296 papers
Dit artikel introduceert een verstoringsframework dat de Cutler-Vallisneri-formaliteit uitbreidt om spectrale drift te corrigeren in nul-latentie gravitatiegolf-zoekopdrachten, waarbij wordt aangetoond dat deze correcties essentieel zijn om ernstige systematische fouten in timing, fase en SNR te voorkomen die anders het detectiebereik en de hemellocatie zouden beïnvloeden.
Dit onderzoek rapporteert de detectie van tot 100 GeV reikende gammastraling van gamma-ray bursts door middel van een stapelanalyse van 330 gebeurtenissen met Fermi-LAT, waarbij de resultaten voor zwakkere bursts wijzen op een mogelijk energie-injectie-effect dat niet door standaardmodellen wordt verklaard.
Op basis van meer dan een jaar aan timing-observaties met de FAST-teleskop concludeert dit onderzoek dat de oude pulsar PSR J0630+19 te weinig energie verliest om de zeer-hoge-energie gammastraling van de bron 3HWC J0630+186 te voeden.
Dit onderzoek gebruikt rotatieverbreding in LAMOST-spectra om de neigingen en massa's van onzichtbare metgezellen in compacte objecten te bepalen, waarbij twee systemen worden geïdentificeerd met zware witte dwergen of neutronensterren die potentieel als Type Ia-supernovaprogenitors kunnen fungeren.
Deze studie identificeert VLA22 als een veelbelovende kandidaat voor een zwart gat in rusttoestand binnen de bolvormige sterrenhoop M22, gebaseerd op multi-band waarnemingen die consistent zijn met de voorspelde stralingscorrelaties en recente behoudsmodellen.
Deze studie introduceert een nieuwe methode voor het berekenen van de flux van laag-energetische atmosferische neutrino's, waarbij een op versnellerdata gebaseerde hadron-interactie-tuning wordt gebruikt om de flux onzekerheid in het energiebereik onder 10 GeV nauwkeuriger te kwantificeren en te verkleinen.
Deze studie introduceert het Monte Carlo-framework STRIPE om te tonen dat relativistische turbulentie met hoge amplitude in microquasars via intermitterende versnelling de onverwacht harde TeV-PeV stralingsspectra kan verklaren die door LHAASO zijn waargenomen, wat afwijkt van traditionele Fermi-II-modellen.
Dit artikel presenteert nieuwe radio-polarimetrische waarnemingen van het supernovarest G309.8-2.6, die een ongebruikelijke S-vormige polarisatiestructuur en een sterk geordend magnetisch veld onthullen, en combineert deze met multi-golflengte-data om de complexe morfologie en interactie met de omgeving van dit object te verklaren.
Dit onderzoek analyseert de langdurige spectrale variabiliteit van de getijdenverstoring Jet J1644+57 en concludeert dat de corona snel uitbreidt tijdens de vroege fase van de jet-uitbarsting en vervolgens stabiliseert, waarbij zachte en harde röntgenstraling gelijktijdig uit dezelfde regio worden uitgezonden.
Dit artikel beschrijft hoe het HERMES-instrument aan boord van de SpIRIT CubeSat voor het eerst de milliseconde-tijdsoplossing van de Crab-pulsar in het röntgenbereik heeft aangetoond, wat aangeeft dat compacte satellieten nu vergelijkbare prestaties kunnen leveren als grote observatoria.
Dit artikel toont aan dat de spinperiodes van magnetars en X-ray dim geïsoleerde neutronensterren clusteren rond een maximale waarde van ongeveer 12 tot 15 seconden, wat wijst op een gemeenschappelijk fysiek mechanisme dat de waarneembare levensduur van deze sterren beëindigt.
Dit artikel stelt een nieuwe methode voor om zwakker interagerende deeltjes te onderzoeken door de interactie van deze deeltjes met de circumstellaire omgeving van kerninstortings-supernova's te analyseren, wat leidt tot strengere beperkingen op MeV-schaal donkere fotonen en nieuwe diagnostische mogelijkheden voor toekomstige waarnemingen.
Deze studie toont aan dat off-axis jet-cocoon-emissie van lange gamma-ray bursts de waargenomen eigenschappen van snelle X-ray-transienten, zoals hun hoge luminositeit, zachte spectra en ontbrekende gamma-ray-gegenparten, op natuurlijke wijze kan verklaren.
Dit artikel presenteert een nieuw analytisch model dat aantoont dat directe massa-overdracht via een stroom inefficiënt is in het opspinnen van een accretor tot kritieke rotatie, waardoor sterren meer dan een tiende van hun oorspronkelijke massa kunnen vergaren zonder deze limiet te bereiken, terwijl ook wordt gekwantificeerd hoe baanparameters en donorrotatie de massabehoudsfactie beïnvloeden.
In dit artikel wordt de alpha-versie van silmarel voorgesteld, de eerste software die gravitatiegolf- en elektromagnetische waarnemingen combineert om gelenste binair zwarte gaten te reconstrueren en zo de multimessenger-astronomie voorbij de huidige beperkingen te brengen.
Dit artikel presenteert de eerste systematische studie van neutrino-emissies van massieve sterren, waarbij voor het eerst continu wordt gevolgd van de pre-supernova-evolutie tot de vroege kerninstortingsfase om sterke correlaties tussen neutrino-eigenschappen en de interne structuur van de progenitor te kwantificeren.
Dit paper introduceert een innovatieve LMPSO-algoritme voor het gelijktijdig detecteren van gravitatiegolven van meervoudige Galactische binairs, wat de nauwkeurigheid verbetert en de vals alarmratio verlaagt ten opzichte van traditionele methoden, met name voor signalen met een lage signaal-ruisverhouding.
Dit artikel stelt dat de waarnemingen van jonge, super-Eddington-akkretende zwarte gaten in het vroege heelal door de James Webb-ruimtetelescoop kunnen worden verklaard door geometrisch dikke schijven die een 'zoektlicht'-configuratie creëren, waarbij collimatie en schaduwvorming de ionisatiestructuur en emissielijnen bepalen en zo een plausibele route bieden voor snelle groei van zwarte gaten.
Dit artikel presenteert een methode om het model van diffussieve schokversnelling en diffussieve propagatie voor kosmische elektronen tussen 1 en 100 TeV te testen via multi-golflengte-observaties van de Geminga-pulsar, waarbij de theorieën consistent blijken met de waarnemingen maar verdere verfijning vereisen door nauwkeurigere toekomstige data.
De auteurs stellen een nieuwe, algemene vorm voor pseudo-Newtoniaanse potentialen voor, gebaseerd op een reeks van Paczyński-Wiita-achtige functies met willekeurige coëfficiënten, die zo kunnen worden geoptimaliseerd om specifieke kenmerken van Schwarzschild-geodesieken, zoals de binnenste stabiele cirkelbaan en de periapsisprecessie, nauwkeurig na te bootsen.