371 papers
Op basis van N-lichaamsimulaties en Gaia-observaties toont dit onderzoek aan dat de vroege disruptie van dubbelsterren in open sterrenhopen twee fasen kent met een snelheid die afhankelijk is van de initiële dichtheid en de parameters van de dubbelsterren, en dat de geëvacueerde sterren een systematisch lagere dubbelsterfractie vertonen door massasegregatie.
Deze studie reconstitueert de chemische evolutie van 69 Melkweg-globulaire sterrenhopen en concludeert dat, hoewel de oorsprong van de voorouders de chemische geschiedenis beïnvloedt, de heliumverrijking voornamelijk door de massa van de cluster wordt bepaald en dus een universeel vormingsmechanisme suggereert, met uitzondering van een milieugerelateerd effect op het aandeel van de eerste sterpopulatie.
Dit onderzoek analyseert de invloed van baryonen op zwakke lensing-statistieken door halos in donkere-materie-simulaties te vervangen door hydrodynamische tegenhangers, en onthult dat het corrigeren van massieve halos weliswaar het grootste deel van het baryonische effect op het vermogenspectrum verklaart, maar dat statistieken zoals piektellingen gevoelig blijven voor de kern van deze halos, wat de beperkingen van bestaande baryonische correctiemodellen blootlegt.
Dit onderzoek toont aan dat bij de actieve galactische kernen NGC 4051 en NGC 4395 de buigfrequentie van het X-straalvermogensspectrum onafhankelijk is van de energie, terwijl de helling bij hogere energieën afvlakt en de amplitude afneemt.
Deze studie analyseert de HI-21 cm-lijneigenschappen van de nabije LIRG IRAS 04296+2923 en concludeert dat het een gravitationeel gebonden, draaiend sterrenstelselpaar vormt binnen een kleine groep, waarbij de infraroodhelderheid waarschijnlijk wordt veroorzaakt door interne processen zoals bar-gedreven gasinstroom in plaats van een geavanceerde samensmelting.
Deze studie presenteert de eerste sub-parsec VLBI-analyse van de FRII-radiobron 3C 452, waarbij een symmetrisch, parabolisch uitdijend twin-jet-systeem wordt opgelost en geconcludeerd wordt dat de waargenomen collimatieschalen sterk afhankelijk zijn van de oriëntatie van de bron.
Dit onderzoek, gebaseerd op APOGEE-gegevens, onthult dat de chemische gradiënten in de Melkweg-bulge-bar sterk variëren afhankelijk van de orbitale eigenschappen en de [Mg/Fe]-verhouding, waarbij de populatie met hoge [Mg/Fe] en bar-oriëntatie een steile positieve gradiënt vertoont die wijst op een leeftijdsvariatie in de pinda-structuur.
Dit artikel beschrijft hoe een samensmeltingsstootschok in het dichtstbijzijnde rijke sterrenstelselcluster Norma (A3627) de intraclusteromgeving beïnvloedt en de evolutie van sterrenstelsels zoals ESO 137-001 en ESO 137-007 drastisch verandert door processen zoals ram-pressure stripping en de vervorming van radiostralen.
Dit onderzoek toont aan dat massieve en compacte klassieke bulges het ontstaan van balken in schijfgalaxies vertragen of volledig onderdrukken en de rotatiesnelheid tijdens de vormingsfase beïnvloeden, terwijl de evolutie van de balk in de latere seculaire fase voornamelijk door de schijfcomponent wordt bepaald.
Deze studie analyseert met AstroSat-UVIT waarnemingen de sterrenvormingsgebieden en fysische eigenschappen van de mogelijk interactieve sterrenstelsels PGC 56121 en PGC 56125 in HCG 77, waarbij ook een kandidaat-getijdendwergstelsel wordt geïdentificeerd.
Dit artikel presenteert met behulp van JWST-observaties van tien lokale Seyfert-galaxieën en PCA-tomografie het eerste ruimtelijk opgeloste kinematische bewijs voor stofuitstroom in AGN, waarbij de kinematica van grote, neutrale PAH's overeenkomt met die van hoog-geïoniseerde lijnen en wijst op een grotere en neutralere aard van deze moleculen in de uitstroom dan in sterrenvormingsgebieden.
Dit artikel analyseert schalingsrelaties tussen gasmassa en jonge sterren in de Orion A-wolk en bevestigt een lineair verband tussen het aantal jonge sterren en de gasmassa over drie grootteordes, terwijl het afwijkingen toont voor de relatie tussen sterrenvormingssnelheid en gasdichtheid die vragen oproepen over de rol van de vrije-val-tijdschaal.
Deze paper introduceert een bijgewerkt synthpop-model voor het simuleren van microlensings, dat is afgestemd op de Nancy Grace Roman-ruimtetelescoop en goed overeenkomt met waarnemingen in de Galactische bul, hoewel er binnen 0,5 graden van het Galactisch vlak nog enkele inconsistenties bestaan die verder onderzoek vereisen.
Het HYPERION-onderzoek onthult een significante correlatie tussen de snelheid van C IV-schijfwinden en het X-straalcontinuüm in luminous quasars op , wat suggereert dat deze superzware zwarte gaten voornamelijk groeien via snelle accretie in plaats van via een hoge initiële zaadmassa.
De auteurs presenteren HyLight, een Python-model dat waterstofemissielijnen direct berekent op basis van lokale fysische omstandigheden om hydrodynamische simulaties nauwkeuriger te koppelen aan waarnemingen, zelfs in niet-evenwichtsomgevingen.
Deze studie toont aan dat het Arkenstone-windmodel, waarbij de energiebelasting omgekeerd evenredig is met de halo-massa, een efficiëntere preventieve regulatie van sterrenvorming mogelijk maakt door gasverwarming en accretievertraging, in plaats van door massale uitstoting zoals in eerdere modellen.
Dit artikel analyseert analytisch en numeriek hoe de spin en het kwadrupoolmoment van Sgr A* de banen van S-sterren beïnvloeden tot op de tweede post-Newtoniaanse orde, met als doel deze relativistische effecten te karakteriseren voor toekomstige waarnemingen met GRAVITY+.
Uit analyse van TNG50-1-simulaties blijkt dat ultra-diffuse sterrenstelsels en dwergstelsels vergelijkbare schaalrelaties, kinematische eigenschappen en donkere-materie-halo's vertonen, wat suggereert dat ze een gemeenschappelijke dynamische oorsprong hebben.
Deze studie gebruikt de oudste individuele sterren uit Gaia DR3 om een ondergrens voor de leeftijd van het heelal te bepalen, wat een onafhankelijke bovengrens oplevert voor de Hubble-constante en een nieuwe aanpak biedt voor kosmologisch onderzoek.
Dit artikel introduceert nieuwe H-alpha-calibraties op basis van de SPHINX-simulaties die de systematische fouten in het afleiden van sterformatiesnelheden bij hoge roodverschuivingen verminderen en leiden tot een lagere geschatte kosmische sterformatiedichtheid en een steilere hoofdreeks voor sterformatie in het vroege heelal.