Green Subsidies and Local Transitions: Evidence from Energy Communities

Dit onderzoek toont aan dat Amerikaanse gemeenten met hogere belastingkredieten voor hernieuwbare energie aanzienlijk meer kapitaal en productie hebben, wat leidt tot hogere loonen in de bouw, maar paradoxaal genoeg de politieke steun voor klimaatmaatregelen vermindert.

De kern

Groene Subsidies en Lokale Transities: Een Verhaal over Windmolens, Salarissen en Politiek

Stel je voor dat de Verenigde Staten een enorme energievoorraad nodig heeft. De vraag naar stroom groeit, en we willen dat die stroom schoon is, niet vervuilend. Maar hoe krijg je bedrijven zover om miljarden te investeren in windmolens en zonnepanelen? De overheid heeft een slimme truc bedacht: belastingaftrek.

Dit artikel van Akcan Balkir kijkt naar een nieuw experiment dat in 2023 begon. Het is alsof de overheid een grote pot met geld heeft neergezet, maar dan met een speciale regel: "Als je je windmolen of zonnepark bouwt in een stadje dat ooit afhankelijk was van steenkool of olie, dan krijg je een extraatje."

Deze speciale gebieden heten "Energy Communities" (Energiegemeenschappen). De overheid hoopte dat dit twee dingen zou doen:

1. Meer groene energie produceren.
2. De lokale economie redden en de mensen blij maken, zodat ze de klimaatpolitiek gaan steunen.

Maar wat bleek er echt? Laten we het in drie simpele stukken bekijken.

1. De "Korting" werkt wonderbaarlijk goed

De overheid gaf deze speciale gebieden een extra korting op hun belasting (een soort "bonus" op de Production Tax Credit en Investment Tax Credit).

Het resultaat?
Het werkte als een magneet. Gemeenschappen met deze extra korting bouwden 32% meer nieuwe groene energie-installaties en produceerden 28% meer stroom dan vergelijkbare steden zonder de korting.

• De analogie: Stel je voor dat je twee identieke winkels hebt. De ene krijgt een kortingsbon van 10% op zijn inkoopkosten, de andere niet. De winkel met de bon koopt plotseling veel meer goederen in en opent meer vestigingen. Dat is precies wat er gebeurde: de "bonus" zorgde voor een enorme impuls aan investeringen.

2. De lokale economie: Hogere lonen, maar geen banen-explosie

De overheid wilde ook dat de lokale mensen hier baat bij hadden. En dat lukte deels.

• Wat er wel gebeurde: De lonen voor bouwvakkers in deze gebieden stegen met 7%. Waarom? Omdat er veel gebouwd moest worden. De vraag naar arbeiders was groot, dus moesten bedrijven meer betalen om ze te vinden.
• Wat er niet gebeurde: Er kwamen niet veel nieuwe banen voor de lange termijn. Een windmolen bouwen duurt even, maar daarna is het werk klaar. De lokale bevolking zag dus wel dat de bouwvakkers meer verdienden, maar er werden geen duizenden nieuwe fabrieksbanen gecreëerd die voor altijd bleven.

3. De verrassende (en vreemde) politieke reactie

Dit is het meest interessante, en misschien wel vreemdste deel van het verhaal.

De overheid dacht: "Als we geld in deze arme gebieden pompen en de mensen zien dat hun buren meer verdienen door groene energie, dan gaan ze de klimaatpolitiek van de regering steunen."

Het tegendeel gebeurde.
Ondanks de extra investeringen en de hogere lonen, werden de mensen in deze gebieden 2% meer tegen klimaatmaatregelen van het Congres.

• De metafoor: Stel je voor dat je een buurman helpt met een dure renovatie. Je denkt: "Hij ziet nu hoe goed mijn hulp is, dus hij gaat me nu ook steunen bij mijn plannen voor de hele straat." Maar in plaats daarvan zegt hij: "Bedankt voor het geld, maar ik vind het nog steeds gek dat je die grote constructie in mijn tuin hebt gezet."
• Waarom? De mensen zagen misschien wel dat er geld binnenkwam, maar ze moesten ook leven met de nieuwe windmolens of zonneparken in hun directe omgeving. Dat kan zorgen voor onrust of weerstand, ongeacht hoeveel geld er in de lokale kassa terechtkomt.

