Investigating the use of human COVID-19 rapid assays to detect antibody and antigen in domesticated dogs (Canis lupus familiaris) and cats (Felis catus)

Deze studie concludeert dat menselijke COVID-19 snelle antigeen- en antistoftests beperkte, maar mogelijke bruikbaarheid hebben voor veldsurveillance bij honden en katten, hoewel ze minder gevoelig zijn dan RT-PCR en PRNT.

De kern

Titel: Kunnen onze huisdieren COVID-19 testen met menselijke testjes? Een onderzoek in gewone taal.

Stel je voor dat je een sleutel hebt die perfect past in het slot van een menselijke deur. Maar wat als je diezelfde sleutel probeert te gebruiken in een dierlijke deur? Past hij? Draait hij soepel? Of blijft hij steken?

Dit is precies wat deze onderzoekers hebben onderzocht. Ze wilden weten of de snelle COVID-19 testjes die we als mensen in de supermarkt kopen (zoals de bekende neus- of speekseltestjes), ook werken voor onze honden en katten.

Hier is hoe het onderzoek in elkaar zit, vertaald naar een verhaal:

1. Het Probleem: De "Gouden Standaard" is te duur

Normaal gesproken testen dierenartsen of wetenschappers dieren op COVID-19 met de "gouden standaard": dure, ingewikkelde laboratoriumtests (zoals PCR en PRNT).

• De analogie: Dit is alsof je elke keer dat je twijfelt of je hond een verkoudheid heeft, een dure, geavanceerde MRI-scan laat maken. Het werkt perfect, maar het is duur, tijdrovend en niet voor iedereen beschikbaar.
• De vraag: Kunnen we in plaats daarvan de goedkope, snelle testjes gebruiken die we zelf thuis doen? Die zijn als een simpele thermometer: snel, goedkoop en overal te krijgen.

2. Het Experiment: De "Off-label" Test

De onderzoekers namen 60 huisdieren (32 honden en 28 katten) uit huishoudens waar de eigenaar COVID-19 had. Ze namen twee soorten monsters:

1. Neus- en mondswabs: Om te kijken of het virus nu in het dier zit (een antigeentest).
2. Bloed (serum): Om te kijken of het dier eerder besmet is geweest en antistoffen heeft gemaakt (een antistoftest).

Ze deden deze monsters in de menselijke testkits en keken of de testjes een streepje lieten zien. Vervolgens vergeleken ze dit met de dure "gouden standaard" tests om te zien of de menselijke testjes het goed deden.

3. De Resultaten: Het is niet perfect, maar het werkt wel

De resultaten waren een beetje zoals een sleutel die soms wel en soms niet goed draait:

• Voor de snelle neus-test (Antigeen):

  • Honden: De test vond 75% van de besmette honden. Dat is redelijk goed, maar niet perfect.
  • Katten: De test vond maar 57% van de besmette katten. Dat is minder goed.
  • Waarom? Misschien omdat de testjes zijn gemaakt voor menselijke neuzen, niet voor die van katten. En de monsters waren al een tijdje in de vriezer geweest, wat de kwaliteit misschien iets heeft aangetast.

• Voor de bloed-test (Antistoffen):

  • Honden: De test zag 70% van de besmette honden.
  • Katten: De test zag 50% van de besmette katten.
  • Interessant detail: Bij de katten die wel positief waren, was de test altijd correct (100% specifiek). Maar hij miste wel veel katten die eigenlijk wel besmet waren.

4. Wat betekent dit voor ons? (De "One Health" Boodschap)

Stel je voor dat honden en katten als levende alarmbellen fungeren. Als een virus mutatie ondergaat in een dier, kan dat gevaarlijk worden voor mensen (en andersom).

• De conclusie: Hoewel deze menselijke testjes niet 100% betrouwbaar zijn voor dieren (ze missen soms een besmetting), zijn ze beter dan niets.
• Waarom is dat belangrijk? Omdat er nog geen specifieke testjes voor honden en katten bestaan. Als er een uitbraak is in een asiel of een dierentuin, kun je met deze goedkope testjes snel een idee krijgen van hoe groot het probleem is. Het is alsof je met een simpele vuurtoren een storm probeert te voorspellen: het is niet zo nauwkeurig als een supercomputer, maar het waarschuwt je wel als er gevaar dreigt.

Samenvatting in één zin:

Deze studie zegt: "Ja, je kunt die menselijke COVID-testjes gebruiken voor je hond of kat om een eerste idee te krijgen, maar wees niet verbaasd als ze niet alles zien; het is een goedkoop hulpmiddel, maar geen perfecte oplossing."

Het onderzoek benadrukt dat we mens en dier als één team moeten zien. Als we de gezondheid van onze huisdieren goed in de gaten houden met wat we hebben, kunnen we helpen voorkomen dat nieuwe, gevaarlijke virussen ontstaan die ons allemaal kunnen raken.

