Physiotherapy service during the COVID-19 pandemic in Nepal: An onsite survey and the lived experience among clinicians

Deze studie in Nepal toont aan dat de COVID-19-pandemie de fysiotherapiediensten aanzienlijk verstoorde met een daling in patiënttoegang, maar ook leidde tot aanpassingen zoals tele-revalidatie en een uitgebreide rol van fysiotherapeuten in multidisciplinaire teams.

De kern

De Fysiotherapie in Nepal tijdens de Corona-epidemie: Een Verhaal van Onderbreking en Uitvinding

Stel je voor dat het gezondheidszorgsysteem van een land een enorm, complex spierstelsel is. Fysiotherapeuten zijn de spierweefselcellen die zorgen dat alles soepel beweegt en herstelt. Toen de corona-pandemie in Nepal toesloeg, was het alsof er een enorme storm over dit landschap raasde. Dit onderzoek kijkt naar wat er gebeurde met die "spieren" (de fysiotherapeuten) en hun patiënten tijdens die storm.

Hier is een samenvatting in simpele taal, met wat creatieve vergelijkingen:

1. De Storm die alles stillegde

Toen de pandemie begon, werd Nepal in een soort "tijdelijke stilstand" gegooid. Net als wanneer je een computer moet afsluiten omdat hij vastloopt, moesten veel ziekenhuizen en klinieken hun deuren sluiten of hun activiteiten drastisch vertragen.

• Wat gebeurde er? Veel fysiotherapie-diensten kwamen tot stilstand. Patiënten met blessures, operaties of chronische problemen kregen geen hulp meer.
• De vergelijking: Het was alsof je een auto hebt die kapot gaat, maar de garage is gesloten. De auto (de patiënt) blijft staan en de motor (het lichaam) begint te roesten. Veel mensen met een handicap of na een operatie zagen hun conditie verslechteren omdat ze niet konden bewegen.

2. De Fysiotherapeut als "Multitaskende Brandweerman"

In de normale wereld zijn fysiotherapeuten vooral bezig met het herstellen van gebroken botten of pijnlijke ruggen. Maar tijdens de pandemie veranderde hun rol plotseling. Ze werden als het ware ingezet als multitaskende brandweerlieden.

• Nieuwe taken: Ze moesten niet alleen revalideren, maar ook helpen in de intensive care met ademhalingsproblemen (want corona tast de longen aan). Ze werkten mee in triage (waar moet de patiënt naartoe?), in de spoedeisende hulp en zelfs als administratieve steun.
• De vergelijking: Stel je voor dat een meester-bakker (de fysiotherapeut) plotseling ook de brandweer moet blussen, de politie moet regelen en de kassa moet bedienen, terwijl hij nog steeds probeert brood te bakken. Het was een enorme uitdaging, maar het liet zien hoe belangrijk ze eigenlijk zijn.

3. De Angst en de "Onzichtbare Muur"

Er was een groot probleem: angst. Patiënten durfden niet naar het ziekenhuis te komen uit angst om besmet te raken. Fysiotherapeuten hadden ook angst om hun familie te besmetten.

• De vergelijking: Het was alsof er een onzichtbare muur van angst tussen de patiënt en de dokter stond. Zelfs als je hulp nodig had, durfde je die muur niet over te steken.
• Het resultaat: Mensen met chronische klachten kregen geen hulp, en hun problemen werden erger. Het was alsof je een kleine klap op je knie hebt, maar door angst om naar de dokter te gaan, wordt het een gebroken been.

4. De Digitale "Telefoon-Reddingslijn"

Omdat mensen niet naar buiten mochten, probeerden fysiotherapeuten een nieuwe weg te vinden: tele-revalidatie. Ze belde patiënten op of gebruikten apps zoals WhatsApp en Viber om oefeningen te laten zien.

• Wat werkte het? Het was een noodoplossing, zoals een noodbrug die je bouwt als de echte brug weg is. Het hielp sommige mensen, maar het had grote beperkingen.
• De beperking: Fysiotherapie is vaak "handwerk". Je moet voelen waar de spier strak zit of een gewricht mobiliseren. Dat kun je niet via een telefoon doen.
• De vergelijking: Het was alsof je probeert een auto te repareren door alleen maar te bellen met de monteur. Hij kan je vertellen wat je moet doen, maar hij kan niet zelf de bouten vastdraaien. Veel patiënten vonden het daarom niet genoeg.