Conclusie: Een gemengd plaatje

Dit onderzoek leert ons drie belangrijke dingen:

1. Subsidies werken: Als je bedrijven genoeg geld geeft (via belastingvoordelen), bouwen ze echt meer groene energie. Het is een effectieve manier om de markt te stimuleren.
2. Lokale winst is beperkt: De lokale bevolking profiteerde van hogere lonen tijdens de bouw, maar het creëerde geen blijvende banenrevolutie.
3. Geld koopt geen politieke steun: Zelfs als je een gemeenschap geld geeft om te helpen met de energietransitie, betekent dat niet automatisch dat ze de politiek gaan steunen die dit mogelijk maakt. Soms voelen mensen zich juist ongemakkelijk door de veranderingen in hun directe leefomgeving.

Kortom: De "Energy Communities" waren een succes voor de productie van groene energie, maar een minder groot succes voor het veroveren van de harten en hoofden van de lokale bevolking.

Technische samenvatting

Titel: Groene Subsidies en Lokale Transities: Bewijs uit Energiegemeenschappen

Auteur: Akcan Balkir (UC Berkeley)
Datum: April 2026 (voorgesteld)

---

1. Het Probleem en Achtergrond

De Verenigde Staten staan voor een dringende uitdaging: de elektriciteitsvraag groeit sinds 2020 met 1,6% per jaar, terwijl de sector verantwoordelijk is voor ongeveer 25% van de Amerikaanse broeikasgasemissies. Hoewel een Pigouviaanse belasting (koolstofbelasting) economisch gezien de optimale oplossing zou zijn voor deze externaliteiten, is dit politiek moeilijk haalbaar. Daarom heeft het Amerikaanse klimaatbeleid de voorkeur gegeven aan "groene" subsidies, specifiek de Productiebelastingkrediet (PTC) en het Investeringsbelastingkrediet (ITC).

De kernvraag die dit paper beantwoordt, is of deze subsidies, die al decennia bestaan, daadwerkelijk leiden tot reële economische impact (aanbodrespons) en wat de lokale gevolgen zijn. Er ontbreekt eerdere empirisch bewijs over de omvang van de aanbodrespons op deze subsidies, voornamelijk omdat de PTC en ITC historisch landelijk uniform werden toegepast, waardoor er geen natuurlijke controlegroep bestond om de effectiviteit te meten.

De Inflation Reduction Act (IRA) van 2022 creëerde een unieke natuurlijke experimentele setting door "Energiegemeenschappen" (Energy Communities) in te voeren. Dit zijn regio's die economisch afhankelijk zijn van fossiele brandstoffen en die recht hebben op extra bonussen (tot 10 procentpunten) op de PTC en ITC.

2. Methodologie

Het paper gebruikt een Difference-in-Differences (DiD) benadering, aangevuld met een Event Study, om de causale effecten van de IRA-bonussen te isoleren.

• Behandelingsgroep: Landelijke gebieden (counties) die zijn aangewezen als "Statistical Area Category Energy Communities". Deze regio's voldoen aan specifieke criteria (hoge werkloosheid en afhankelijkheid van fossiele brandstoffen) en ontvangen verhoogde PTC/ITC-tarieven.
• Controlegroep: Landelijke gebieden die niet als Energiegemeenschap zijn aangewezen, maar wel potentieel hadden om dat te zijn (bijvoorbeeld als hun werkloosheid in 2022 iets hoger was geweest). Deze groep heeft vergelijkbare economische trends en fossiele afhankelijkheid, maar ontvangt geen extra bonussen.
• Data:
  • Investering en productie: Data van de Energy Information Administration (EIA) over naamplaatcapaciteit (nameplate capacity) als maatstaf voor investering en jaarlijkse elektriciteitsproductie (2017-2024).
  • Arbeidsmarkt: Quarterly Census of Wages voor loon- en werkgelegenheidsdata.
  • Politieke houding: Yale Climate Opinion Maps voor data over steun voor klimaatmaatregelen.
• Econometrisch Model:
  • Voor productie en investering wordt een Quasi-Maximum Likelihood Conditional Poisson-model gebruikt met een log-link functie om nul-waarden in de uitkomsten niet te hoeven verwijderen.
  • De schattingsvergelijking omvat county-vaste effecten, jaar-vaste effecten en staat-jaar-vaste effecten om lokale en tijdsgebonden schokken te controleren.
  • Voor arbeidsmarkteffecten wordt een Triple Difference (DDD) model gebruikt, waarbij de veranderingen in de bouwsector worden vergeleken met andere sectoren binnen zowel behandelde als controlegemeenschappen.

