1088 papers
Deze studie toont aan dat rekening houden met wolken en deuteriumverbranding in moderne modellen voor bruine dwergen leidt tot langere bewoonbare periodes voor omcirkelende planeten en de ontdekking van specifieke 'sweet spots' nabij de deuteriumverbrandingsgrens, wat aanzienlijk afwijkt van eerdere schattingen op basis van analytische benaderingen.
Dit onderzoek analyseert de dynamiek van accretie rond een geladen zwart gat in een perfect vloeibare donkere materie-omgeving, waarbij EHT-observaties van M87* worden gebruikt om parameters te beperken en te tonen dat hoewel de lokale straling lager is, de totale stralingsrendement en luminositeit hoger zijn dan bij een Schwarzschild-zwart gat.
Dit artikel introduceert een verstoringsframework dat de Cutler-Vallisneri-formaliteit uitbreidt om spectrale drift te corrigeren in nul-latentie gravitatiegolf-zoekopdrachten, waarbij wordt aangetoond dat deze correcties essentieel zijn om ernstige systematische fouten in timing, fase en SNR te voorkomen die anders het detectiebereik en de hemellocatie zouden beïnvloeden.
De auteurs presenteren een snelle en nauwkeurige fenomeenologische methode om de excentriciteit van inspirerende zwarte-gatenparen te beperken door energie-informatie uit verschillende harmonischen in het tijdfrequentiedomein te combineren, wat een waardevol hulpmiddel biedt voor de snelle analyse van toekomstige zwaartekrachtgolfdata.
Dit artikel introduceert een verbeterde deep-learning-methode, POLISH, voor radio-interferometrische beeldreconstructie die door middel van patch-wise training en een niet-lineaire intensiteitstransformatie robuust is voor realistische omstandigheden en de ontdekking van sterke gravitationele lenzen aanzienlijk verbetert.
Dit artikel analyseert een grote steekproef van nova-parameters om de relatie tussen de afname-tijden en te kwantificeren, waarbij de uitkomsten aantonen dat binnen de onzekerheden ongeveer gelijk is aan de helft van .
Dit artikel beschrijft hoe een op The Payne gebaseerd neurale netwerk wordt gebruikt om het instrumentale profiel van LAMOST nauwkeurig te modelleren, wat leidt tot een verbetering van de radiale snelheidsmetingen met ongeveer 3 km/s en zo de zoektocht naar langperiodieke dubbelsterren vergemakkelijkt.
Dit onderzoek rapporteert de detectie van tot 100 GeV reikende gammastraling van gamma-ray bursts door middel van een stapelanalyse van 330 gebeurtenissen met Fermi-LAT, waarbij de resultaten voor zwakkere bursts wijzen op een mogelijk energie-injectie-effect dat niet door standaardmodellen wordt verklaard.
Op basis van meer dan een jaar aan timing-observaties met de FAST-teleskop concludeert dit onderzoek dat de oude pulsar PSR J0630+19 te weinig energie verliest om de zeer-hoge-energie gammastraling van de bron 3HWC J0630+186 te voeden.
Deze paper introduceert de WPDC-2P-methode, een robuuste oplossing voor geometrische vervorming in de hoofdcamera van het Chinese Ruimtestation Survey Telescoop (CSST) die door het gebruik van gewogen polynoomfitting en een zoektabel de astrometrische precisie aanzienlijk verbetert, zelfs onder extreme omstandigheden zoals hoge sterrendichtheid.
Dit onderzoek vergelijkt coronagraafmetingen met aerosolgebaseerde schattingen van de helderheid van de circumsolaire lucht op Mauna Loa om een raamwerk te bieden voor het beoordelen van dagelijkse corona-kwaliteit en het visualiseren van de relatie tussen aerosolen en waargenomen zonneschijf-auréoles.
Dit onderzoek analyseert de waterstofgasinhoud van 19 reusachtige laag-oppervlaktehelderheidsterrenstelsels en suggereert, mede op basis van vergelijkingen met simulaties, dat hun uitgestrekte optische schijven het gevolg kunnen zijn van recente grote sterrenstelselbotsingen.
Dit onderzoek gebruikt rotatieverbreding in LAMOST-spectra om de neigingen en massa's van onzichtbare metgezellen in compacte objecten te bepalen, waarbij twee systemen worden geïdentificeerd met zware witte dwergen of neutronensterren die potentieel als Type Ia-supernovaprogenitors kunnen fungeren.
Deze studie identificeert VLA22 als een veelbelovende kandidaat voor een zwart gat in rusttoestand binnen de bolvormige sterrenhoop M22, gebaseerd op multi-band waarnemingen die consistent zijn met de voorspelde stralingscorrelaties en recente behoudsmodellen.
Dit artikel presenteert de systematische zoektocht naar exoplaneten met een lage massa-verhouding in de 2023-data van het KMTNet, waarbij drie sterke kandidaten worden geïdentificeerd, waaronder KMT-2023-BLG-0164 waarvan de gastheer of een begeleider via spectroscopie is gekarakteriseerd.
Dit onderzoek toont aan dat op tidally-locked exoplaneten rond M-dwarfs atmosferische ineenstorting van CO2 paradoxaal genoeg de aanwezigheid van vloeibaar water aan de dagkant kan bevorderen door de warmtetransport naar de nachtzijde te verminderen.
Dit artikel concludeert dat exacte, niet-Gaussische consistentiediagnostiek een betere beoordeling biedt dan traditionele Gaussische methoden voor de overeenstemming tussen kosmologische datasets en het sign-switching CDM-model, waarbij wordt aangetoond dat hoewel dit model de geometrische compatibiliteit op intermediaire roodverschuivingen licht verbetert, dit niet noodzakelijk leidt tot een betere voorspellende consistentie.
Dit onderzoek analyseert de zes maanden durende vervalprocessen van zonne-actieve regio NOAA AR 12738 en de bijbehorende perifere verduisteringsgebieden, waarbij het aantoont dat thermische tekorten in plaats van alleen materieel gebrek de oorzaak zijn van de verminderde emissie en dat langdurige verduistering waardevolle inzichten biedt in de thermische evolutie en magnetische herschikking van de corona.
Deze studie waarschuwt dat de toepassing van optische quasi-periodieke oscillaties (QPO's) als aanwijzing voor dubbele zwarte gaten in BLAGN met grote voorzichtigheid moet gebeuren, omdat intrinsieke AGN-variabiliteit en roodruis kunnen leiden tot verschillende, niet-harmonisch gerelateerde periodiciteiten in lichtcurven van verschillende tijdsperiodes.
Dit onderzoek toont aan dat de zwakke lensing van kosmische holtes een veelbelovende en onafhankelijke methode is om de totale massa van neutrino's te beperken, met een nauwkeurigheid van 0,096 eV zonder vormruis en 0,340 eV bij realistische ruisniveaus.