966 papers
Dit artikel presenteert een kinetisch pad voor helicity-beperkte vervalprocessen in sub-ionische turbulentie, waarbij 2D3V-PIC-simulaties aantonen dat lokale -interacties leiden tot een bron-gecompenseerde helicity-dichtheid die een tijdonafhankelijk plateau vertoont, consistent met schalingswetten voor verval in 2D-systemen.
Dit artikel introduceert een multitask-surrogaatmodel voor neutronenster-equaaties van toestand dat, getraind op 40.000 modellen, fysisch geldige voorspellingen doet voor massa en straal met gedistributie-vrije, gecertificeerde onzekerheid via Mondrian-conformale voorspelling.
Dit artikel richt zich op beginnende natuurkundestudenten en illustreert hoe thermodynamische principes, zoals de entropie-achtige toename van het zwarte-gatoppervlak, kunnen worden gebruikt om de energie-uitstoot bij zwarte-gatbotsingen te begrijpen en general relativity te testen met gravitatiegolfobservatoria.
Dit onderzoek identificeert Compton-dikke AGN's binnen een steekproef van 1.104 in het infrarood geselecteerde AGN's in het COSMOS-gebied door middel van multi-golflengte analyse en stacken van X-straaldata, maar concludeert dat het gevonden percentage (2,1%) aanzienlijk lager is dan theoretische voorspellingen, wat suggereert dat een groot deel van deze objecten nog steeds onopgemerkt blijft.
Dit artikel toont aan dat het toepassen van conformalized quantile regression op deep learning-modellen voor het voorspellen van zonnevlammen uit magnetische veldkaarten leidt tot betrouwbaardere voorspellingen met nauwkeurigere betrouwbaarheidsintervallen dan andere methoden.
Dit artikel introduceert de CEREAL-steekproef, een representatieve steekproef van 169 sterrenstelselclusters geselecteerd op basis van het Planck-kaart, en analyseert hun X-ray-morfologische eigenschappen om aan te tonen dat niet-koel-kernsystemen veel vaker voorkomen dan in traditioneel op X-ray geselecteerde steekproeven.
Dit onderzoek toont aan dat de dynamische verwerking binnen sterrenhopen, zoals getijdestoringen en tweelichamsinteracties, de populatie van dubbelsterren in sterrenstroomsystemen aanzienlijk beïnvloedt, waarbij de mate van verstoring en segregatie sterk afhankelijk is van de initiële dichtheid en het aandeel zware sterren.
De auteurs presenteren een differentieerbaar en optimaliseerbaar 3D-model dat wordt gebruikt om waargenomen spectraalkubussen van de prestellere kern L1544 te interpreteren, waaruit blijkt dat een asymmetrische structuur in dichtheid en snelheid noodzakelijk is om de waargenomen snelheidsverschillen tussen p-NH2D en N2D+ te verklaren.
Dit artikel toont aan dat het gebruik van verfijnde populatiemodellen voor de massas van dubbele zwarte gaten in het GWTC-4.0-kataloog de precisie van de spectrale-sirene-methode voor het bepalen van de Hubble-constante met ongeveer 50% verbetert, waardoor deze vergelijkbaar wordt met analyses die elektromagnetische tegenhangers en sterrenstelselcatalogi betrekken.
Dit onderzoek toont aan dat hoewel alternatieve donkere-energiemodellen op het achtergrondniveau consistent zijn met CDM, hun variaties in de expansiegeschiedenis leiden tot meetbare verschillen in de niet-lineaire structuurvorming, zoals versterkt vermogen op kleine schalen en een vroegere vorming van halos, wat de kracht van grootschalige structuurobservaties voor het beperken van deze modellen benadrukt.
Dit artikel presenteert de eerste beperkingen op multipool-afhankelijke kosmische birefringentie met behulp van BK18 CMB-polarisatiedata, waarbij geen significante afwijkingen van nul worden gevonden voor de rotatie en de axion-fotonkoppeling binnen het vroege donkere-energiemodel.
Deze studie toont aan dat sterrenstelselbotsingen vaker plaatsvinden langs kosmische filamenten dan in andere gebieden, wat suggereert dat deze structuren een cruciale rol spelen in de voorbewerking van sterrenstelsels voordat ze de clusterkern binnenkomen.
Deze studie breidt een hiërarchisch Bayesiaans raamwerk uit door pulsarobservaties en dichtheidsonzekerheden te integreren, waardoor de relatie tussen magnetische veldsterkte en gasdichtheid in het diffuse interstellaire medium wordt versterkt met een niet-nul exponent en een brede overgangsdichtheid.
Deze studie presenteert de resultaten van een drie jaar durende ultraviolette monitoring van het Seyfert-1-sterrenstelsel ESO 141-G55, waarbij significante variabiliteit in het continuum en emissielijnen werd vastgesteld en de vertragingen van deze lijnen ten opzichte van het continuum werden gebruikt om de oorsprong in de buitenste delen van de accretieschijf te lokaliseren.
Dit artikel analyseert de CosmicFlows4-dataset om te concluderen dat de snelheids- en dichtheidsvelden in het lokale universum schaalregimes vertonen die wijzen op intermitterende, niet-Gaussische cascades en een asymmetrie die kenmerkend is voor compressieve gradiënten.
Dit artikel presenteert een spectroscopische analyse van XRISM- en NuSTAR-observaties van de zwarte-gaten-röntgenbinaire GS 1354--64, waarbij de hoge resolutie van de microcalorimeter een schone brede ijzerlijn onthult die wijst op een snel roterend zwart gat met een spinparameter groter dan 0,98.
Dit artikel presenteert de schatting van de volledigheid van de QUBRICS-hemelonderzoek, waarbij 3501 nieuwe quasar-roodverschuivingen uit Gaia DR3-spectra worden gebruikt om de hoge efficiëntie van de selectiemethoden te bevestigen en betrouwbare data te leveren voor toekomstige kosmologische studies.
Dit artikel presenteert isotopische metingen van de interstellaire komeet 3I/ATLAS die aantonen dat deze objecten, met hun extreme deuterium- en koolstofisotoopverhoudingen, zich 10 tot 12 miljard jaar geleden in een koud, metaalarm milieu in de jonge Melkweg hebben gevormd.
Dit onderzoek toont aan dat sterrenvorming in het nabije spiraalstelsel NGC 891 aanzienlijke hoeveelheden moleculair gas tot een hoogte van 1,4 kpc boven het diskvlak kan tillen, wat resulteert in een dikke schijfcomponent die tot 27% van de totale moleculaire gasmassa uitmaakt en past binnen het scenario van een galactische fontein.
Dit artikel beschrijft hoe FAST-observaties van de quasar 3C 286 aantonen dat interplanetaire scintillatie verschillende gepolariseerde componenten beïnvloedt, wat wijst op afzonderlijke emissiegebieden (de kern en de zuidwestelijke jet) en een zonnewindplasma-snelheid van ongeveer 637 km/s oplevert.