314 papers
Dit artikel presenteert een theoretisch kader om de invloed van extra zwaartekrachtgolf-polarisaties op de vorm van sterrenstelsels te bestuderen via de projectie van het getijdenveld, waardoor toekomstige grote sterrenstelselonderzoeken de aard van de zwaartekracht en mogelijke schendingen van pariteit kunnen testen.
Dit onderzoek naar Lyman-alfa-emitters in het UDS-veld met JWST-gegevens toont aan dat de zichtbaarheid van Lyman-alfa bij een roodverschuiving van ongeveer 7 sterk afneemt, wat wijst op een hoge fractie neutraal waterstof en een ongelijkmatige, 'patchy' herionisatie van het heelal.
Deze paper introduceert een volledig relativistisch raamwerk voor het uitvoeren van kosmologische simulaties met gekromde ruimtelijke geometrie door een bolvormig stukje gekromde ruimtetijd in te bedden in een gat van een platte buitenwereld, waardoor consistente randvoorwaarden worden geboden en een nauwkeurige voorspelling van waarnemingen mogelijk wordt.
Dit onderzoek voorspelt dat toekomstige pulsartimingarrays, met name in combinatie met elektromagnetische tegenhangers, individuele nanohertz-gravitationele golven van supermassieve zwarte gatenparen kunnen detecteren om de vergelijkingstoestand van donkere energie met hoge precisie te beperken.
Dit artikel onderzoekt de propagatiemodi in Nieuwe Algemene Relativiteit door middel van lineaire perturbaties, waarbij wordt vastgesteld dat Type 3 vijf stabiele modi bezit en bijgevolg de voorkeur verdient voor kosmologische toepassingen ondanks de schending van lokale Lorentz-invariantie.
Dit artikel presenteert een model voor de respons van MKID-arrays op de GroundBIRD-telescoop, waarin wordt aangetoond dat atmosferische belasting de dominante oorzaak is van resonantiefrequentie-verschuivingen als gevolg van omgevingsystematiek.
Deze studie gebruikt data van de SRG/eROSITA-hemelopname om het bestaan van shock-verhit gas tot ver buiten de halo-grens van sterrenstelselclusters aan te tonen, waarbij de waarnemingen in combinatie met IllustrisTNG-simulaties aantonen dat de overgang naar de accretiezone rond de viriale straal samenvalt met de connectie van kosmische filamenten en dat de waargenomen gasverdeling wijst op efficiëntere feedbackprocessen dan in de huidige simulaties wordt gemodelleerd.
Dit artikel presenteert een clusteringanalyse van op mediumband geselecteerde sterrenstelsels bij hoge roodverschuivingen, waarbij gebruik wordt gemaakt van IBIS-fotometrie en DESI-spectroscopie om te concluderen dat deze steekproeven, hoewel ze een mengsel van LAE's en LBG's vormen, consistente clusteringseigenschappen vertonen die ze tot waardevolle doelen maken voor het bestuderen van het vroege heelal.
Dit artikel meet, zonder aannames over de onderliggende geometrie, een paar procent grote anisotropieën in de expansiesnelheid van het lokale heelal (0.01 < z < 0.1) die voornamelijk worden veroorzaakt door een sterke kwadrupool in de covariante Hubble-parameter en dipool- en octupool-bijdragen van de deceleratieparameter, wat leidt tot een nauwkeurige, modelonafhankelijke reconstructie van de lichtkracht-afstand.
Dit artikel vergelijkt exacte relativistische oplossingen binnen het LTB-kader met benaderingen uit de covariante kosmografie en lineaire perturbatietheorie om de betrouwbaarheid van deze methoden te bepalen en een consistent raamwerk te bieden voor het interpreteren van waargenomen anisotropieën in de lokale uitdijing van het heelal.
Dit artikel onderzoekt de verstrooiing van niet-relativistische deeltjes met een eindige omvang en toont aan dat de grootte van de deeltjes, met name bij 'puffy' donkere materie, aanzienlijke niet-perturbatieve effecten introduceert die de directe detectie en de stabiliteitsvoorwaarden voor gebonden toestanden beïnvloeden.
Deze studie vergelijkt intrinsieke uitlijningen van schijf- en elliptische sterrenstelsels in hydrodynamische simulaties (TNG300, Horizon-AGN en EAGLE) en concludeert dat de signalen over het algemeen positief en robuust zijn, hoewel specifieke resultaten in Horizon-AGN afhangen van de gebruikte vormdefinitie en subgrid-fysica.
Dit artikel toont aan dat het semi-analytische model Galacticus de subhaloverdelingen van warm donkere materie, zoals voorspeld door de COZMIC N-lichaamssimulaties, betrouwbaar en rekenkundig efficiënt kan reproduceren.
Dit artikel stelt een voorspellend SO(10)-GUT-model voor in de Palatini-formulering van zwaartekracht, waarin een GUT-Higgs-veld zowel inflatie aandrijft als de symmetriebreking bewerkstelligt, waardoor er een complementair verband ontstaat tussen CMB-observaties en protonverval-experimenten die toetsbaar zijn met toekomstige detectoren.
Dit artikel onderzoekt hoe de kosmologische Euler-vergelijking getest kan worden in aanwezigheid van viskeuze donkere materie, schendingen van het equivalentieprincipe en afwijkingen van de algemene relativiteitstheorie, en voorspelt dat toekomstige Stage-IV-survey's zoals SKA2 de huidige viscositeit van donkere materie met hoge precisie kunnen beperken.
Dit artikel onderzoekt hoe waarnemingen van DESI, die een schijnbare doorgang van de donkere energie naar een 'phantom'-toestand suggereren, kunnen worden verklaard binnen Gauss-Bonnet-graviteit door modellen te ontwikkelen waarbij de energievoorwaarden niet worden geschonden en donkere materie mogelijk wordt beschreven als een scalaire deeltje met een door Gauss-Bonnet-koppeling toegenomen massa.
Deze studie toont aan dat het door donkere materie gegenereerde frame-dragging vectorpotentiaal op galactische schaal, hoewel twee orden van grootte groter is dan voorspeld door perturbatietheorie, slechts een subdominant effect van 0,1% tot 1% is op de niet-lineaire evolutie van kosmische structuren binnen het ΛCDM-model, maar dat mogelijke observationele gevolgen voor lensing verder onderzoek vereisen.
Dit onderzoek gebruikt het diep-leeralgoritme DINGO-lensing om GW231123 grondig te analyseren en concludeert dat het, ondanks de veelbelovende kandidaatstatus, statistisch gezien geen lensinggebeurtenis is, maar wel aantoont dat deze methoden essentieel zijn voor de toekomstige ontdekking van gelende gravitatiegolven.
Dit artikel onderzoekt de gravitationele Noether-Ward-identiteiten voor metriekperturbaties gekoppeld aan een kwantumscalaire veld, waarbij wordt aangetoond dat elke term in de bewegingsvergelijking en elke renormalisatiecounterterm aan zijn eigen identiteit voldoet, ongeacht de specifieke definitie van de perturbatie.
Dit onderzoek toont aan dat de schijnbaar extreme 'Cosmic Himalayas'-quasaroverdichtheid een natuurlijk gevolg is van het Lambda CDM-model, aangezien niet-Gaussische statistieken in de CROCODILE-simulatie de waargenomen significantie sterk reduceren en de anomalie verklaren als een gevolg van steekproefbias en lokale omgevingsvariaties.