Submission policy similarity and resubmission burden across the top 50 ophthalmology journals

De studie concludeert dat de indelingsrichtlijnen voor systematische reviews onder de 50 toonaangevende oogheelkundige tijdschriften sterk uiteenlopen en slechts een beperkte overeenkomst vertonen, wat de reformatteerbasis bij herindeling aanzienlijk kan verhogen.

De kern

Stel je voor dat je een meesterwerk hebt geschreven: een uitgebreid onderzoek (een "systematisch overzicht") dat alle beschikbare kennis over een oogziekte samenvat. Je bent trots op je werk en wilt het publiceren in een bekend tijdschrift, zodat de wereld het kan zien.

Je stuurt je manuscript naar Tijdschrift A. Helaas, het wordt afgewezen.

Nu moet je je werk ergens anders naartoe sturen. Je denkt: "Geen probleem, ik pas het gewoon even aan voor Tijdschrift B." Maar hier komt de verrassing: wat je voor Tijdschrift A hebt gedaan, werkt niet voor B.

• Tijdschrift A wilde een samenvatting van precies 250 woorden.
• Tijdschrift B wil er 300, maar dan in een heel specifiek stramien.
• Tijdschrift A vroeg om een lijst van 50 bronnen, maar B wil er maximaal 30.
• B wil dat je je onderzoek van tevoren hebt geregistreerd bij een database, terwijl A daar niets over zegt.

Je zit nu vast aan een eindeloze herformatering: letters veranderen, nummers herschikken, tabellen opnieuw maken. Het is alsof je een huis hebt gebouwd met rode bakstenen, en nu moet je het hele huis slopen en herbouwen met blauwe bakstenen, alleen omdat je naar een andere wijk verhuist.

Dit is precies waar dit wetenschappelijke artikel over gaat.

De auteurs (Shayaan Kaleem en zijn team) hebben gekeken naar de 50 belangrijkste oogheelkundige tijdschriften in de wereld. Ze wilden weten: Hoeveel lijken deze tijdschriften op elkaar als het gaat om hun regels voor het indienen van artikelen?

Hier is de samenvatting in simpele taal:

1. De Grote Verwarring (De "Regelboeken")

De onderzoekers hebben de "instructieboeken" van deze 50 tijdschriften onderzocht. Ze zagen dat er een enorme chaos is.

• Onduidelijkheid: Bij veel tijdschriften staat niet duidelijk hoeveel woorden je mag schrijven of hoeveel foto's je mag gebruiken. Het is alsof een restaurant zegt: "We hebben een menu," maar de prijzen en ingrediënten vergeten te vermelden.
• Verschillen: Zelfs de top-tijdschriften (de "sterren" van het vakgebied) hebben heel verschillende regels. Soms lijken ze op elkaar, maar vaak niet.

2. De "Gower-meting" (De Lijkmeter)

Om dit te meten, gebruikten ze een slimme rekenmethode (de Gower-coëfficiënt). Stel je voor dat ze een lijkmeter hebben die van 0 tot 1 gaat:

• 1,0 betekent: "Deze twee tijdschriften zijn identiek. Je kunt je werk zo kopiëren en plakken."
• 0,0 betekent: "Ze zijn totaal verschillend. Je moet alles opnieuw doen."

Het resultaat? De gemiddelde score was 0,64. Dat klinkt misschien oké, maar in de praktijk betekent het dat er nog steeds veel werk aan de winkel is. Zelfs de beste tijdschriften lijken maar voor ongeveer 75% op elkaar.

3. De "Anker-journalen" en de Routeplanner

De onderzoekers namen de 5 bekendste tijdschriften (zoals Ophthalmology en JAMA Ophthalmology) als vertrekpunt. Ze maakten een routeplanner voor auteurs die worden afgewezen.

• Als je wordt afgewezen bij Ophthalmology, welk tijdschrift is dan de beste volgende stap?
• Hun analyse toont aan welke tijdschriften de minste "aanpassingswerk" vereisen.

Maar er is een addertje onder het gras: Zelfs bij de "beste" volgende opties zijn er nog steeds verrassingen. Vaak moet je toch nog je samenvatting herschrijven of een extra formulier invullen. Het is alsof je een auto koopt die qua model lijkt op je oude, maar de brandstofkraan zit toch op een andere plek.

