Are Politicians Responsive to Mass Shootings? Evidence from U.S. State Legislatures

Deze studie concludeert dat massale schietpartijen, zelfs wanneer ze plaatsvinden in het kiesdistrict van een wetgever, geen meetbare invloed hebben op de stemgedragingen van Amerikaanse staatswetgevers op het gebied van vuurwapenbeleid.

De kern

Titel: Waarom schiet de politiek niet in actie na een schietpartij? (Een simpele uitleg)

Stel je voor dat de politiek een groot, oud schip is dat door een storm vaart. Die storm zijn de massale schietpartijen in de Verenigde Staten. Je zou denken: als er een enorme golf (een schokkende tragedie) tegen het schip slaat, dan moet het roer toch wel draaien? De bemanning (de politici) moet toch iets doen om het schip te redden?

Deze nieuwe studie van Chen en Kappelman kijkt precies naar dat moment. Ze wilden weten: Veranderen politici hun stemgedrag als er een gruwelijke schietpartij plaatsvindt in hun eigen achtertuin?

Hier is wat ze ontdekten, vertaald in alledaagse taal:

1. Het Experiment: De "Rode en Blauwe" Politici

De onderzoekers keken naar bijna 15.000 politici in alle 50 staten van de VS tussen 2011 en 2022. Ze keken niet alleen naar wat politici zeiden, maar naar wat ze deden: hoe ze stemden op wetten over wapens.

Ze maakten een soort "wapen-score" voor elke politicus:

• Hoge score: Wil meer wapenbeperkingen (zoals een strenge politie).
• Lage score: Wil meer vrijheid voor wapens (zoals een vrijheidsstrijder).

Vervolgens keken ze: als er ergens een schietpartij plaatsvindt, verandert die score dan? Gaat de politicus van "minder streng" naar "strenger"?

2. Het Verbluffende Resultaat: Het Schip Draait Niet

Het antwoord is verrassend simpel: Nee.

Het is alsof je een enorme, donkere wolk over het schip ziet hangen, met bliksem en onweer (de schietpartij), maar het roer blijft precies op dezelfde stand staan.

• Als een Democratische politicus (blauw) een schietpartij in zijn district meemaakt, stemt hij daarna niet plotseling strenger.
• Als een Republikeinse politicus (rood) een schietpartij in zijn district meemaakt, stemt hij niet plotseling minder streng.

Zelfs als de schietpartij op school gebeurt, of als er veel slachtoffers vallen, verandert er niets aan hun stemgedrag. De "score" blijft precies hetzelfde.

3. Waarom gebeurt dit? De "Partij-Bril"

Je zou denken dat politici bang zijn om hun kiezers te verliezen. Als er een tragedie is, zou je denken: "Ik moet iets doen, anders stemmen ze niet meer op mij."

Maar de onderzoekers ontdekten dat er een veel sterker mechanisme werkt: De Partij-Bril.

Stel je voor dat elke politicus een bril op heeft die door zijn partij is gemaakt.

• De blauwe bril laat zien dat wapenbeperkingen de enige oplossing zijn.
• De rode bril laat zien dat wapenrechten heilig zijn.

Zelfs als er een enorme brand uitbreekt (de schietpartij), kijken de politici niet naar de brand, maar door hun bril. Ze denken: "Als ik nu mijn stem verander, breekt mijn partij met mij. Dan krijg ik een dure boete, of ik word zelfs uit de partij gegooid."

In de interviews die de onderzoekers deden met politici in Californië, vertelde één politicus zelfs: "Als ik iets zeg dat niet past bij onze partij, kost dat mij een miljoen dollar per tweet." Dat is een enorme drempel. De angst om je eigen team te verraden is groter dan de druk van de tragedie.

4. De Uitzondering die de Regel Bevestigt

Soms hoor je in het nieuws: "Kijk, die Republikeinse senator heeft na Sandy Hook zijn mening veranderd!"
De onderzoekers keken ook naar dat specifieke geval. Ja, die ene senator veranderde zijn stem. Maar toen ze naar de rest keken, zagen ze dat dit een zeldzame uitzondering was. Voor elke senator die van mening veranderde, waren er tientallen anderen die precies hetzelfde bleven doen.

Het is alsof je een klasje hebt waar één kind plotseling gaat huilen na een ongeluk, maar de rest van de klas blijft gewoon rustig zitten en doet alsof er niets is gebeurd. De onderzoekers zeggen: "Kijk niet naar die ene huiler, kijk naar het hele klasje. Het hele klasje verandert niet."

Conclusie: De Muur van Partijpolitiek

De boodschap van dit onderzoek is hard maar duidelijk:
In de huidige Amerikaanse politiek is partijloyaliteit een muur die veel steviger is dan tragedie.

