Adherence to Public Health Recommendations, Restrictions, and Requirements among Priority Populations at Risk for COVID-19 Mortality and Infection in Australia

Deze studie in Victoria, Australië, toont aan dat cultureel en taalkundig diverse (CALD) en laag-inkomensgroepen een hoge mate van naleving van COVID-19-maatregelen vertoonden, wat suggereert dat structurele barrières zoals werkverplichtingen eerder dan gedragsproblemen leidden tot niet-naleving en een disproportioneel effect van de pandemie.

De kern

Stel je voor dat de wereld een groot, drukke stad is en het coronavirus een onzichtbare, vervelende gast is die overal rondsluipt. Om deze gast te stoppen, heeft de overheid een reeks regels uitgevaardigd: sommige zijn vriendelijke suggesties (zoals "was je handen"), sommige zijn harde verboden tijdens een lockdown (zoals "blijf thuis"), en sommige zijn blijvende verplichtingen (zoals "draag een mondkapje").

Deze studie kijkt naar een specifieke groep mensen in Victoria, Australië: mensen met een andere culturele achtergrond (CALD) en mensen met een lager inkomen. Vaak wordt gedacht dat deze groepen minder goed naar de regels luisteren, wat leidt tot meer besmettingen. Maar wat zegt dit onderzoek echt?

Hier is de uitleg, vertaald naar alledaags taal en met een paar creatieve vergelijkingen:

1. De Verkeerslichten van het Gedrag

De onderzoekers keken niet alleen naar of mensen zich aan de regels hielden, maar ze verdeelden de regels in drie categorieën, alsof het verkeerslichten zijn:

• Groen licht (Aanbevelingen): Vriendelijke adviezen die je zelf kunt kiezen.
• Oranje licht (Beperkingen): Harde regels die alleen gelden tijdens een lockdown (zoals "niet naar buiten").
• Rood licht (Verplichtingen): Regels die altijd gelden, ongeacht de situatie.

2. De Verassende Wending: De "Grote Verkeersregelaar"

Vaak denken we dat mensen met een andere taal of minder geld de verkeersregels negeren. Maar deze studie toont aan dat niets minder waar is.
In feite waren de mensen met een andere culturele achtergrond (CALD) en de mensen met een lager inkomen zelfs beter in het volgen van de regels dan de rijke, niet-uitlandse groep. Ze hielden zich strikter aan de adviezen en de lockdown-regels.

De Metafoor:
Stel je voor dat een storm nadert. De rijke mensen hebben misschien een grote, stevige boot en kunnen zich een beetje laten meeslepen door de stroming. De mensen met een andere taal of minder geld hebben geen dure boot, maar ze zijn juist beter in het vasthouden van het touw en het volgen van de instructies van de reddingsbrigade. Ze doen alles wat ze moeten doen om veilig te blijven.

3. Het Echte Probleem: De "Hongerige Werkplek"

Als deze mensen zich toch zo goed aan de regels houden, waarom hadden ze dan toch meer last van het virus?
Het antwoord is niet dat ze "slecht gedrag" hebben, maar dat ze geen keuze hadden.

Het onderzoek ontdekte een groot probleem: 28% van de mensen verliet hun huis terwijl ze wachtten op een coronatest.
Waarom? Omdat ze moesten werken.

De Vergelijking:
Stel je voor dat je ziek bent en de dokter zegt: "Blijf in bed tot je testresultaat er is." Maar als je in bed blijft, verlies je je baan en kun je geen eten kopen. Voor deze mensen is het huis geen veilige haven, maar een plek waar ze geen geld verdienen. Ze moesten het huis uit, niet omdat ze de regels wilden breken, maar omdat de "werk-machine" hen dwong om te bewegen, zelfs als ze ziek waren.

4. Wat betekent dit voor de toekomst?

De conclusie is als volgt:
Het probleem was niet dat deze mensen "niet luisterden". Het probleem was dat het systeem hen in de steek liet. Ze hadden structurele barrières (zoals geen thuiswerk-mogelijkheden of geen betaald ziekteverlof) in plaats van een gebrek aan wilskracht.

De Les voor de Toekomst:
Als er weer een grote crisis komt, moeten we niet alleen zeggen: "Houd je aan de regels!" We moeten ook zorgen dat mensen kunnen luisteren.

• Als iemand ziek is, moet hij/zij kunnen thuisblijven zonder bang te zijn voor de huur of de boodschappen.
• De overheid moet zorgen voor een "veiligheidsnet" zodat mensen niet hoeven te kiezen tussen hun gezondheid en hun portemonnee.