4. Waarom maakt dit uit? (De "Tijdsdieven")

Waarom maken we ons hier druk om? Omdat tijd geld is, en voor onderzoekers is tijd leven.

• Het herformateren van een artikel kost vaak uren of zelfs dagen.
• Dit is tijd die je niet besteedt aan het verbeteren van je wetenschap, maar aan het invullen van formulieren en het veranderen van lettertypes.
• Dit is extra zwaar voor jonge onderzoekers of mensen zonder veel ondersteuning. Het is alsof je een marathon moet lopen, maar de organisatie laat je elke 5 kilometer je schoenen opnieuw strippen en veters opnieuw knopen.

5. De Oplossing (De "Standaard")

De auteurs zeggen: "Tijdschriften, jullie moeten samenwerken!"

• Duidelijkheid: Zeg duidelijk wat je wilt (woorden, regels, registratie).
• Flexibiliteit: Laat auteurs hun werk eerst indienen in hun eigen stijl, en pas het formaat pas aan als het artikel wordt geaccepteerd.
• Harmonie: Als alle tijdschriften een paar basisregels hetzelfde houden, bespaart dat duizenden uren aan zenuwslopend werk voor onderzoekers over de hele wereld.

Kortom:
Dit artikel is een pleidooi voor minder bureaucratie en meer logica. Het zegt: "Laten we de regels voor het indienen van oogheelkundige artikelen wat meer op elkaar laten lijken, zodat onderzoekers hun energie kunnen steken in het vinden van nieuwe genezingen, in plaats van in het spelen van 'wie past het beste bij wie'."

Technische samenvatting

Titel: Journal policy similarity in ophthalmology (Vergelijking van indieningsbeleid in de oogheelkunde)

Probleemstelling
Het indienen van systematische reviews en meta-analyses in de oogheelkunde is operationeel complex. Na een afwijzing moeten auteurs hun manuscript vaak opnieuw indienen bij een ander tijdschrift, wat aanzienlijke tijd kost voor het aanpassen van de indeling en het voldoen aan specifieke eisen van dat tijdschrift (reformatting).

• De kern van het probleem: Er is een grote heterogeniteit in de indieningsrichtlijnen tussen hooggeplaatste oogheelkundige tijdschriften.
• Gevolgen: Deze inconsistentie leidt tot herhaaldelijke administratieve arbeid, vertraging in de verspreiding van wetenschappelijke kennis en verhoogde kosten voor onderzoekers (geschat op miljoenen research-uur per jaar).
• Huidige situatie: Hoewel er richtlijnen zijn voor rapportagekwaliteit (zoals PRISMA), is er weinig inzicht in hoe consistent hooggeplaatste tijdschriften deze eisen operationaliseren in hun auteursgidsen. Veel eisen zijn onvolledig gespecificeerd of niet vergelijkbaar.

Methodologie
De auteurs voerden een cross-sectionele analyse uit van de top 50 oogheelkundige tijdschriften met de hoogste SCImago Journal Rank (SJR) die systematische reviews accepteren (exclusief uitnodigings-only tijdschriften).

1. Dataverzameling:

   • Er werd een vooraf gedefinieerde data-dictionary gebruikt om beleidsregels uit de auteursgidsen te extraheren.
   • Geëxtraheerde velden omvatten: rapportage- en registratievereisten (bijv. PROSPERO), abstract-formaat en -lengte, manuscript-lengte, referentielimieten, limieten voor figuren/tables, preprint-beleid en vereiste bijlagen.
   • Niet-expliciet vermelde velden werden gecodeerd als "ontbrekend" in plaats van verondersteld.

2. Berekening van Similariteit:

   • De primaire uitkomst was de beleidsimilariteit tussen tijdschriftenparen.
   • Er werd gebruikgemaakt van de Gower-similariteitscoëfficiënt, een metriek die geschikt is voor datasets met gemengde variabelen (binair, categorisch en numeriek).
   • De score loopt van 0 (geen overeenkomst) tot 1 (volledige overeenkomst).
   • Voor numerieke beperkingen werd de similariteit berekend als: $1 - \frac{|waarde_1 - waarde_2|}{range}$.
   • Bij ontbrekende gegevens werd een "available-case" benadering gebruikt (ontbrekende velden werden uitgesloten van de berekening voor dat specifieke paar).

