365 papers
Dit onderzoek toont aan dat op basis van JWST-geobserveerde Lyman-alfa-emitters bij resonante verstrooiing Lyman-alfa-fotonen naar de buitenste, minder dichte regio's verplaatst waar ze beter ontsnappen, terwijl gelijktijdig stochastische sterrenvorming en feedback de chemische verrijking en ioniserende straling bepalen.
Dit artikel presenteert de grootste statistische census van Lyman-alfa-nebula's uit de HETDEX-survey, die de schaal van Lyman-alfa-halos en -blobs tijdens het kosmische middaguur verbindt en aantoont dat een aanzienlijk deel van de radio-gecorreleerde bronnen uitgestrekte structuren vertoont waarvan het voorkomen toeneemt met de Lyman-alfa-omvang.
Dit onderzoek toont aan, via magnetohydrodynamische simulaties, dat mega-parsec grote radiobronnen kunnen ontstaan in donkere materie-halos met verschillende massa's en normale gasdichtheden, waardoor de noodzaak van een uitzonderlijk lage gasomgeving voor hun vorming wordt weerlegd.
Dit artikel analyseert de clustering en omgevingskarakteristieken van radio-AGN tot een roodverschuiving van met behulp van MIGHTEE-data, en concludeert dat deze objecten zich bevinden in zwaardere donkere-materiehoven dan vergelijkbare niet-actieve sterrenstelsels, met een duty cycle van 5-9% en voldoende mechanische feedback om gasverhitting te verklaren.
Deze WALLABY-pilotstudie onthult met nieuwe ASKAP-HI-observaties een vierde lid in het nabije ESO 179-013-systeem en een uitgebreide neutrale gasomhulling, wat wijst op een complexere interactiegeschiedenis dan eerder gedacht en de kracht van blinde HI-overzichtsobservaties aantoont voor het detecteren van zwakke leden in compacte groepen.
Dit artikel kwantificeert de relatie tussen de waargenomen baryonische massa en de dynamische massa van extragalactische systemen over negen orde van grootte, waarbij wordt vastgesteld dat het baryonische fractie bij rijke clusters overeenkomt met de kosmische waarde, maar bij lagere massa's systematisch afneemt volgens een specifieke hyperbolische tangens-functie.
Dit artikel introduceert het Galaxy UV Legacy Project (GULP), een Hubble-observatieprogramma dat de sterformatiegeschiedenis van 26 nabije sterrenstelsels in kaart brengt, en presenteert eerste inzichten in NGC 4449 waaruit blijkt dat de sterformatie de afgelopen 50 miljoen jaar van noordoost naar zuidwest is gemigreerd en dat intense UV-straling de kleine stofdeeltjes die verantwoordelijk zijn voor de UV-uitstulping vernietigt.
Deze studie introduceert PEACOCK, een geavanceerd Monte Carlo-stralingstransportkader dat diepgaande HST/COS-observaties van 50 sterrenvormende sterrenstelsels analyseert om aan te tonen dat galactische winden kinematisch coherent zijn en dat turbulente bewegingen essentieel zijn voor het verklaren van de waargenomen absorptieprofielen, terwijl neutraal waterstof een minder sterk gekoppeld gedrag vertoont dan metalen.
Dit onderzoek toont aan dat turbulentie een dominante rol speelt in de dynamiek en energiebalans van meervoudige fase galactische winden, waarbij de kinematische en energetische eigenschappen van deze winden sterk gekoppeld zijn aan sterrenvorming en sterrenmassa, wat ondersteunt dat feedback-energie grotendeels wordt opgeslagen in turbulente bewegingen binnen de circumgalactische medium.
De auteurs presenteren een nieuw, analytisch en eenvoudig hanteerbaar dichtheidsprofiel voor self-interacting dark matter (SIDM) halos dat de isotherme kernconfiguratie nauwkeurig beschrijft en gevalideerd is door N-body-simulaties over verschillende evolutionaire fasen.
Dit paper introduceert RAIL, een open-source Python-bibliotheek ontwikkeld door de LSST Dark Energy Science Collaboration voor schaalbare, probabilistische schattingen van fotometrische roodverschuivingen en de daaruit voortvloeiende stress-tests, die essentieel zijn voor de extragalactische wetenschap van de Vera C. Rubin Observatory en daarbuiten.
Deze studie introduceert een nieuwe parametrisatie van de sterreninitieële massafunctie in het 100-pc zonnetje, waarbij gebruik wordt gemaakt van Gaia DR3-data en rekening wordt gehouden met observationele effecten en onopgeloste dubbelsterren om de verdeling van sterrenmassa's nauwkeurig te bepalen.
Het paper stelt dat de galactische kern en kleine rode vlekken, door hun elektromagnetische rust en rijke voorraden van koude moleculen rond zwarte gaten, ideale natuurlijke laboratoria vormen voor de synthese van organische moleculen en prebiotische evolutie.
In deze paper stellen de auteurs SESHAT voor, een Python-pakket dat gebruikmaakt van XGBoost om op basis van JWST-fotometrie automatisch objecten zoals jonge sterren, sterren, bruine dwergen, witte dwergen en sterrenstelsels te classificeren met een recall van minimaal 85% zonder aanvullende ruimtelijke informatie.
Dit artikel rapporteert de ontdekking van drie uiterst zwakke Melkweg-satellieten in de DELVE-data release 3: Carina IV en Phoenix III, die waarschijnlijk dwergsterrenstelsels zijn, en DELVE 7, dat waarschijnlijk een sterrenhoop is.
Dit artikel weerlegt met ideale simulaties de claim dat sterrenkernen niet kunnen overleven in donkere-materiehalo's met een 'cuspy' profiel, en concludeert dat waarnemingen van ultrafijne dwergsterrenstelsels niet voldoende zijn om het koude-donkere-materieparadigma te falsificeren of de binnenste dichtheidsslopes van deze halo's te bepalen.
Deze Dawes-review vat het decennium van onderzoek naar ultra-diffuse sterrenstelsels samen, waarbij de algemene eigenschappen, vormingsscenario's, interne kenmerken en bolhoop-systemen van deze objecten worden besproken en hun afwijkingen van standaard galaxievormingsmodellen worden belicht.
Dit artikel analyseert de leeftijdsverdeling van 6.594 zonnetweelingen in Gaia DR3 om de vormingsgeschiedenis van de Melkweg en de invloed van radiale migratie, mogelijk geïnitieerd door de vorming van de balk, te ontrafelen.
Dit onderzoek toont aan dat de Large Magellanic Cloud radiaal gebalanceerde sterrenhalos, zoals die van Gaia-Enceladus, aanzienlijk vervormt en herverdeelt, waardoor overvloedige structuren zoals de Virgo-overdichtheid en Hercules-Aquila-wolk dynamisch worden gevormd in plaats van relicten zijn van de oorspronkelijke mergergeometrie.
Dit artikel presenteert een kleurkalibratie van de tip van de rode reuzentak (TRGB) in de JWST F090W+F150W-filters, waarbij een absolute schaal wordt vastgesteld op basis van de maser-afstand tot NGC 4258 om de afstanden tot 16 sterrenstelsels nauwkeuriger te bepalen.