5. De Positieve Klap: Meer Respect

Hoewel het een moeilijke tijd was, bracht de pandemie ook een lichtpuntje. Voor het eerst zagen veel artsen en het publiek echt wat fysiotherapeuten kunnen, vooral bij het helpen van mensen met ademhalingsproblemen na corona.

• De vergelijking: Het was alsof fysiotherapeuten altijd in de schaduw stonden, maar tijdens de storm werden ze plotseling de helden die de longen weer openkregen. Ze kregen eindelijk meer erkenning en respect binnen het medische team.

Conclusie: Wat leren we hiervan?

Dit onderzoek in Nepal laat zien dat een crisis zowel een ramp als een kans kan zijn.

1. De ramp: Veel mensen kregen geen hulp en hun gezondheid verslechterde. Het systeem was niet klaar voor zo'n grote schok.
2. De kans: Fysiotherapeuten bewezen dat ze onmisbaar zijn. Ze pasten zich aan, leerden nieuwe dingen en kregen meer respect.

De grote les voor de toekomst: We moeten ervoor zorgen dat fysiotherapie een vast onderdeel is van de "noodplannen" van een land. Als er weer een storm komt, moeten we niet wachten tot de schade is aangericht, maar moeten we de "noodbrug" (zoals digitale zorg) en de "brandweer" (de fysiotherapeuten) al klaar hebben staan. En we moeten onthouden dat een telefoonbelletje nooit volledig kan vervangen voor een stevige hand die je helpt om weer te lopen.

Technische samenvatting

Titel

Fysiotherapiediensten tijdens de COVID-19-pandemie in Nepal: Een veldonderzoek en de beleefde ervaringen onder clinici.

1. Het Probleem

De COVID-19-pandemie heeft wereldwijd gezondheidszorgsystemen verstoord, met name in landen met beperkte middelen (LMIC's). In Nepal leidden lockdowns en institutionele beperkingen tot een significante afname van de toegang tot essentiële gezondheidsdiensten, inclusief fysiotherapie.

• Specifieke uitdagingen: Patiënten met bestaande aandoeningen (zoals invaliditeit en post-operatieve zorg) liepen het risico op verslechtering van hun toestand door onderbroken revalidatie.
• Kennislacune: Hoewel er globale data is, ontbreekt er specifiek inzicht in hoe de fysiotherapie in Nepal, een land met een kwetsbare gezondheidsinfrastructuur, heeft omgegaan met de pandemie, zowel qua dienstverlening als qua de ervaringen van de professionals.

2. Methodologie

Het onderzoek is een cross-sectionele studie die een mix van kwalitatieve en kwantitatieve methoden gebruikte, uitgevoerd in Provincie III van Nepal (waarvan Kathmandu de hoofdstad is) tussen 2020 en 2022.

• Kwalitatief deel (Interviews):
  • Deelnemers: 12 fysiotherapeuten met minimaal één jaar ervaring.
  • Selectie: Purposive sampling (doelgerichte steekproef) om variatie in werkomgevingen (revalidatiecentra, ziekenhuizen, scholen) te garanderen.
  • Datacollectie: Semi-gestructureerde online interviews (Zoom) in het Nepalees, uitgevoerd tussen juni 2020 en mei 2021.
  • Analyse: Inductieve thematische analyse (volgens de zes stappen van Braun & Clarke) om patronen en thema's te identificeren.
• Kwantitatief deel (Veldonderzoek):
  • Deelnemers: 29 gezondheidsvoorzieningen (21 ziekenhuizen en 8 revalidatiecentra) verdeeld over zes districten.
  • Selectie: Gestratificeerde purposive sampling om alle niveaus van het zorgsysteem (tertiair, secundair, gemeenschapsniveaus) te dekken.
  • Datacollectie: Een onsite enquête (september 2021 – februari 2022) gebaseerd op aangepste vragenlijsten van de Canadese Fysiotherapie Associatie en World Physiotherapy.
  • Analyse: Beschrijvende statistieken met SPSS versie 27.
• Ethische aspecten: Goedgekeurd door de Nepal Health Research Council en de Noorse NSD; conform de Helsinki-verklaring en GDPR.

3. Belangrijkste Bijdragen

Dit onderzoek biedt een van de eerste uitgebreide inzichten in de impact van de pandemie op fysiotherapie in een Zuid-Aziatische LMIC-context.

