365 papers
Dit onderzoek toont aan dat het gebruik van de gasverdeling van sterloze RELHIC-halo's, gecombineerd met de lokale omgevingsdichtheid als vrije parameter, een nauwkeurige en onbevooroordeelde schatting van de viriële massa van donkere materiehalo's mogelijk maakt, ondanks een inherent massa-concentratie-degeneratie.
Uit diepe fotometrische analyses blijkt dat de sterrenhoop NGC 5824 een symmetrische, diffuse uitloper heeft met een dichtheidsprofiel dat consistent is met de voorspelling dat de cluster is ingebed in een donkere-materie-halo.
Dit onderzoek biedt sterke aanwijzingen dat de drager van de diffuse interstellair band bij 862,1 nm een kation is, waarschijnlijk een groot koolstofmolecuul zoals een PAH of fullerene, gebaseerd op de specifieke 'huid-effect' patronen die in nabije moleculaire wolken worden waargenomen.
Deze studie analyseert de quasi-periodieke variabiliteit van de blazar Ton 599 over een periode van 1983 tot 2025 en concludeert dat de waargenomen multi-golflengte-cycli het beste worden verklaard door een combinatie van geometrische effecten, zoals een binair superzwaar zwart gat met een precesserende jet, en stochastische processen in de jet.
Dit artikel presenteert nieuwe trigonometrische parallaxes en kinematische afstanden die aantonen dat de Perseus-arm in het eerste galactische kwadrant 0,5 tot 1,0 kpc verder van het galactische centrum ligt dan eerder werd aangenomen, en dat deze arm de Sagittarius-arm kruist op een afstand van ongeveer 5,6 kpc.
Dit artikel beschrijft hoe JWST/NIRSpec-observaties bij z≈3 één Lyman-continuüm-lekkerkandidaat als een laag-roodverschuivende interloper ontkrachten, terwijl een tweede kandidaat (LACES104037-LyC) wordt bevestigd als een echte lekkende bron met een ontsnappingsfractie van ~99% in een getijdenstaart van een samensmelting, wat aantoont dat galaxiemergers een cruciale rol spelen in de reionisatie van het heelal.
Deze studie gebruikt gecontroleerde simulaties om aan te tonen dat bij een vaste halo-massa de concentratie van de donkere-materie-halo de belangrijkste factor is die de grootte van sterrenstelsels bepaalt, gevolgd door de spin, terwijl de baryonfractie een onderdrukkend en niet-monotoon effect heeft.
Deze studie identificeert met behulp van DESI DR1-data honderden extreem metaalarme sterrenstelsels die, door hun verhoogde en ondiepe sterrenvormingsrelatie en afwijking van de lokale metaalverhouding, sterke lokale analogen blijken te zijn voor de vroege sterrenstelsels uit het jonge heelal.
In dit artikel wordt SwinYNet voorgesteld, een transformer-gebaseerd multi-task model dat Fast Radio Bursts direct uit tijd-frequentiegegevens detecteert, segmenteert en parameters schat zonder dure voorverwerking, waarbij het met hoge nauwkeurigheid en real-time snelheid presteert op consumentengpu's en zelfs tot de bevestiging van bekende pulsars heeft geleid.
Dit artikel presenteert een uitgebreide catalogus van 339.128 puntbronnen in de Grote Magelhaense Wolk, gebaseerd op de diepe en hoogresolutie 1,3 GHz MeerKAT-observaties die aanzienlijk gevoeliger zijn dan eerdere ASKAP-surveys.
Dit onderzoek suggereert dat variaties in de verhouding tussen de massa van het elektron en die van het proton in het galactische centrum (SgrB2) worden waargenomen via methanol-spectra, terwijl dergelijke verschuivingen in Orion-KL ontbreken, wat mogelijk wijst op een interactie tussen donkere materie en het Higgs-veld.
Dit artikel introduceert een nieuwe statistische componentenscheidingsmethode op basis van de Scattering Covariance-statistieken om het galactische stofsignaal van de Cosmic Infrared Background-anisotropieën te scheiden in Planck-observaties, waardoor nauwkeurigere kaarten van interstellaire verkleuring op middelbare en hoge galactische breedtes mogelijk worden.
Deze studie presenteert handmatig verzamelde groottemetingen en kenmerken van 2.002 meervoudige radio-AGN's uit de ROGUE I-catalogus, waarbij de relatie tussen hun morfologie, omgevingscondities (zoals clusterassociatie) en fysieke eigenschappen zoals jetstabiliteit en vermogen wordt onderzocht.
Deze studie toont aan dat het combineren van de waarschijnlijkheid van afwijking van non-variabiliteit met de correlatiecoëfficiënt tussen de W1- en W2-banden van NEOWISE-lichtcurves een betrouwbare methode is om AGN's te selecteren op basis van variabiliteit in het middelinfrarood, zelfs in optisch inactieve gastheergalaxieën.
Op basis van directe N-lichaamsimulaties concluderen de auteurs dat een populatie van millisecondepulsaars afkomstig uit zowel overlevende als verstoord bolvormige sterrenhopen de waargenomen gammastraal-uitstoot in het galactische centrum volledig kan verklaren, wat een astrofysische oorsprong bepleit boven die van donkere materie.
Deze studie gebruikt VLBI-observaties met VERA om de trigonometrische parallaxes van H₂O-masers in het sterrenvormingsgebied IRAS 23385+6053 te meten, waardoor een afstand van ongeveer 2,17 kpc wordt vastgesteld en wordt aangetoond dat de moleculaire wolken in het Perseus-armgebied zich over ongeveer 2 kpc uitstrekken.
Dit onderzoek, gebaseerd op de eerste directe meting van de ON-reactie bij astrophysische energieën, sluit een zevenvoudige verhoging van de reactiesnelheid uit en concludeert dat deze reactie alleen niet verantwoordelijk is voor de waargenomen variaties in Ca/S- en Ar/S-verhoudingen in Type Ia-supernova's, waardoor de focus moet verschuiven naar andere kernreacties.
Deze studie toont aan dat de uitkomst van samensmeltingen van bosonische donkere-materiekernen wordt bepaald door de sterkte van hun zelfinteractie en de aanwezigheid van een ideaal gas, waarbij afstotende interactie massabehoud bevordert en aantrekking massaverlies veroorzaakt, terwijl solitonische kernen zich in alle onderzochte scenario's als robuust blijken.
In dit onderzoek worden de uitzonderlijke gevoeligheid van de MeerKAT-radiotelescoop en de data van het dwergstelsel Reticulum II benut om de zoektocht naar synchrotronemissie van WIMP-annihilatie of -verval te verfijnen en zo strengere beperkingen te stellen dan eerdere radiostudies.
Deze studie presenteert de ontdekking van zeven moleculaire wolken in de radiogalaxie B2 0902+34 op een roodverschuiving van z=3,4, die voor het eerst spectrally zijn opgelost bij het begin van het Kosmische Middaguur en daarmee nieuwe mogelijkheden bieden voor het bestuderen van de fysica en chemie van sterrenvorming in het vroege heelal.