1088 papers
Dit onderzoek gebruikt all-sky kinematica van sterren in de buitenste halo om de massa's van de Melkweg en de Grote Magelhaense Wolk te kwantificeren en de door de nadering van de Wolk veroorzaakte dynamische ongelijkwicht te meten.
Dit artikel voorspelt dat de instorting van een gemagnetiseerde, snel roterende witte dwerg gammastraling lijnen produceert van zowel r-processen als ijzer-peak elementen, een uniek signatuur dat onderscheidend is van neutronenster-samensmeltingen en binnen 30 Mpc detecteerbaar zou moeten zijn voor toekomstige MeV-observatoria.
Dit artikel presenteert de eerste niet-radiale adiabatische pulsatieanalyse van lage-massa, metaalvrije sterren en toont aan dat asteroseismologie een krachtig hulpmiddel is om overgebleven Populatie-III-sterren in de Melkweg te identificeren, ondanks verontreiniging van hun oppervlak.
Dit artikel presenteert 16 nieuwe quasar-kandidaten bij een roodverschuiving van , ontdekt met behulp van zelftoezichthoudend leren en SED-fitting op data van het DESI Legacy Survey, wat een succesvolle methode aantoont voor het vinden van zeldzame objecten die door traditionele selectiecriteria vaak worden gemist.
Dit artikel beschrijft een alternatieve kalibratiebenadering voor de STIS-echelle-modi vóór de Servicing Mission 4, waarbij een schaling op basis van geüpdaterde CALSPEC-stellaratmosfeermodellen wordt toegepast om de doorlaatvermogens met 0,5-2,4% te verbeteren.
Dit artikel introduceert een nieuwe methode met Gaussian process-regressie om de kromming van secundaire STIS-echelle-modetraces nauwkeuriger te modelleren, wat leidt tot een verbeterde fluxdoorvoer van ongeveer 4% en geüpdatete referentiebestanden voor diverse waarnemingsmodi.
Dit onderzoek concludeert dat de Amati- en Yonetoku-relaties voor Swift-GRB's geen significante evolutie met roodverplaatsing vertonen en juist bij hoge roodverplaatsingen betrouwbaarder zijn, waardoor ze veelbelovende kosmologische sondes vormen.
Deze studie analyseert de evolutie van de accretieschijf in GX 339-4 tijdens de uitbarsting van 2021 met data van NuSTAR, NICER en Insight-HXMT, en concludeert dat het opnemen van een warme corona in het harde toestand-model noodzakelijk is om een fysisch consistente geometrie te verkrijgen die in tegenspraak is met eerdere interpretaties op basis van een enkelvoudig Comptonisatiemodel.
In dit onderzoek worden N-lichaamsimulaties gebruikt om de invals massa van het dwergstelsel Sextans te reconstrueren, waarbij wordt vastgesteld dat deze varieert tussen $1,223,14 \times 10^9\rm\,M_\odot$ afhankelijk van de massa van de Melkweg en de dichtheidsprofielen van donkere materie.
Dit onderzoek voorspelt de spectraal kenmerken van snel roterende, metalenarme zware sterren die chemisch homogeen evolueren, waarbij vroege fasen als vroege O-type reuzen of superreuzen worden geclassificeerd en latere fasen als WO-type, met het oog op toekomstige vergelijkingen met waarnemingen van het Hubble-ruimtetelescoopprogramma ULLYSES.
Dit artikel concludeert dat het optimaliseren van het frequentiebereik voor de detectie van zon-achtige oscillaties door de factor te verlagen van de gebruikelijke waarde 2 naar 1,2 de detectiekans en de voorspelde opbrengst aanzienlijk verbetert.
Deze studie combineert Spitzer- en Hubble-ruimtetelescoop-data om nauwkeurige parallaxes te bepalen voor 13 koude bruine dwergen, wat aantoont dat de grote intrinsieke spreiding in hun eigenschappen fotometrische afstandschattingen onbetrouwbaar maakt en astrometrische metingen essentieel maakt voor hun karakterisering.
Deze studie toont aan dat het toepassen van een variabel magnetisch veld en een adaptieve mengingslengte in stermodellen de lithiumovervloed en rotatie-evolutie van zon-achtige sterren in clusters beter kan verklaren, hoewel aanvullende fysica nodig blijft om de huidige rotatiesnelheid en het magnetisch veld van de Zon volledig te reproduceren.
Deze studie introduceert een beeldsegmentatiemethode om homogene catalogi van HII-gebieden te maken en past deze toe op NGC 2403 en NGC 628 om elektronendichtheden en vulfactoren te bepalen, waarbij wordt geconcludeerd dat de volumevulfactoren zeer laag zijn en er mogelijke schalingen bestaan met sterformatieparameters die nieuwe inzichten bieden voor modellen van sterrenclusters.
Dit onderzoek toont aan dat de traditionele methode voor het corrigeren van ionosferische Faraday-rotatie bij VLA- en MeerKAT-observaties de effecten significant overschat, terwijl het gebruik van lokale GNSS-gegevens via de ALBUS-software aanzienlijk nauwkeurigere correcties oplevert en bovendien de intrinsieke elektrische vectorpositiehoeken van standaardkalibratoren 3C286 en 3C138 over een breed frequentiebereik vaststelt.
Dit artikel vat de inhoud en discussies samen van een workshop gewijd aan de Gaia-fasespiraal, deelt de daar geproduceerde bronnen met de bredere gemeenschap en nodigt geïnteresseerden uit om zich aan te sluiten bij de gestarte projecten.
Dit artikel presenteert een geoptimaliseerde, multi-level parallelle software-suite voor de simulatie van SPHERE-3 detectordata, die door het volledig onafhankelijk verwerken van individuele gebeurtenissen over alle stappen heen lineaire schaalbaarheid bereikt zonder gebruik van vergrendelingen.
De auteurs hebben een multithread-versie van de CORSIKA-code ontwikkeld met Cherenkov-optie voor het SPHERE-3-project om de tijdsintensieve generatie van uitgestrekte luchtschouwers op de Lomonosov-2-supercomputer te versnellen en het verlies van gebeurtenissen door wachtrijlimieten te voorkomen.
Dit artikel presenteert de ontdekking van twee microlensplaneten met een lage massa-verhouding en analyseert de 'centraal-resonante' degeneratie in negen gebeurtenissen, waarbij wordt aangetoond dat deze degeneratie twee onderscheidende typen omvat die afhangen van de massa-verhouding en de straal van de bronster.
Deze studie combineert tweedimensionale hydrodynamische simulaties met Monte Carlo-stralingstransport om te tonen hoe de structuur van GRB-jets, de dissipatiediepte en de ladingsdichtheid van elektron-positronparen de tijdsafhankelijke spectrale evolutie en polarisatie van de fotosferische emissie bepalen, waardoor kwantitatieve voorspellingen worden gedaan die met toekomstige polarimeters getest kunnen worden.