• Dualiteit van de impact: Het documenteert zowel de ernstige onderbreking van routinezorg als de onverwachte uitbreiding van de rol van fysiotherapeuten in acute zorg.
• Adaptatiestrategieën: Het analyseert hoe professionals overgingen naar tele-revalidatie en hoe ze hun rollen aanpasten binnen multidisciplinaire teams.
• Beleidimplicaties: Het benadrukt de noodzaak om fysiotherapie structureel op te nemen in nationale noodplannen en gezondheidsstelsels, gezien de huidige onderintegratie.

4. Resultaten

A. Impact op Dienstverlening en Patiëntenzorg

• Dienstonderbreking: Er was een aanzienlijke variatie. Hoewel 62,07% van de centra meldde dat de diensten ononderbroken doorgingen, werd in 31,03% van de centra de fysiotherapie tijdelijk stopgezet.
• Patiëntenstroom: Er was een duidelijke daling in het aantal patiënten, gedreven door angst voor infectie en vervoersproblemen.
• Gezondheidsgevolgen: Patiënten met bestaande aandoeningen (vooral neurologisch en pediatrisch) leden onder het uitblijven van follow-up, wat leidde tot verslechtering van functionele vaardigheden en secundaire complicaties.
• Kwaliteit van zorg: Hands-on technieken (zoals mobilisatie) werden beperkt door PPE-protocollen en angst voor besmetting. De zorg werd vaak gereduceerd tot huisoefeningen en prioritering van acute gevallen.

B. Uitdagingen

• Logistiek en Angst: Gebrek aan vervoer en de angst van patiënten en personeel om besmet te raken waren grote barrières.
• Professionele samenwerking: Er werd gemeld dat sommige artsen patiënten niet verwezen naar fysiotherapeuten tijdens de pandemie, wat de zichtbaarheid van de discipline beperkte.
• Personeelsbelasting: Fysiotherapeuten rapporteerden hoge stressniveaus, vermoeidheid door lange diensten en angst om hun families te besmetten.

C. Adaptatie, Innovatie en Samenwerking

• Roluitbreiding: 86,21% van de centra meldde dat fysiotherapeuten deelnamen aan multidisciplinaire teams. Hun rollen breidden zich uit tot:
  • Acute respiratoire zorg (ICU en COVID-afdelingen).
  • Triage, koortsklinieken en noodopvang.
  • Administratieve ondersteuning en verpleegkundige taken.
• Tele-revalidatie: 37,93% van de centra probeerde virtuele zorg (voornamelijk via telefoon, soms via apps zoals Viber/WhatsApp).
  • Beperkingen: Tele-zorg werd vaak als onvoldoende gezien voor hands-on evaluaties en was afhankelijk van de digitale geletterdheid van patiënten. In centra waar fysieke zorg mogelijk bleef, werd virtuele zorg vaak niet ingezet.
• PPE: De beschikbaarheid van Persoonlijke Beschermingsmiddelen (PPE) was hoog (89,7%), wat suggereert dat er institutionele inspanningen waren om de veiligheid te waarborgen, hoewel dit niet altijd leidde tot continuïteit van de dienstverlening.

5. Betekenis en Conclusie

De studie concludeert dat de COVID-19-pandemie een tweesnijdend zwaard was voor de fysiotherapie in Nepal:

1. Negatief: Het blootlegde systemische kwetsbaarheden, leidde tot onderbrekingen in de zorg voor chronische patiënten en versterkte de onderwaardering van revalidatie in de gezondheidsplanning.
2. Positief: Het versnelde de erkenning van de rol van fysiotherapie in acute respiratoire zorg en post-COVID-herstel. Het toonde ook de veerkracht en aanpassingsvermogen van het beroep.

Aanbevelingen:

• Integratie: Fysiotherapie moet structureel worden opgenomen in nationale en subnationale noodplannen.
• Hybride modellen: Er is behoefte aan gestructureerde hybride zorgmodellen (combinatie van fysiek en virtueel), maar met erkenning dat virtuele zorg hands-on zorg niet volledig kan vervangen.
• Infrastructuur: Versterking van de revalidatie-infrastructuur en investeringen in digitale toegankelijkheid zijn essentieel om toekomstige crises het hoofd te bieden.
• Beleid: De recente Nepalese richtlijnen voor post-COVID-revalidatie moeten effectief worden gedissemineerd en geïmplementeerd op alle zorgniveaus.

Kortom, het onderzoek benadrukt dat hoewel de pandemie de fysiotherapie in Nepal zwaar heeft geteisterd, het ook een katalysator was voor professionele groei en een noodzaak voor systemische hervorming.