Kortom: De mensen met de meeste risico's waren de meest gehoorzame burgers. Het was het systeem dat faalde, niet de mensen. Voor de volgende crisis moeten we zorgen dat de regels voor iedereen haalbaar zijn, niet alleen voor degenen die het zich kunnen veroorloven om thuis te blijven.

Technische samenvatting

Technische Samenvatting: Adherentie aan Publieke Gezondheidsaanbevelingen in Australië

Probleemstelling
In Australië hebben prioritaire populaties, met name cultureel en taalkundig diverse (CALD) groepen en mensen met een lage sociaaleconomische status (SES), disproportioneel te lijden gehad onder de COVID-19-pandemie. Deze groepen kenden hogere infectie- en sterftecijfers en ondervonden een grotere impact van publieke gezondheidsbeperkingen. Een veelgehoorde veronderstelling is dat dit te wijten zou zijn aan gedragsmatige non-compliance. Dit onderzoek streeft ernaar om de feitelijke adherentie aan publieke gezondheidsmaatregelen onder deze kwetsbare groepen in Victoria, Australië, te analyseren en te vergelijken met niet-CALD groepen met een hoge SES, om de onderliggende oorzaken van de ongelijkheid te achterhalen.

Methodologie
De studie maakt gebruik van data uit de Optimise Study, een mixed-methods longitudinale cohort- en sociaalnetwerkstudie die liep van september 2020 tot december 2023.

• Onderzoeksdesign: Een seriële cross-sectionele analyse binnen een longitudinale cohort.
• Periodes: Er werden twee specifieke 28-dagen periodes onderzocht:
  1. 23 april – 20 mei 2021 (zonder lockdown).
  2. 13 september – 10 oktober 2021 (met lockdown).
• Deelnemers: Van de 782 gerekruteerde deelnemers werden 579 (75%) opgenomen in de analyse. Deelnemers werden gecategoriseerd in drie groepen:
  1. Niet-CALD met hoge SES (referentiegroep).
  2. CALD-groep.
  3. Niet-CALD met lage SES.
• Meetinstrumenten: Adherentie werd gemeten aan de hand van vragenlijsten en dagboeken, onderverdeeld in drie categorieën van maatregelen:
  • Aanbevelingen: Niet-afdwingend, langetermijnmaatregelen.
  • Beperkingen: Verplicht tijdens lockdownperiodes.
  • Vereisten: Verplicht, langetermijnmaatregelen.

Belangrijkste Bijdragen
De studie levert een nuancering van het narratief rondom gedragscompliance in kwetsbare bevolkingsgroepen. Het onderzoek onderscheidt zich door het gebruik van een uniek longitudinaal cohort dat specifiek gericht is op CALD- en lage-SES populaties, waardoor inzicht wordt verkregen in de dynamiek van adherentie tijdens zowel lockdown- als niet-lockdownperiodes. Een cruciale bijdrage is het onderscheid tussen structurele barrières en vrijwillige non-compliance.

Resultaten

• Algemene Tendens: Risicoverminderend gedrag nam in alle groepen toe tijdens de lockdownperiode.
• Adherentie per Groep: Deelnemers uit de CALD-groep toonden een hogere adherentie aan bepaalde aanbevelingen en beperkingen in vergelijking met de niet-CALD-groepen (zowel hoge als lage SES).
• Niet-compliance bij Testresultaten: Een opvallend resultaat is dat 28% van alle deelnemers het huis verliet terwijl ze wachtten op hun COVID-19-testresultaat. De belangrijkste reden hiervoor was werkverplichtingen.
• Verdeling: De analyse omvatte 47% niet-CALD hoge SES, 20% CALD en 33% niet-CALD lage SES deelnemers.

Betekenis en Conclusie
De bevindingen weerleggen de aanname dat hogere infectie- en sterftecijfers bij CALD- en lage-SES-groepen het gevolg zijn van gebrek aan bereidheid om zich aan regels te houden. Integendeel, deze groepen vertoonden vaak een hogere gedragsmatige adherentie.

De studie concludeert dat structurele barrières (zoals de noodzaak om te werken, gebrek aan financiële buffer voor isolatie, en onvoldoende ondersteuningssystemen) de primaire drijvende kracht zijn achter de negatieve gezondheidsuitkomsten, en niet gedragsmatige non-compliance.

Implicaties voor de Praktijk:
Voor toekomstige pandemieën is het cruciaal om de redenen voor non-compliance bij isolatie-eisen te begrijpen. Er is een dringende behoefte aan maatwerk-ondersteuning, specifiek gericht op individuen die buiten de deur werken, zodat zij in staat zijn om zich te isoleren terwijl ze op testresultaten wachten. Dit vereist beleidsaanpassingen die de economische en sociale realiteit van prioritaire populaties centraal stellen.