303 papers
Dit artikel onderzoekt een klassiek conformale -theorie met een triplet donkere scalar en onthult drie verschillende donkere-materiescenario's (WIMP, supergekoelde donkere materie en monopolen) die worden beïnvloed door een uniek verloop van een fase-overgang van de eerste orde, waarbij de haalbare parametergebieden en toekomstige detectiemogelijkheden worden geanalyseerd.
Dit artikel concludeert dat exacte, niet-Gaussische consistentiediagnostiek een betere beoordeling biedt dan traditionele Gaussische methoden voor de overeenstemming tussen kosmologische datasets en het sign-switching CDM-model, waarbij wordt aangetoond dat hoewel dit model de geometrische compatibiliteit op intermediaire roodverschuivingen licht verbetert, dit niet noodzakelijk leidt tot een betere voorspellende consistentie.
Dit onderzoek toont aan dat de zwakke lensing van kosmische holtes een veelbelovende en onafhankelijke methode is om de totale massa van neutrino's te beperken, met een nauwkeurigheid van 0,096 eV zonder vormruis en 0,340 eV bij realistische ruisniveaus.
Dit artikel introduceert een uitgebreide reeks gesimuleerde catalogi van sterk gelenseerde zwaartekrachtsgolven, gebaseerd op een halomodel dat donkere materie, sterrenstelsels en subhalo's omvat, en voorspelt dat toekomstige grondgebonden detectoren zoals ET en CE honderden dergelijke gebeurtenissen per jaar zullen waarnemen, waaronder unieke systemen met centrale beelden en subhalo-invloeden.
Deze thesis gebruikt sterke lensing in het MACS J0416-sterrenveld, gecombineerd met diepe HST- en JWST-observaties en machine learning om interloper-galaxies te elimineren, en concludeert dat er geen bewijs is voor een afknijping aan het zwakke uiteinde van de UV-lichtkrachtfunctie, wat leidt tot een ondergrens voor de massa van ultralichte donkere materie van meer dan $2,97 \times 10^{-22}$ eV.
Deze studie bepaalt niet-perturbatief de toestandsequatie van QCD met drie massaloze quarksoorten over een breed temperatuurbereik tot aan de elektroweak-schaal en toont aan dat zelfs bij deze hoge temperaturen niet-perturbatieve bijdragen essentieel zijn voor een nauwkeurige beschrijving.
Dit artikel presenteert een nieuwe hybride reconstructiemethode die roodverschuivingen en eigenbewegingen combineert om de door het Melkwegstelsel verduisterde Vela-supercluster als een dominante massaconcentratie in het zuidelijke Zone of Avoidance bloot te leggen.
In deze korte brief wordt aangetoond dat het model van pure natuurlijke inflatie verenigbaar is met de nieuwste CMB-beperkingen van de Atacama Cosmologie-telescoop en dat een aanzienlijk deel van de parameter ruimte onder zowel het hypothese van instantane herverhitting als standaard herverhittingsscenario's als levensvatbaar wordt beschouwd.
Dit artikel construeert de Soft de Sitter Effectieve Theorie (SdSET) in dimensieregulering met een initiële voorwaarde-functie en demonstreert via renormalisatie en matching dat deze theorie een systematische en geldige effectieve beschrijving biedt voor de kwantumdynamica van superhorizontale modi in de Sitter-ruimte.
Dit artikel gebruikt een machine-learning-aangepaste catalogus van 1,5 miljoen quasar-kandidaten en Planck CMB-data om de -spanning te onderzoeken en concludeert dat de huidige metingen minder bewijs voor deze spanning bieden dan eerder gedacht, hoewel systematische fouten zoals steekproefonvolledigheid de resultaten nog steeds beïnvloeden.
Dit artikel toont aan dat variaties in de sterformatiegeschiedenis van sterrenstelsels, in plaats van een constante vormingsrate, leiden tot grotere en warmere geïoniseerde gebieden en een andere topologie en timing van de 21-cm-signalen tijdens het tijdperk van reionisatie.
Dit artikel onderzoekt kosmologische ruimtetijden waarin de ruimtelijke kromming tijdsafhankelijk is en van teken kan veranderen, waardoor topologische overgangen mogelijk worden die consistent zijn met globale hyperboliciteit, en analyseert de globale eigenschappen en Killing-vectoren van drie dergelijke geometrieën.
Dit artikel presenteert een volledig voorwaarts gemodelleerde Bayesiaanse analyse van Melkweg-Cepheïden die selectie-effecten en de schijfgeometrie van de Melkweg expliciet meeneemt, waardoor een robuuste kalibratie van de lokale afstandsschaal en de Hubble-constante wordt verkregen die de Hubble-spanning bevestigt.
Dit artikel toont aan dat donkere materie op late kosmische tijdstippen opnieuw kan koppelen aan donkere straling, waardoor interacties die vroeg in het heelal zwak waren, op schaal van huidige sterrenstelselonderzoeken weer relevant kunnen worden, met beperkingen die aangeven dat ofwel de totale donkere materie momenteel zwak interageert ofwel dat ongeveer 4% sterk interagerend kan zijn.
Deze studie voorspelt dat de combinatie van toekomstige Type Ia-supernova-data van het LSST, BAO-metingen van DESI en CMB-observaties aanzienlijk strengere beperkingen zal opleveren op de donkere energie en de som van neutrino-massa's dan huidige datasets, met een verwachte verbetering van de donkere-energie-beperkingen met een factor 2 tot 2,5.
Deze studie toont aan dat het invoeren van een niet-canonieke kinetische term voor een pseudo-scaal veld de geluidssnelheid verlaagt, waardoor de geproduceerde scalaire perturbaties onderdrukt worden ten opzichte van de tensoriële modi en zo een sterk gepolariseerd gravitatiegolfsignaal mogelijk wordt zonder de beperkingen van de niet-Gaussische fluctuaties te schenden.
Dit artikel toont aan dat zelf-interagerende vage donkere materie (SFDM) met een specifieke massa en zelfkoppelingsconstante in staat is om de rotatiecurves van 17 sterrenstelsels uit de SPARC-database succesvol te modelleren en dynamisch te reconstrueren via mergersimulaties.
Dit artikel onderzoekt het MaVaN-model voor het late heelal met behulp van -metingen en concludeert dat het, hoewel het de -spanning enigszins vermindert, geen statistisch significant voordeel biedt ten opzichte van het standaard CDM-model.
Deze studie introduceert een nieuw PCA-gebaseerd framework voor 3x2pt-gegevensanalyse dat de informatieverlies door lineaire schaalverwachtingen minimaliseert en aanzienlijk strakkere beperkingen oplevert voor gemodificeerde zwaartekrachttheorieën zonder afhankelijkheid van -metingen.
Op basis van een steekproef van ongeveer 500.000 sterrenstelsels onthult dit artikel dat de spreiding in de sterrenvormingsactiviteit op de hoofdreeks wordt veroorzaakt door fluctuaties in de accretiestromen die worden gereguleerd door de sterrendichtheid, wat leidt tot een opmerkelijke symmetrie in de fundamentele parameters van sterrenstelsels boven en onder deze reeks.