3. Belangrijkste Bijdragen

1. Eerste directe schattingen: Dit paper levert het eerste directe empirische bewijs van de reële aanbodrespons (productie en voltooid investering) op de PTC en ITC, in plaats van alleen indirecte schattingen via kapitaalkosten.
2. Ruimtelijke variatie: Het benut de nieuwe ruimtelijke variatie in subsidies die door de IRA is geïntroduceerd, wat een scherpere identificatie mogelijk maakt dan eerdere longitudinale studies.
3. Politieke economie: Het onderzoekt de onverwachte politieke consequenties van lokale groene investeringen, specifiek of economische voordelen leiden tot meer politieke steun voor klimaatbeleid.

4. Resultaten

A. Invloed op Productie en Investering

De resultaten tonen aan dat Energiegemeenschappen na de invoering van de IRA significant meer hebben gereageerd dan de controlegroep:

• Productie: Energiegemeenschappen produceerden 28% meer hernieuwbare energie dan vergelijkbare counties.
• Investering: Er was een toename van 32% meer hernieuwbare kapitaalinvesteringen (gemeten in naamplaatcapaciteit).
• Elasticiteiten: De geschatte netto-incentive elasticiteiten zijn:
  • Productie: 6,11 (zeer hoog, wat aangeeft dat productie zeer gevoelig is voor marginaal hogere opbrengsten).
  • Investering: 1,55.
• Efficiëntie: Er is geen bewijs dat projecten in Energiegemeenschappen minder efficiënt zijn. De capaciteitsfactoren en locatiespecifieke stroomprijzen (LMP) verschillen niet significant van de controlegroep.

B. Lokale Economische Spillovers

De investeringen hadden meetbare effecten op de lokale arbeidsmarkt, maar met nuances:

• Lonen: De gemiddelde lonen in de bouwsector in Energiegemeenschappen stegen met 7% ten opzichte van de controlegroep.
• Werkgelegenheid: Er was geen statistisch significant effect op het totale aantal banen in de bouwsector. Dit suggereert dat de investeringen voornamelijk leiden tot hogere lonen voor bestaande werknemers of tijdelijke pieken, maar geen structurele toename van de werkgelegenheid in de regio.

C. Politieke Houding

Een verrassend en cruciaal resultaat betreft de politieke reactie:

• Ondanks de economische voordelen (hogere lonen en investeringen), nam de tegenstand tegen klimaatmaatregelen in Energiegemeenschappen toe.
• De oppositie tegen congresmaatregelen voor klimaatverandering steeg met ongeveer 2% (van een gemiddelde van 28% naar 30%).
• Dit suggereert dat lokale economische voordelen van groene projecten niet automatisch leiden tot politieke steun voor klimaatbeleid; mogelijk wegen de kosten van het leven naast nieuwe energieprojecten zwaarder dan de lokale economische winst.

5. Betekenis en Conclusie

Dit paper heeft belangrijke implicaties voor het beleid:

• Effectiviteit van Subsidies: De PTC en ITC zijn uiterst effectief in het stimuleren van hernieuwbare energieproductie en investeringen, met hoge elasticiteiten. De IRA-bonussen hebben dus hun doel bereikt om de transitie te versnellen.
• Beleid voor Rechtvaardige Transitie: Hoewel de subsidies lokale lonen verhogen, creëren ze geen blijvende toename in werkgelegenheid en leiden ze zelfs tot meer politieke weerstand. Dit wijst erop dat "place-based" industriepolitiek (zoals de Just Transition Fund in de EU) complex is: economische compensatie alleen is mogelijk onvoldoende om politieke steun te winnen of structurele werkgelegenheid te garanderen in fossiel-afhankelijke regio's.
• Toekomstige Richting: Beleidmakers moeten rekening houden met het feit dat lokale gemeenschappen die gedwongen worden om met nieuwe energieprojecten te leven, mogelijk meer sceptisch worden over verdere klimaatacties, zelfs als ze economisch profiteren.

Samenvattend bewijst het paper dat groene subsidies werken voor de energievoorziening, maar dat het creëren van een politiek draagvlak voor klimaatbeleid in de getroffen gemeenschappen een veel complexere uitdaging is dan alleen het bieden van economische prikkels.