203 papers
Deze studie demonstreert dat het BlackGEM-telescooparray met multi-kleuren fotometrie succesvol pulsatiefrequenties en -modi kan identificeren bij de compacte ster PG 1159-035, waarmee de haalbaarheid van grondgebaseerde asteroseismische analyses voor optisch zwakke compacte pulsatoren wordt aangetoond.
Deze studie analyseert een bipolaire lichtbrug in zonnevlekken van NOAA AR 13663 en concludeert dat deze structuur, die bestaat uit fijne filamenten met een stabiel patroon van rood- en blauwverschoven gebieden, ontstaat door de compressie en rek van penumbrale structuren van tegenovergestelde magnetische polariteiten.
Dit overzicht bespreekt de evolutie van het begrip van s-process nucleosynthese in lage-massa AGB-sterren, waarbij de nadruk ligt op de verschuiving van de Ne22-neutronenbron naar de 13C(α,n)16O-reactie als primaire bron voor de synthese van kernen tussen Sr en Pb, aangedreven door observationele beperkingen en het optreden van deze reactie bij lage temperaturen tussen thermische pulsen.
Deze studie beschrijft ASASSN-25dc als een waarschijnlijk binnen-uit dwarf nova-uitbarsting van een period-bouncer-kandidaat met een zeer kleine massa-verhouding, waarbij de waargenomen eigenschappen zoals een trage opkomst en het ontbreken van een 2:1-tidale resonantie de bestaande modellen voor superuitbarstingen in systemen met een lage massa-verhouding uitdagen.
Dit artikel stelt dat een reactie-diffusiemodel met een bewegende reactiefront, aangedreven door uitstroom van de protoster, de evolutie van protostellair schijfstructuren van een continue vorm (Class 0) naar een ring-gat structuur (Class II) kan verklaren en classificeren.
Dit artikel presenteert een onafhankelijke validatie en herkalibratie van de Stetson-standaardsterfotometrie met behulp van de BEST-database, waarbij systematische fouten worden gecorrigeerd om de nauwkeurigheid te verbeteren tot enkele millimag.
Dit artikel stelt dat de langperiodieke transient GLEAM-X J1627-5235 het resultaat is van een samensmelting van twee witte dwergen, waarbij een model van rotatie-evolutie een leeftijd van ongeveer 572 miljoen jaar voorspelt die consistent is met de waarnemingen en de interpretatie van de bron als een geïsoleerde, snel roterende en sterk gemagnetiseerde witte dwerg-pulsar ondersteunt.
Dit artikel toont aan dat de dynamiek en structuur van windterminatieschokken in massieve sterrenhopen voornamelijk worden bepaald door de dichtheid en druk van de omringende superbel, waardoor een efficiënte methode ontstaat om deze processen over miljoenen jaren te modelleren en de morfologie van de uitstroom te voorspellen.
Dit artikel analyseert het dubbelwitte-dwergsysteem J2102-4145 en concludeert dat de secundaire ster een extreem dunne waterstofenvelope bezit als gevolg van een gemeenschappelijke-omhulsel-fase, wat een belangrijke beperking oplegt aan bestaande theorieën over het uitwerpen van envelopes.
Dit artikel onderzoekt de niet-lineaire evolutie en verzadiging van de instabiele zonne-inertiale modus met longitudinale golfgetal op een differentieel roterende bol, waarbij numerieke simulaties aantonen dat de modus via een superkritische Hopf-bifurcatie verzadigt tot een amplitude die vergelijkbaar is met waargenomen zonnebewegingen.
Dit artikel presenteert een model van de chemie in het stofarme binnenste van protoplanetaire schijven rond Herbig-sterren, waarbij wordt voorspeld dat deze warme, molecuulrijke regio's verantwoordelijk zijn voor het merendeel van de waargenomen emissielijnen van CO, H2O en SiO, en dat SiO-overtoonlijnen een belangrijke tracer vormen voor deze stofvrije zones.
Dit onderzoek toont aan dat trage modi in samendrukbare magnetohydrodynamische turbulentie een overgang vertonen van zwak naar sterk, terwijl snelle modi zwak blijven, wat wordt onderbouwd door een nieuwe multi-ruimteschiptechniek die de niet-lineaire interacties in de aardse magnetoschijf kwantificeert.
Deze studie presenteert voor het eerst de volledige evolutie van een ultramassieve witte dwerg van 1,313 zonsmassa, die voortkomt uit een 9 zonsmassa zwaarheidsster, inclusief de thermische pulsen op het asymptotische reuzenpad en de daaropvolgende afkoelingsgeschiedenis met gedetailleerde samenstellingsprofielen.
Dit artikel presenteert een modellering van zonne-actieve regio AR 12760 met GX Simulator, waarbij wordt geconcludeerd dat bestaande modellen de emissie in de benen van langere loops onderschatten omdat ze er ten onrechte van uitgaan dat de overgangsregio uitsluitend aan de voetpunten is beperkt, terwijl deze in werkelijkheid zich verder uitstrekt.
De auteurs presenteren de karakterisering van het sub-Neptunus TOI-5789 c, een veelbelovend doelwit voor atmosferische studies rondom een heldere K-dwerg, en melden de ontdekking van drie aanvullende niet-transiterende planeten in dit onderling gekantelde meervoudige systeem.
Deze studie gebruikt Monte Carlo-simulaties om aan te tonen dat onzekerheden in nucleaire reactiesnelheden multi-piek verdelingen in isotoopovervloed kunnen veroorzaken en bevestigt welke kernreacties prioriteit verdienen voor toekomstig onderzoek naar Type I X-ray bursts.
Dit artikel toont aan dat bij sterke niet-adiabatische effecten convectieve modi abrupt van monotoon groeiend naar oscillerend veranderen, waarbij de entropie-energie fungeert als potentiële energie voor deze oscillaties.
Dit artikel beschrijft de fotonometrische, polarimetrische en spectroscopische waarnemingen van de eruptieve jonge ster IRAS 21204+4913, die sinds oktober 2025 met ongeveer 5 magnituden is opgehelderd door een toename van de accretie van een protoplanetaire schijf, wat leidde tot een uitdijende stofschil en een sterke toename in polarisatie.
Dit paper stelt dat de aanhoudende discrepantie tussen twee onafhankelijke temperatuurdiagnostieken in de rustige zonnekorona het sterkste bewijs is voor niet-Maxwelliaanse elektronenverdelingen met een kappa-waarde van ongeveer 2-3, in plaats van turbulente verstrooiing of thermisch evenwicht.
Deze studie toont aan dat ongeveer 25-30% van de sterrenhopen in de Melkweg roteert, waarbij het aandeel draaiende systemen afneemt naarmate ze ouder worden, wat suggereert dat rotatie tijdens de vroege vorming wordt opgelegd en later door dynamische evolutie wordt gewist.