320 papers
Deze studie ontwikkelt een consistent renormalisatiekader binnen de Effectieve Veldtheorie van inflatie dat loopcorrecties voor schaalafhankelijke features in het primordiale machtsspectrum berekent, waarbij wordt aangetoond dat ultraviolette divergenties kunnen worden geabsorbeerd en dat het renormaliseerde spectrum op grote en kleine schalen verdwijnt, wat de perturbatieve geldigheid van modellen voor CMB-residuen bevestigt.
Dit artikel toont aan dat de Euclid-missie, door het combineren van spectroscopische en fotometrische waarnemingen, het extra parameter van het Hu-Sawicki -modificatie-zwaartekrachtsmodel met een nauwkeurigheid van ongeveer 1% kan beperken en deze modellen met meer dan 3 van het standaard CDM-model kan onderscheiden.
Deze studie toont aan dat het Arkenstone-windmodel, waarbij de energiebelasting omgekeerd evenredig is met de halo-massa, een efficiëntere preventieve regulatie van sterrenvorming mogelijk maakt door gasverwarming en accretievertraging, in plaats van door massale uitstoting zoals in eerdere modellen.
Deze studie gebruikt CROCODILE-simulaties om aan te tonen dat feedback van actieve galactische kernen de verdeling van baryonen beïnvloedt en zo de dispersiemaat van Fast Radio Bursts verandert, waardoor de verhouding tussen het intergalactische medium en de halo's rondom sterrenstelsels beter kan worden gekwantificeerd.
Dit onderzoek toont aan dat de oppervlaktedichtheid van donkere materie in dwergsterrenstelsels, zoals gesimuleerd in het FIRE-2-project voor zowel koude als zelfinteragerende donkere materie, nagenoeg constant is en goed overeenkomt met waarnemingen.
Deze studie toont aan dat bij de vorming van oerzwarte gaten in een inflatiemodel met een ultra-langzame rol-plat, het kanaal van adiabatische dichtheidsfluctuaties het kanaal van relic-vacuümbellen met een factor van 10 tot 100 overtreft, waarbij beide bijdragen grotendeels worden bepaald door de gemiddelde profielen.
Dit onderzoek toont aan dat de zware galaxieparen Centaurus A en M83 naar elkaar toe bewegen, wat leidt tot een geschatte totale massa van ongeveer $6,36 \cdot 10^{12}$ zonsmassa's en hen bevestigt als een lokaal analogon voor het Melkweg-Andromeda-systeem.
Dit artikel presenteert een analyse van de SDSS-galaxie-bispectrum, waarbij wordt vastgesteld dat de waargenomen waarden goed worden gemodelleerd door een machtswet die afhankelijk is van de driehoeksvorm, dat rode galaxies een hogere amplitude vertonen dan blauwe galaxies als gevolg van sterkere clustering en bias, en dat de resultaten overeenkomen met ΛCDM-simulaties met een bias van 1,2.
Dit onderzoek gebruikt een tweevloeistofformalisme en Bayesiaanse analyse van waarnemingsdata om te tonen dat donkere materie-kernen neutronensterren compacter maken, waarbij vectorinteracties een sterkere invloed hebben dan scalarinteracties en kwadratische scalar-koppelingen toestaan dat meer donkere materie wordt opgenomen.
Dit artikel voorspelt dat de kruiscorrelatie tussen 21 cm-emissie van neutraal waterstof (gemeten met FAST) en thermische SZ-fluctuaties (gemeten met Planck) een krachtige methode biedt om de kosmische dichtheid van neutraal waterstof, de hydrostatische massa-bias en het drukprofiel van halos nauwkeurig te bepalen.
Dit artikel presenteert Data Release 1 van de Dark Energy Spectroscopic Instrument (DESI)-collaboratie, die de grootste verzameling extragalactische roodverschuivingen ooit bevat en een uitgebreide dataset biedt voor het bestuderen van donkere energie, de groei van grote structuren en de massa van neutrino's.
Uit een Bayesiaanse analyse met behulp van DESI-DR2 en supernova-data blijkt dat de standaard Bekenstein-Hawking-entropie en het CDM-model sterk de voorkeur krijgen boven generalisaties binnen de Gravity-Thermodynamica-benadering, waarbij de drie-parameter-versie van het entropiemodel de waargenomen donkere energie het beste beschrijft.
Dit artikel presenteert de eerste uniforme beperkingen op uitgebreide donkere materie-compacte objecten door middel van een nieuw raamwerk voor interstellair gasverwarming, dat dynamische wrijving uitbreidt met grootte-effecten en accretie, en deze toepast op de dwergsterrenstelsel Leo T om nieuwe grenzen te stellen aan het aandeel van deze objecten in de donkere materie.
Deze paper introduceert SEMD, een op Vision Transformers gebaseerd deep learning-model dat sterk gelenseerde gravitatiegolfgebeurtenissen efficiënt identificeert door morfologische gelijkenissen in tijdfrequentie-spectrogrammen te analyseren, waardoor de rekenkundige beperkingen van traditionele Bayesiaanse methoden worden overwonnen.
Deze studie gebruikt de materiaalmachtspectrumbeperkingen om gezamenlijke grenzen te stellen aan lichte oorspronkelijke zwarte gaten en het niet-koude donkere materie dat door hun Hawking-straling wordt geproduceerd, waarbij wordt aangetoond dat deze energiearme deeltjes zelfs na de verdamping van de zwarte gaten de kleine-schaalstructuur in het vroeke heelal kunnen gladstrijken.
Dit onderzoek concludeert dat Tsallis-cosmologie binnen horizonthermodynamica en holografische scenario's alleen een levensvatbare kosmologie oplevert in de extensieve limiet (), waarbij zelfs kleine afwijkingen leiden tot pathologisch gedrag dat in strijd is met waarnemingen zoals BBN en CMB.
Dit artikel bespreekt de aanhoudende debatten over de omvang en snelheid van waargenomen bulkflows in het heelal, die soms de voorspellingen van het standaard ΛCDM-model overschrijden en een mogelijke invloed hebben op de structuurvorming en waarnemingen.
Het ReD-experiment heeft binnen de DarkSide-20k-samenwerking de ionisatieopbrengst van argon voor kernstoten tussen 2 en 10 keV gemodelleerd onafhankelijk gekarakteriseerd, waarbij een hogere opbrengst bij lagere energieën werd gevonden dan eerder bekend was.
Dit artikel berekent en analyseert het spectrum van stochastische zwaartekrachtsgolven die tijdens het herverwarmingsstadium van het vroege heelal worden gegenereerd door het verval van het inflatonveld in paren van massieve spin-3/2-deeltjes met graviton-emissie, en toont aan dat deze golven waardevolle inzichten kunnen bieden in de microscopische fysica van de inflatie.
De auteurs introduceren de snelle emulator Cosmic-Enu-II, die een lineaire responsmethode combineert met niet-lineaire perturbatietheorie om de nauwkeurigheid van de modellering van trage neutrino's en hun invloed op de clustering op kleine schaal te verbeteren en uit te breiden naar verschillende massaordeningen.