Zelfs de meest gruwelijke, lokale schokken (zoals een schietpartij op school) zijn niet sterk genoeg om die muur te doorbreken. De politici zijn zo vastgeketend aan hun partijlijn, dat zelfs de dood van onschuldigen niet genoeg is om hen te laten stemmen zoals hun kiezers dat misschien wel willen.

Kort samengevat:
De Amerikanen willen misschien wel strengere wapenwetten (zoals 90% van de Republikeinen en 97% van de Democraten zeggen), maar hun vertegenwoordigers in het parlement luisteren niet naar de kiezers of de slachtoffers. Ze luisteren alleen naar hun partijleiders. En zolang die leiders zeggen "niet doen", gebeurt er niets, hoe erg de schietpartijen ook zijn.

Technische samenvatting

Hier is een gedetailleerde technische samenvatting van het onderzoekspaper "Are Politicians Responsive to Mass Shootings? Evidence from U.S. State Legislatures" van Haotian Chen en Jack Kappelman, geschreven in het Nederlands.

Probleemstelling en Onderzoeksvraag

De Verenigde Staten kent het hoogste aantal massale schietpartijen ter wereld, terwijl het beleid rondom vuurwapens diep gepolariseerd blijft langs partijlijnen. Ondanks dat er een brede maatschappelijke steun is voor restrictieve vuurwapenwetten (zoals achtergrondcontroles voor alle verkopen) en dat de ontevredenheid over de huidige wetgeving toeneemt, lijkt de wetgeving op staatsniveau niet te reageren op deze publieke druk of op acute tragedies.

De kernvraag van dit onderzoek is: Leiden massale schietpartijen binnen een kiesdistrict ertoe dat staatsparlementsleden hun stemgedrag op het gebied van vuurwapenbeleid aanpassen?

De auteurs onderzoeken de spanning tussen twee theoretische perspectieven:

1. Verantwoordingsplicht (Accountability): De theorie dat afgevaardigden reageren op lokale crisissen om electorale steun te behouden of verantwoordelijkheid te tonen.
2. Partijpolarisatie: De theorie dat afgevaardigden gebonden zijn aan hun partijideologie en dat het risico op primaire uitdagingen of dreigingen van belangengroepen (zoals de NRA) elke afwijking van de partijlijn onmogelijk maakt, zelfs bij lokale tragedies.

Methodologie

1. Data en Steekproef:

• Tijdsbestek: 2011 tot 2022.
• Eenheden: 14.585 staatsparlementsleden uit alle 50 staten.
• Behandeling (Treatment): 53 massale schietpartijen (gedefinieerd als 4 of meer slachtoffers, exclusief de dader, in een openbare ruimte) die plaatsvonden in of nabij een wetgevend district.
• Controle: Parlementsleden die geen schietpartij in hun district hebben meegemaakt tijdens de studieperiode.

2. Meting van Ideologie: De "Gun Issue Score"
De auteurs ontwikkelen een nieuwe maatstaf om de latente positie van een afgevaardigde op het gebied van vuurwapenbeleid te kwantificeren:

• Bron: Ze gebruiken een dataset van het Giffords Law Center (GLC) met 15.299 vuurwapenwetten, die zijn gecodeerd op een schaal van "verzwakken" (-1), "neutraal" (0) tot "versterken" (+1) van de controle.
• Model: Ze passen het Bradley-Terry-model toe op stemgegevens (roll-call votes) om een "Gun Issue Score" ($\lambda_i$) te schatten voor elke afgevaardigde per jaar.
• Anchoring: Om scores over tijd en staten vergelijkbaar te maken, worden deze gekoppeld aan de bestaande Shor-McCarty ideologie-scores.
• Validatie: De scores tonen een duidelijke scheiding tussen Democraten en Republikeinen en correleren sterk met alternatieve metingen (zoals IRT-modellen en NRA-ratingen).

3. Econometrisch Ontwerp:

• Design: Een Stacked Difference-in-Differences (DiD) schatting (gebaseerd op Cengiz et al., 2019) om rekening te houden met gestaggerde behandelingstijdstippen (staggered adoption).
• Specificatie:
  $$y_{it} = \alpha_{ig} + \omega_{ig} + \gamma_{tg} + \sum \mu_k D_{it}^k + \epsilon_{it}$$
  Waarbij $y_{it}$ de Gun Issue Score is, en $\mu_k$ het gemiddelde treatment effect (ATT) op tijdstip $k$ na de schietpartij.
• Controles: Afgevaardigde-vaste effecten, kamer-vaste effecten, en jaar-vaste effecten.
• Robuustheid: De analyse wordt uitgevoerd met verschillende stralen voor "blootstelling" (in het district, binnen 5, 25, 50 en 100 mijl) en voor verschillende subgroepen (partij, type schietpartij, aantal slachtoffers).

