971 papers
Dit onderzoek toont aan dat zwaartekrachtgedreven longitudinale stromingen in filamenten de hoekmomentumvectoren van ingebedde kernen kunnen heroriënteren, waardoor er op latere tijdstippen een voorkeursperpendiculaire uitlijning tussen protostellaire uitstromingen en filamenten ontstaat.
Dit onderzoek toont aan dat ALMA-waarnemingen van de protoplanetaire schijf rond HD 34282 een heldere boog onthullen die consistent is met een draaiend wervelstelsel dat stofdeeltjes vangt, zoals blijkt uit de golflengte-afhankelijke eigenschappen van de emissie.
Dit onderzoek gebruikt tijd-afhankelijke 1D-supernovarestant-simulaties om aan te tonen dat de ongeschokte ejecta van een jonge magnetar de dominante bijdrage leveren aan de variabele dispersiemaat van Fast Radio Bursts, terwijl de geschokte regio een beperkte dispersiemaat maar een aanzienlijke rotatiemaat genereert, wat ondersteunt dat een groot deel van de bron-dispersiemaat voortkomt uit een jonge kernkollaps-supernova-omgeving.
Het onderzoek toont aan dat de extreem hoge deuteriumverrijking in water van de interstellaire komeet 3I/ATLAS wijst op een oorsprong in een ander planetair systeem waar water onder koudere en minder bestraalde omstandigheden is gevormd dan in ons eigen zonnestelsel.
Dit artikel presenteert de eerste NuSTAR-hard-X-raywaarnemingen van het laag-luminositeit actieve galactische kern NGC 4278, interpreteert de variabele emissie met een radiatief inefficiënt accretievloermodel, en bespreekt de implicaties voor de oorsprong van TeV-gammastraling en verborgen neutrino-emissie.
Deze studie introduceert een nieuwe, drie-parameter kalibratie voor de grootte van het breedlijngebied dat de Eddington-verhouding meeneemt, waardoor systematische fouten in de schatting van zwarte-gatenmassa's worden gecorrigeerd en de kosmische massa-dichtheid en vroege groei van zwarte gaten aanzienlijk worden herzien.
Dit onderzoek verklaart de asymmetrische morfologie van de Geminga- en Monogem-pulsarhalo's met een anisotroop diffusiemodel en concludeert dat deze structuren verschillende magnetische coherentiegebieden bewonen met een coherentielengte van ongeveer 100 pc, wat aantoont dat pulsarhalo's krachtige diagnostische hulpmiddelen zijn voor interstellaire magnetische velden.
Deze studie stelt dat supernova's die interageren met een Si- en S-rijke omringende materie, zoals SN 2021yfj, kunnen ontstaan uit de samensmelting van twee witte dwergen, waarbij een hybride witte dwerg met een buitenste laag van zware elementen tijdelijk wordt afgescheurd voordat een thermonucleaire explosie plaatsvindt.
Dit onderzoek presenteert een brandstofefficiënte, laag-drijfkracht missieontwerp voor een tour door de binnenste grote manen van Saturnus die volledige oppervlaktebestrijking garandeert door gebruik te maken van dynamisch complexe trajecten met halo-banen en invarianten variëteiten in een J2-gestoorde drie-lichamen context.
Dit onderzoek rapporteert voor het eerst een gecorreleerde trend tussen de fluxvariaties van persistente radiobronnen en de burst-energetiek van specifieke FRB's, wat suggereert dat beide fenomenen worden aangedreven door een gedeelde energiebron, zoals die van een magnetar.
Dit overzicht beschrijft hoe toekomstige ruimtegebaseerde gravitatiegolf-detectoren, zoals LISA, kunnen worden ingezet om de deeltjesaard van donkere materie te bestuderen door middel van drie mechanismen: orbitale verstoringen in compacte systemen, lensing-effecten en directe koppeling aan ultralichte velden.
Deze studie presenteert VLBI-monitoring van het supermassieve zwarte gaten-binaire kandidaat SDSS J143016.05+230344.4, waarbij een vertraagde radioflits wordt geïdentificeerd als bewijs voor kinetische energie-injectie in een gestructureerd circumkernmedium.
Dit onderzoek toont aan dat een gepolariseerde discrete tomografische methode, toegepast op synthetische multi-ruimtevaartuigbeelden, de driedimensionale dichtheidsstructuur van coronale massa-uitbarstingen effectiever kan reconstrueren dan niet-gepolariseerde methoden, waarbij de nauwkeurigheid toeneemt met het aantal waarnemende ruimtevaartuigen en een minimum van vier nodig is voor betrouwbare 3D-informatie.
Dit onderzoek toont aan dat variatie in de kern-halo-relatie leidt tot twee mogelijke massa-bereiken voor fuzzy donkere materie, waarbij het kleinere bereik in conflict is met de overvloed aan satellietstelsels en het grotere bereik grotendeels wordt uitgesloten door Lyman-alfa-woud-beperkingen.
Dit onderzoek gebruikt algemene relativistische straaltracering om aan te tonen dat de intensiteit en polarisatie van schaduwen en afbeeldingen van Gauss-Bonnet-zwarte gaten omgeven door dikke accretieschijven, gevoelige probes vormen voor de ruimtetijdstructuur en de dynamiek van de accretie.
Deze studie rapporteert de eerste meting van koolstof- en stikstofisotoopverhoudingen in de interstellaire komeet 3I/ATLAS, waarbij de gevonden hoge stikstofverhouding wijst op een oorsprong in de buitenste schijf van een oudere, metaalarme ster.
Dit onderzoek gebruikt data-gedreven magnetische wrijvingssimulaties om de vorming en eruptie van een sigmoïde structuur in zonne-actieve regio 13500 te verklaren, waarbij wordt aangetoond dat een toenemende verhouding van stroomdragende tot totale relatieve helicaliteit de torus-instabiliteit en de daaropvolgende CME-trigger.
Deze studie toont aan dat convolutionele neurale netwerken de leeftijd van sterrenhopen kunnen voorspellen op basis van hun omringende omgeving in PHANGS-HST-beelden, wat bevestigt dat deze omgevingsinformatie systematisch evolueert met de leeftijd van de hopen.
Dit artikel stelt dat de 'flip-flop'-overgangen in röntgenbinairsystemen en de veranderende toestanden in actieve galactische kernen twee manifestaties zijn van hetzelfde schaalvrije fysische proces, aangezien beide optreden bij enkele procenten van de Eddington-luminositeit en hun overgangstijden lineair schalen met de massa.
Dit paper stelt dat bestaande niet-SETI-radio- en optische surveys al voldoende beperkingen opleggen aan de prevalentie van nabije, communicerende buitenaardse beschavingen, en dat het ontbreken van bewijs voor ruimtesondes suggereert dat er de afgelopen miljarden jaren geen enkele beschaving binnen 100 lichtjaar van de Aarde is gepasseerd.