123 papers
Deze studie analyseert 13 jaar aan SOPHIE-spectra van twee vroege M-dwergen om langdurige magnetische activiteitscycli te identificeren, waarbij een cyclus van ongeveer 4,8 jaar voor GJ 617A en variaties van circa 4,9 jaar voor GJ 411 worden gevonden die waarschijnlijk van magnetische oorsprong zijn en niet verward kunnen worden met exoplanetensignalen.
Dit onderzoek toont aan dat het toepassen van een opgelost microfysisch schema (CARMA) in plaats van een geparametriseerde benadering (MG) in klimaatmodellen voor exoplaneten leidt tot minder vloeibare wolken, meer ijswolken en een veranderde ijsdeeltjesgrootteverdeling, wat de netto stralingsaandrijving met 4-10 W/m² verlaagt en de interpretatie van transmissiespectra beïnvloedt, terwijl het de algemene beoordeelbaarheid van bewoonbaarheid in de meeste gevallen niet fundamenteel verandert.
Deze studie betwist de aanname dat Saturnus' ringen jong zijn door aan te tonen dat een herziene berekening van gravitationele focussering en de invloed van ruimteverwering de blootstellingsleeftijd aanzienlijk kan verhogen tot meerdere miljard jaar, waardoor de huidige stofverhouding niet meer als bewijs voor een jonge oorsprong kan worden gebruikt.
Deze studie introduceert een globaal hoogresolutie hydrologisch model dat de dynamiek van oppervlaktewater op Mars simuleert door topografische depressies en overstromingsregels te gebruiken, waardoor de vorming en uitbreiding van meren en een noordelijke oceaan afhankelijk van het totale wateraanbod en verdampingsraten kan worden onderzocht.
Hoewel methanol een cruciale prebiotische molecule is, is er in de waterrijke protoplanetaire schijf rond HL Tau geen methanol aangetroffen, wat waarschijnlijk wordt veroorzaakt door optisch dikke stof die de emissie verbergt en resulteert in een methanol-waterverhouding die aanzienlijk lager is dan bij andere jonge sterren en kometen.
Dit artikel introduceert het concept van het energie-overgangsgebied (ETD) in het PCR3BP-model van het Aarde-Maan-systeem en gebruikt dit om effectieve trajecten voor ontsnapping via zwaartekrachtassistentie te construeren.
Dit onderzoek bevestigt met een uitgebreide dataset van 391 transitlichtkrommen dat de baan van de hete Jupiter WASP-12 b snel vervalst door getijkrachten, wat resulteert in een gemeten vervalsnelheid van -31,97 ms per jaar en een sterrenkwaliteitsfactor Q' van ongeveer 1,52 × 10⁵, hoewel apside-precessie als alternatief niet volledig kan worden uitgesloten.
Dit onderzoek ondersteunt de theorie dat CO-rijke schijven rond jonge sterren ontstaan door uitgasende exokometen in plaats van oorspronkelijk gas, doordat directe metingen een zeer hoge CO/H₂-verhouding aantonen die onverenigbaar is met een primordiale oorsprong.
Dit artikel beschrijft ALMA-observaties van komeet C/2017 K2 (PanSTARRS) op 2,1 AE, waarbij de samenstelling van de coma en de productie van moleculen zoals HCN, CS, CO, CHOH en HCO in kaart werden gebracht om de chemie aan de binnenzijde van de waterijs-sublimatiezone te analyseren.
Deze studie toont aan dat de massa van superzware zwarte gaten en de afstand van een planeet tot het galactische centrum de atmosferische opwarming, massaverlies en ozonafbraak op exoplaneten bepalen, waarbij zwaardere zwarte gaten en een kleinere afstand de habitabiliteit aanzienlijk verminderen.
Dit artikel beschrijft ALMA-observaties van interstellaire komeet 3I/ATLAS die een opmerkelijk hoog methanol/hydrogencyanide-verhouding en tegengestelde uitgaspatronen onthullen, waarbij methanol wordt verrijkt in de zonwaartse coma en hydrogencyanide daaruit wordt uitgeput.
Dit artikel presenteert een efficiënte en nauwkeurige methode op basis van diepe neurale netwerken voor de identificatie van zwakke stabiliteitsgrensstructuren, waarmee de beperkingen van conventionele methoden worden overwonnen en een precisie van 97,26% tot 99,91% wordt bereikt.
In het kader van het GAPS-programma hebben onderzoekers met HARPS-N en Gaia-DR3-data bevestigd dat HD 128717 B (Gaia-6 B) een langperiodieke, excentrische bruine dwerg is met een massa van ongeveer 20 Jupitermassa's, waarbij de oorspronkelijke Gaia-baanoplossing door een degeneratie als gevolg van de lange periode en hoge excentriciteit onjuist was.
Dit onderzoek combineert laboratoriumexperimenten met een koude plasma-reactor en numerieke fotochemische modellering om aan te tonen dat uit evenwicht gebrachte chemie in de atmosfeer van gematigde exoplaneten, afhankelijk van de C/O-verhouding en metaliciteit, leidt tot de vorming van zowel gereduceerde als geoxideerde organische verbindingen, waaronder prebiotisch interessante stoffen.
Dit artikel presenteert een efficiënte strategie voor de PLATO-missie om valse positieven te detecteren door middel van dubbel-apertuurfotometrie, waarbij met name secundaire fluxmetingen een hoge detectie-efficiëntie bieden voor het uitsluiten van signalen veroorzaakt door verduisterende dubbelsterren.
Dit onderzoek toont aan dat anisotrope accretie via dichte stromen in 3D-radiatieve MHD-simulaties leidt tot een blijvende excentriciteit van ongeveer 0,1 in Class 0-protoplanetaire schijven, wat fundamentele gevolgen heeft voor hun evolutie en de vorming van planetesimalen.
Dit onderzoek gebruikt driedimensionale hydrodynamische simulaties om te tonen dat de interne dynamiek van gasomhulsels rondom planeten in schijven wordt bepaald door het evenwicht tussen verwarming en afkoeling, wat leidt tot drie verschillende regimes die de groei en samenstelling van planeten, met name super-aarden in het binnenste deel van de schijf, beïnvloeden.
Dit onderzoek, dat gebruikmaakt van nauwkeurige sterparameters van SWEET-Cat, bevestigt de bestaande exoplanet-radiusvallei en onthult dat deze afhankelijk is van periode, flux, sterrenmassa en leeftijd, wat wijst op een langdurig atmosferisch verlies dat overeenkomt met het scenario van massa-verlies door kernkracht.
De studie toont aan dat de overleving van protoplanetaire schijven en het vasthouden van stof voor planeetvorming onder externe fotoverdamping voornamelijk wordt bepaald door de wisselwerking tussen radiale spreiding, inwaartse drift en de sterkte van de FUV-straling, waarbij het specifieke mechanisme voor hoekmomentumtransport (viskeus of MHD-wind) minder doorslaggevend is dan eerder gedacht.
Deze studie presenteert nieuwe spectroscopische waarnemingen van de exocometen in het Pictoris-systeem en toont aan, middels excitatiemodellering, dat hun gassenstaarten zich op veel grotere afstanden van de ster bevinden dan eerder gedacht, wat aantoont dat sublimatieproducten over grote afstanden kunnen migreren terwijl ze nog detecteerbaar blijven.