366 papers
De studie concludeert dat standaardfotometrische parameters onvoldoende discriminatiekracht hebben om de evolutie van dwergsterrenstelsels te ontrafelen, omdat deze structuren een opvallende zelfgelijkheid vertonen die slechts door uitgebreide statistische analyse van grote steekproeven in een hoogdimensionale parameterruimte kan worden ontsluierd.
Dit onderzoek concludeert dat de intrinsieke spreiding en normalisatie van de relatie tussen superzware zwarte gaten en hun bulge-evolueren met de kosmische tijd, waarbij een sterk evoluerende spreiding op hoge roodverschuiving de waargenomen amplitude van het gravitatiegolfachtergrondsignaal kan verklaren.
Dit onderzoek toont aan dat de eigenschappen van actieve galactische kernen, zoals de massa van het zwarte gat en de accretiesnelheid, binnen de huidige meetonzekerheden geen significante afhankelijkheid vertonen van hun omringende donkere-materiehalo's, wat erop wijst dat interne processe in de gastgalaxie de AGN-activiteit primair reguleren.
Met behulp van spectroscopische data van DESI hebben onderzoekers 41 nieuwe sterren in de uiterst metaalarme C-19-stroming geïdentificeerd en bevestigd dat deze kinematisch 'heet' is met een snelheidsdispersie van 7,8 km/s, wat suggereert dat de oorspronkelijke voorloper mogelijk geen conventioneel bolhoop was.
Dit artikel introduceert het MACER-framework en toont aan dat in een schijfgalaxie koude filamenten uit de circumgalactische medium de vorming van sterren en AGN-activiteit stimuleren, waarna sterke AGN-feedback de sterrenvorming binnen ongeveer 1 miljard jaar onderdrukt, wat verklaart waarom een positieve correlatie tussen sterrenvorming en AGN-luminositeit niet uitsluit dat AGN-feedback de quenching veroorzaakt.
Dit onderzoek combineert XMM-Newton en SDSS-gegevens om te tonen dat AGN-verduistering niet alleen door oriëntatie wordt bepaald, maar ook door multi-schaalverdelingen van gas en stof, wat leidt tot specifieke populaties met mismatchende optische en röntgenkarakteristieken die cruciaal zijn voor het interpreteren van toekomstige AGN-demografie.
Dit artikel presenteert een semi-analytisch model voor de thermische evolutie van de hete centrale ster in het Pa 30-nevel, wat suggereert dat deze ster het resultaat is van de samensmelting van een O/Ne- en een C/O-witte dwerg waarbij het grootste deel van de C/O-dwerg werd uitgestoten.
In deze studie worden met behulp van panchromatische fotometrie en het BEAST-model 867 zware hoofdreekssterren in het metalenarme dwergstelsel Sextans A geïdentificeerd, waarbij de auteurs de verdeling van OBe-sterren, geïsoleerde sterren en runaway-kandidaten analyseren en een hoge ontsnappingsfractie van Lyman-continuümstraling voorspellen die wijst op efficiënte lekkage van ioniserende fotonen.
Dit artikel toont aan dat de relaxatietijd van eendimensionale zelfgraviterende systemen in een harmonische potentie kwadratisch schaalt met het aantal deeltjes als gevolg van orbitale degeneratie, terwijl niet-gedegenereerde systemen een lineaire schaling vertonen.
Het PACHA-project analyseerde 13 hoge-roodverschuivende AGN en ontdekte dat hun corona's significant koeler en optisch dieper zijn dan die van lokale AGN, wat wijst op efficiënte Compton-koeling en consistentie met recente stralings-MHD-simulaties zonder dat niet-thermische elektronen de primaire drijvende kracht hoeven te zijn.
Deze studie analyseert met JWST/NIRSpec data van JADES-galaxieën tussen en $7.0$ dat de stofverduistering voornamelijk door de sterrenmassa wordt bepaald, waarbij het verschil tussen nevel- en sterrenverduistering afneemt bij hogere roodverschuivingen en een sterke correlatie met metaalrijkdom vertoont.
Dit artikel presenteert de eerste continue meting van de lichtsterkteverdeling van de sterrenhalo van de Melkweg, gebaseerd op een zuivere steekproef uit Gaia DR3, en levert hiermee nieuwe inzichten in de lokale dichtheid, de verhouding tot de schijf en de totale massa van de halo.
Dit artikel stelt dat remnanten van lobben van AGN's in massieve clusters door een snelle implosie na het stoppen van de jetactiviteit vaak onzichtbaar worden, wat leidt tot een aanzienlijke onderschatting van het feedback-effect van zwakke jets in deze omgevingen.
Dit onderzoek biedt direct observationeel bewijs dat gasaccretie uit het kosmische web, geïndiceerd door blauw-dominante Lyman-alfa-emissie, sterrenburstjes kan veroorzaken in ultra-lage-massa sterrenstelsels op een roodverschuiving van z = 3.
Dit artikel presenteert JWST- en HST-observaties van een clumpy ringvormige sterrenstelsel op een roodverschuiving van , dat waarschijnlijk het resultaat is van een frontale botsing tussen sterrenstelsels, hoewel een zwaartekrachtslens-effect niet volledig kan worden uitgesloten.
Het paper introduceert pyKurucz, een pure Python-nabewerking van de legendarische SYNTHE-code voor het synthetiseren van sterrenspectra, die de verouderde Fortran-versie vervangt door een nauwkeurige, moderne implementatie zonder Fortran-afhankelijkheden.
Dit onderzoek toont aan dat boogschokken rond cataclysmische variabelen uit twee lagen bestaan, waarbij de eerder geïdentificeerde heldere optische boog eigenlijk de binnenste terugslagshock is en de uitgestrekte buitenste boog, die pas in het infrarood zichtbaar is, de voorwaartse shock voorstelt.
Dit artikel toont aan dat een Monte Carlo-simulatie, die uitsluitend gebaseerd is op mergers en geen AGN-feedback vereist, de lokale massa-relatie tussen superzware zwarte gaten en sterrenstelsels kan verklaren door de verstrooiing van een sterk verspreide populatie bij hoge roodverschuivingen te reduceren, waarbij de evolutie van deze verstrooiing sterk afhankelijk is van het massaverhouding en de frequentie van de mergers.
Op basis van Gaia DR3-gegevens en N-lichaamsimulaties concludeert dit onderzoek dat de evolutie van de relatie tussen de massa van de zwaarste ster en de totale clustermassa erop wijst dat samensmelting van subclusters een dominante vormingsroute is voor open sterrenhopen.
In de grootste studie tot nu toe van 9.498 heldere quasars met NASA/ATLAS-gegevens concludeert men dat de waargenomen vertragingen in het continuum van accretieschijven systematisch groter zijn dan voorspeld door standaardtheorieën en dat deze afwijkingen sterk correleren met eigenschappen zoals de Eddington-ratio en ijzeremissie, wat wijst op wijdverbreide vervuiling door variabel diffuus licht.