Technische samenvatting

Titel: Onderzoek naar het gebruik van menselijke COVID-19 snelle testen voor het detecteren van antilichamen en antigenen bij gedomesticeerde honden (Canis lupus familiaris) en katten (Felis catus)

1. Probleemstelling

SARS-CoV-2 kan niet alleen mensen infecteren, maar ook huisdieren zoals honden en katten. Hoewel de meeste geïnfecteerde dieren asymptomatisch blijven, vormt de overdracht van mens op dier (reverse-zoonose) en potentieel van dier op mens (zoonose) een risico voor de volksgezondheid, mede door de mogelijkheid van virale mutaties in niet-menselijke gastheren.
De huidige "gouden standaard" voor detectie (RT-PCR voor virus-RNA en Plaque Reduction Neutralization Test [PRNT] voor antilichamen) is duur, vereist gespecialiseerde laboratoria en is niet geschikt voor grootschalige surveillance, vooral in laag-resource omgevingen. Er bestaan geen specifieke snelle tests voor SARS-CoV-2 voor dieren. Het onderzoek onderzoekt of goedkope, commercieel beschikbare menselijke snelle antigen- en antilichaamtesten (RATs) bruikbaar zijn voor dierlijke monsters, wat een kosteneffectieve oplossing zou bieden voor veldsurveillance.

2. Methodologie

Het onderzoek was een laboratoriumstudie uitgevoerd in een biosafety level 2 (BSL-2) faciliteit (november 2021 - maart 2022).

• Stalen:
  • Respiratoire stalen: 60 monsters (32 honden, 28 katten) bestaande uit neus/orale swabs opgeslagen in Virus Transport Medium (VTM).
  • Serum: 40 monsters (20 honden, 20 katten).
  • De stalen waren afkomstig van huisdieren in huishoudens met een COVID-19-positieve eigenaar (verzameld door Texas A&M University).
• Testkits:
  • Antigeentest: Abbott BinaxNOW® COVID-19 Antigen Card Test (menselijk).
  • Antilichaamtest: EcoTest® COVID-19 IgM/IgG Rapid Test Device (menselijk).
• Procedures:
  • Antigeen: 100 µL VTM (in plaats van de buffer uit de kit) werd direct op de testkaart aangebracht. De swab uit de kit werd daarna in het apparaat gedraaid.
  • Antilichamen: Serum werd getest volgens de instructies van de fabrikant, maar met dierlijk serum in plaats van menselijk serum.
  • Referentiewaarden (Gouden Standaard): De resultaten werden vergeleken met RT-qPCR (voor RNA) en PRNT90 (voor neutraliserende antilichamen), uitgevoerd in een eerder stadium door het Hamer Laboratory.
• Berekeningen: Sensitiviteit, specificiteit, positief voorspellende waarde (PPV) en negatief voorspellende waarde (NPV) werden berekend per diersoort.

3. Belangrijkste Resultaten

Antigeentesten (VTM/Swabs):

• Honden: Sensitiviteit 75%, Specificiteit 79%.
• Katten: Sensitiviteit 57%, Specificiteit 95%.
• Opmerking: De specificiteit was bij katten zeer hoog, maar de sensitiviteit lager dan bij honden.

Antilichaamtesten (Serum):

• Honden: Sensitiviteit 70%, Specificiteit 60%.
• Katten: Sensitiviteit 50%, Specificiteit 100%.
• Opmerking: Alle positieve resultaten toonden IgM-lijnen aan (wijzend op recente infectie), geen IgG. De specificiteit bij katten was perfect (100%), maar de sensitiviteit was laag.

Algemene bevindingen:
De prestaties van de menselijke testen op dierlijke monsters waren vergelijkbaar met, maar soms iets lager dan, de prestaties die in menselijke studies worden gerapporteerd (waarbij sensitiviteit vaak tussen 50-84% ligt). De tests waren minder gevoelig bij katten dan bij honden.

4. Discussie en Beperkingen

De auteurs identificeren enkele factoren die de lage sensitiviteit en variabele specificiteit kunnen verklaren:

• Procedurale afwijkingen: De tests werden niet gebruikt zoals bedoeld door de fabrikant (geen verse swabs, gebruik van bevroren/ontdooid VTM in plaats van buffer, gebruik van dierlijk serum).
• Monstervoorraad: Het gebruik van bevroren en ontdooide monsters (tot 6 maanden opslag) kan leiden tot degradatie van het virus of antilichamen, wat de detectie bemoeilijkt.
• Biologische verschillen: Het is onduidelijk of biologische verschillen tussen honden en katten (bijv. virale last of immunologische respons) bijdragen aan de verschillen in testprestaties.
• Leesfouten: Visuele interpretatie van vage testlijnen kan subjectief zijn.

5. Bijdrage en Significatie

• Praktische Toepassing: Hoewel de tests niet perfect zijn, bieden ze een kosteneffectief en draagbaar alternatief voor surveillance in gebieden waar geen dier-specifieke testen beschikbaar zijn. Ze kunnen nuttig zijn voor veldstudies, dierenopvangcentra en huisdierklinieken.
• One Health Benadering: Het onderzoek onderstreept het belang van het monitoren van SARS-CoV-2 in huisdieren om de cyclus van overdracht tussen mens en dier te begrijpen en nieuwe varianten ("Disease X") te voorkomen.
• Conclusie: Menselijke snelle testen kunnen worden gebruikt voor dierlijke surveillance, maar de beperkingen in sensitiviteit (vooral bij katten) en de noodzaak van zorgvuldige interpretatie moeten worden erkend. Verdere onderzoek is nodig met verse monsters in vivo om de prestaties te optimaliseren.