4. Kwalitatieve Component:

• Diepte-interviews met vijf staatsparlementsleden uit Californië (een staat met hoge polarisatie) die districts vertegenwoordigden waar schietpartijen plaatsvonden. Dit dient om de kwantitatieve bevindingen te contextualiseren.

Belangrijkste Resultaten

1. Geen Gemiddeld Effect (Null Result):
De centrale bevinding is dat massale schietpartijen geen meetbaar effect hebben op de stemgedragingen van afgevaardigden.

• De schatting voor het eerste jaar na de schietpartij ($k=0$) is statistisch niet significant en substantieel dicht bij nul ($\mu_0 \approx 0.024$).
• Het 95% betrouwbaarheidsinterval sluit effecten groter dan ongeveer $\pm 0.2$ standaardafwijkingen uit.
• Dit resultaat is robuust voor zowel Democraten als Republikeinen.

2. Geen Effect op Basis van Context of Ernst:
De null-resultaten houden stand wanneer de analyse wordt gedesaggregeerd op basis van:

• Type schietpartij: Schoolschietpartijen, werkplekincidenten, terroristische daden of haatmisdrijven.
• Ernst: Incidenten met minder dan 9 slachtoffers versus 9 of meer.
• Geografische afstand: Of de schietpartij in het district zelf plaatsvond of binnen een straal van 100 mijl.

3. Heterogeniteit en Partijdiscipline:

• Hoewel er enkele uitzonderlijke gevallen zijn (bijvoorbeeld senator John McKinney in Connecticut na Sandy Hook die verschilde naar een restrictievere positie), tonen permutatietesten aan dat dergelijke verschuivingen niet systematisch afwijken van wat men zou verwachten bij willekeurige variatie.
• In sommige staten (zoals Michigan en Tennessee) leken Republikeinen zelfs meer restrictief te worden (of juist minder, afhankelijk van de richting van de polarisatie), wat suggereert dat schokken leiden tot een "versterking" van de bestaande partijlijn in plaats van tot gematigdheid.

4. Kwalitatieve Bevindingen:
De interviews bevestigen dat afgevaardigden persoonlijk wel degelijk geraakt zijn en het gevoel hebben dat er kansen zijn om actie te ondernemen. Echter, ze rapporteren enorme druk van partijleiders en belangengroepen. Een Republikeins lid deelde mee dat partijleiders direct dreigden met een "miljoen dollar per tweet" boete als hij afweek van de partijlijn. Dit verklaart waarom de "focus events" (schietpartijen) niet vertalen naar veranderingen in stemgedrag.

Belangrijke Bijdragen

1. Nieuwe Meting: De ontwikkeling van de "Gun Issue Score" biedt een nauwkeurige, tijd- en staten-overstijgende maatstaf voor de ideologische positie van afgevaardigden op het specifieke domein van vuurwapenbeleid, los van hun algemene ideologie.
2. Empirisch Bewijs voor Inertie: Het paper levert sterk empirisch bewijs dat acute, lokaal relevante tragedies onvoldoende zijn om de structurele inertie van gepolariseerd beleid te doorbreken. Dit weerlegt de verwachting dat lokale schokken automatisch leiden tot beleidsverandering via het mechanisme van electorale verantwoordingsplicht.
3. Methodologische Strengh: Het gebruik van een gestaggerde DiD-ontwerp met een grote dataset van stemgedragingen en robuuste validaties (permutatietesten, parallelle trends) maakt de conclusie zeer betrouwbaar.

Significantie en Conclusie

De studie concludeert dat in het huidige gepolariseerde Amerikaanse politieke klimaat, partijidentiteit de dominante ankerpunt is voor stemgedrag op het gebied van vuurwapenbeleid. Zelfs de meest gruwelijke en lokaal gevoelige tragedies (zoals Sandy Hook) falen om een systematische verschuiving in het stemgedrag van wetgevers teweeg te brengen.

De auteurs suggereren dat de druk van een schokpartij wordt "geabsorbeerd" door de kosten van het breken met de partij (primaries, belangengroepsdruk, electorale risico's). Dit impliceert dat de traditionele link tussen districtsschokken en wetgevende responsie verzwakt is. Als massale schietpartijen, die publieke aandacht en emotionele impact genereren, niet volstaan om beleid te veranderen, is het onduidelijk welke schokken dan wel in staat zouden zijn om de wetgevende inertie te doorbreken. Dit werpt een sombere licht op de democratische responsiviteit in een sterk gepolariseerde omgeving.