364 papers
Deze studie toont aan dat ambipolaire diffusie in de niet-lineaire fase van de Rayleigh-Taylor-instabiliteit in deeltjes-ionen plasma's de klassieke groeiverloop verandert en leidt tot een sterk schaalafhankelijke morfologie die afhankelijk is van de koppelingssterkte tussen de deeltjes.
Dit onderzoek toont aan dat voor een volledige inventarisatie van uitgebreide radiobronnen in toekomstige EMU-survey's een combinatie van drie complementaire bronvindingsmethoden (DRAGNHunter, coarse-grained complexity en RG-CAT) noodzakelijk is, aangezien deze methoden grotendeels verschillende maar overlappende subsets van bronnen detecteren.
Deze studie toont aan dat in-situ groei van lichte zwaartekrachtssterren tot zware zwaartekrachtssterren in compacte sterrenhopen doorgaans inefficiënt is door sterrenfeedback en gasverlies, tenzij specifieke subgrid-modellen voor accretie worden aangenomen die een snelle groei tot $10^6 M_\odot$ toestaan.
Deze studie onthult dat de accretie van metaalarm gas uit de circumgalactische ruimte de vorming van sterrenkluisters kan aanwakkeren, zoals aangetoond door een jonge sterrenhoop in Complex H die een directe afstandsmeting en inzicht biedt in de dynamiek van dit gas voordat het in de Melkweg terechtkomt.
Deze studie presenteert spectroscopische roodverschuivingen van 31 sterrenstelsels in de 'Peanut'-cluster, wat wijst op een zeldzame, massieve botsing of een uitzonderlijk zware cluster met een snelheidsdispersie die overeenkomt met een totale massa van $2 \times 10^{15} M_\odot$, hoewel de definitieve bewijslast voor twee subclusters nog ambigu blijft.
Dit artikel beschrijft hoe onderzoekers met behulp van LAMOST DR10-data, gekruist met Gaia en SDSS-catalogi, 63 geïsoleerde magnetische witte dwergen hebben geïdentificeerd, waaronder 32 nieuwe ontdekkingen, waarmee de capaciteit van LAMOST voor het karakteriseren van deze objecten wordt aangetoond.
Deze studie toont aan dat de eerder gerapporteerde zwaartekrachtsanomalie in wijde dubbelsterren waarschijnlijk een artefact is van de orbitale modellering, aangezien een Bayesiaanse analyse die een onafhankelijke semi-grootasparameter meeneemt de afwijking van de Newtoniaanse zwaartekracht wegneemt.
Dit artikel heranalyseert de BU-FCRAO CO-GRS-gegevens om te concluderen dat moleculaire wolken zich in hydrostatische evenwicht bevinden en dynamisch evolueren naar een tijdsafhankelijk viriaal evenwicht onder invloed van externe turbulente druk, terwijl de traditionele Larson-schaalrelaties statistisch niet significant blijken te zijn.
Deze studie presenteert de eerste grootschalige simulaties die aantonen dat meervoudige fase galactische uitstromen het merendeel van hun stof veilig naar grote afstanden kunnen transporteren, waarbij de overleving sterk afhankelijk is van de korrelgrootte en omgevingsbescherming, en waarbij verrassend de hete fase de dominante rol speelt bij het vervoer van stof naar de circumgalactische medium.
Deze studie bevestigt dat moleculaire wolken in M31 hydrostatisch in evenwicht zijn en een vergelijkbare dynamische staat vertonen als die in de Melkweg, wat de rol van gravitationele stabiliteit en turbulentie in de evolutie van interstellair gas onderstreept.
Dit artikel introduceert de eerste Mock Data Challenge voor de Einstein Telescope, waarbij een gesimuleerde dataset met compacte binaire coalescenties en Gaussisch ruis wordt gepresenteerd om analysepipelines te testen en een basis te leggen voor toekomstige uitdagingen.
Deze studie presenteert nauwkeurige mock-catalogi voor DESI's tweede data-release, gebaseerd op de Uchuu-simulatie en subhalo-abundantie-matching, die de waargenomen clustering en eigenschappen van LRG- en BGS-galaxieën tot een roodverschuiving van 1,1 succesvol reproduceren.
Deze studie toont aan dat hogere temperaturen en een variatie in monomeergrootte leiden tot dichter en compacter samengeklonterd stof in supernova's, waarbij acht verschillende structurele meetmethoden werden getest en de gemiddelde contactaantal als de minst betrouwbare metric werd geïdentificeerd.
Dit artikel onderzoekt hoe Bimetric MOND (BIMOND) kan dienen als kader voor variabele-G-theorieën waarbij Newtons constante afhankelijk is van het fysieke systeem, waardoor hoge-versnellingssystemen voldoen aan lokale waarnemingen terwijl een effectieve, grotere G in het vroege heelal de uitdijing van het universum kan verklaren zonder donkere materie.
Dit onderzoek concludeert dat, ondanks verschillende vormingsmechanismen zoals ram-pressure stripping en gravitationele interacties, de stofabsorptie en het gecorrigeerde stervormingsvermogen in extragalactische structuren zoals staarten en ringen opmerkelijk vergelijkbaar zijn.
Dit onderzoek toont aan dat een verhoogde koolstof-tot-zuurstofverhouding (C/O) in de binnenste schijven van zeer lage-massa sterren noodzakelijk is om de waargenomen koolwaterstofrijke chemie te verklaren, hoewel er een degeneratie blijft bestaan met de röntgenluminositeit van de ster.
Dit artikel presenteert een nieuw fysiek model waarin een geometrisch dikke stoffige torus rond actieve galactische kernen ontstaat uit koude gasklonten die door thermische instabiliteiten vormen en verticaal worden ondersteund door stralingskracht, wat tevens verklaart waarom dergelijke structuren ontbreken bij AGN's met lage luminositeit.
Deze paper introduceert de ENGAWA-simulaties, een nieuwe reeks kosmologische zoom-in-simulaties van Melkweg-achtige sterrenstelsels met vaste volumeverfijning tot 200 pc, die de resolutie van de circumgalactische medium (CGM) verbeteren en langdurige spanningen tussen simulaties en waarnemingen van koude wolken en ionenkolommen verminderen.
Deze studie introduceert TARS, de grootste tot nu toe homogene catalogus van sterrotatieperiodes, die 944.056 sterren binnen 500 parsec omvat en een fundamentele basis biedt voor onderzoek naar sterrenleeftijden en de structuur van de Melkweg.
Dit onderzoek introduceert een nieuwe methode die gebruikmaakt van HeII-emissielijnen om UV- en optische spectra nauwkeurig te correleren, waardoor betrouwbare gasfase-temperaturen en metalliciteiten worden vastgesteld binnen 0,1 dex, wat een solide basis vormt voor het bestuderen van sterrenstelsels van het lokale heelal tot aan het kosmische dageraad.