3. Analyse:

   • Er werden 1225 paarcombinaties geanalyseerd.
   • Er werden "anker-tijdschriften" gedefinieerd (de top 5 SJR-tijdschriften) om aanbevelingen te genereren voor herschikking (resubmission) op basis van similariteit.
   • Een gevoeligheidsanalyse werd uitgevoerd om te kijken of de rangschikkingen veranderden wanneer beleidsmismatches werden gewogen naar de verwachte inspanning (effort-weighted).

Belangrijkste Bijdragen

• Empirische kwantificering: Het is het eerste onderzoek dat de beleidsimilariteit tussen oogheelkundige tijdschriften kwantificeert met een gestandaardiseerde metriek.
• Resubmission Framework: Het biedt een bewijsgebaseerd kader om tijdschriften te selecteren voor herschikking op basis van beleidsalignement, in plaats van op intuïtie.
• Dashboard: De auteurs hebben een dashboard ontwikkeld (specifiek voor het tijdschrift Ophthalmology) dat auteurs helpt om specifieke beleidsverschillen te anticiperen bij het kiezen van een alternatief tijdschrift.

Resultaten

• Heterogeniteit en Onvolledigheid: Beleidsregels zijn zeer heterogeen en vaak onvolledig.
  • Slechts 58% (29/50) van de tijdschriften gaf een woordlimiet voor de hoofdtekst aan.
  • Slechts 70% (35/50) vereiste expliciet PRISMA-compliance.
  • Slechts 12% (6/50) vereiste prospectieve registratie.
  • Slechts 8% (4/50) had een expliciet "format-flexible" beleid (waarbij de indeling pas na acceptatie wordt aangepast).
• Similariteitscores:
  • De mediane similariteit over alle 1225 paren was 0,64 (IQR 0,57–0,71; bereik 0,05–0,98).
  • Dit duidt op slechts een matige alignering. Slechts 8,5% van de paren had een similariteit van 0,80 of hoger.
  • Zelfs binnen de top 5 hoogst geplaatste tijdschriften varieerde de similariteit van 0,62 tot 0,90 (mediaan 0,75).
• Resubmission Aanbevelingen:
  • De analyse identificeerde de meest beleidsgerelateerde tijdschriften voor elke anker-tijdschrift.
  • Zelfs bij de best passende kandidaten bleven er veelvoorkomende mismatches bestaan, vooral op het gebied van abstract-woordlimieten (40%), registratievereisten (30%) en abstract-structuur (26%).
• Gevoeligheidsanalyse: De rangschikkingen gebaseerd op pure similariteit waren sterk correlerend met die gebaseerd op inspannings-gewogen similariteit (Spearman rho 0,80–0,96), wat aangeeft dat de eenvoudige similariteitsmethode robuust is voor strategische planning.

Significantie en Implicaties

• Voor Auteurs: Het onderzoek biedt een praktische tool om de "frictie" bij herschikking te minimaliseren. Door tijdschriften te kiezen met een hoge beleidsimilariteit, kunnen auteurs de tijd die verloren gaat aan administratieve aanpassingen reduceren.
• Voor Uitgevers en Redacties: De resultaten onderstrepen de noodzaak van transparantere en meer gestandaardiseerde auteursgidsen.
  • Het aanmoedigen van "format-flexible" indiening zou de administratieve last voor zowel auteurs als redacties aanzienlijk kunnen verlagen.
  • Het harmoniseren van een kleine set kern-elementen (zoals abstract-structuur en registratie) zou de barrières voor publicatie kunnen verlagen zonder de wetenschappelijke kwaliteit te compromitteren.
• Voor Gelijkheid: De huidige heterogeniteit creëert een oneerlijke last, die disproportioneel zwaar weegt op onderzoekers in lage- en middeninkomenslanden, vroege carrières en onderzoekers zonder dedicated ondersteuning. Een transparant similariteitskader kan deze ongelijkheid verminderen.

Conclusie
Systematische review-beleidsregels variëren sterk binnen de hooggeplaatste oogheelkundige tijdschriften. De meeste paren tonen slechts een matige similariteit, wat leidt tot vermijdbare herschikkinginspanningen. Een similariteit-gebaseerde aanpak voor het selecteren van tijdschriften kan onderzoekers helpen om hun tijd te optimaliseren en de verspreiding van wetenschappelijke inzichten te versnellen.