontstekingen en andere immuunmarkers aanwezig zijn, wat de noodzaak onderstreept van een gerichte immunologische en reumatologische evaluatie bij dergelijke patiënten.
Deze studie toont aan dat transcriptoom-brede Mendeliaanse randomisatie op grote populatieschalen de causale inferentie-resultaten van diep leren en dubbele machine learning op single-cell transcriptoomdata van menselijke patiënten met reumatoïde artritis valideert, waarmee statistische en systemische biologie convergeren tot dezelfde biologische waarheid en de vertaalslag in biomedisch onderzoek wordt verkort.
Deze retrospectieve cohortstudie concludeert dat de combinatie van iguratimod en Yunke-injectie een veilige en effectieve alternatieve behandeling biedt voor ankyloserende spondylitis-patiënten met een verhoogd risico op tuberculose of een kankeranamnese, aangezien deze therapie de ziekteactiviteit en radiologische progressie beter remt dan iguratimod alleen, terwijl het NSAID-gebruik aanzienlijk wordt gereduceerd.
Deze studie analyseerde bij 59.475 deelnemers uit de UK Biobank dat radiografische heup- en knie-osteoartritis verschillende patronen vertonen wat betreft onderlinge samenhang, symptomen en risicofactoren, wat wijst op de noodzaak van gewrichtsspecifieke behandelingen.
Deze studie toont aan dat de behandeling van reumatoïde artritis met abatacept leidt tot een coördineerde uitputting van pathogene T-perifere helpercellen, laat-geactiveerde naive cellen en DN2 B-cellen, wat correleert met een verminderde ziekteactiviteit en klinisch voordeel.
Deze studie toont aan dat patiënten met Systemische Lupus Erythematosus en een hoog polygenetisch risicoscore, ondanks behandeling met antimalariamiddelen en lage ziekteactiviteit, een aanhoudende interferon-signatuur vertonen in hun immuuncellen die niet wordt waargenomen bij patiënten met een laag risicoscore.
Deze studie toont aan dat een methyleringsrisicoscore (MRS) een interferon-gedreven SLE-subgroep identificeert die gekenmerkt wordt door HLA-DRB1*03:01 en meerdere autoantibody's, en die pathogeen verschilt van het door een polygenetische risicoscore (PRS) voorspelde nefritisrisico.
Het onderzoek identificeert dynamische veranderingen in CD38hi en KIR+ CD8 T-cellen als cruciale biomarkers voor de diagnose, behandeling met abatacept en monitoring van door immuuncheckpointremmers veroorzaakte myotoxiciteit.
Dit onderzoek onthult dat internalisatie van autoantilichamen een gedeeld pathogeen mechanisme is bij diverse auto-immuunziekten, waarbij deze antilichamen in aanliggende cellen worden opgenomen en specifieke transcriptomische programma's activeren die celbeschadiging en ontstekingsreacties veroorzaken.
Deze studie toont aan dat de W335S-missensevariant in β2-glycoproteïne I (APOH) de auto-antilichaamspiegels verhoogt maar paradoxaal genoeg het risico op veneuze trombo-embolie verlaagt, waardoor een mechanische ontkoppeling tussen auto-antilichamen en trombotische risico's wordt aangetoond.
Deze studie beschrijft een case series van patiënten met auto-immuun inflammatoire myopathieën en prominente B-celaggregaten, waarbij de aanwezigheid van tertiaire lymfoïde structuren en een specifieke klinische presentatie met frequente nekflexorzwakte en comorbiditeit met andere auto-immuunziekten wordt geïdentificeerd als nieuwe inzichten in de pathofysiologie en mogelijke therapeutische doelwitten.
Deze studie toont aan dat mosaïek chromosomale afwijkingen, met name autosomale copy-number loss (Loss) en mLOX, significant en fenotype-specifiek geassocieerd zijn met systemische sclerose en zijn subtypes, waarbij de sterkte van deze associaties toeneemt bij oudere patiënten en een hoger celaandeel.
Deze studie toont aan dat blootstelling aan fijn stof de door monosodiumuratkristallen geïnduceerde IL-1β-secretie en ontsteking versterkt, wat suggereert dat luchtvervuiling een rol kan spelen in de etiologie van jicht.