1088 papers
Dit artikel voorspelt een nieuw type zeer-hoogfrequente quasi-periodieke oscillaties (VHFQPO's) rond compacte, niet-singuliere objecten zonder waarnemingshorizon, waarvan het waarnemen of niet-waarnemen in röntgenbinaries kan dienen als bewijs voor de al dan niet aanwezigheid van een waarnemingshorizon.
Dit artikel meet, zonder aannames over de onderliggende geometrie, een paar procent grote anisotropieën in de expansiesnelheid van het lokale heelal (0.01 < z < 0.1) die voornamelijk worden veroorzaakt door een sterke kwadrupool in de covariante Hubble-parameter en dipool- en octupool-bijdragen van de deceleratieparameter, wat leidt tot een nauwkeurige, modelonafhankelijke reconstructie van de lichtkracht-afstand.
Dit artikel vergelijkt exacte relativistische oplossingen binnen het LTB-kader met benaderingen uit de covariante kosmografie en lineaire perturbatietheorie om de betrouwbaarheid van deze methoden te bepalen en een consistent raamwerk te bieden voor het interpreteren van waargenomen anisotropieën in de lokale uitdijing van het heelal.
Dit artikel presenteert de eerste gerichte survey van atmosferische ontsnapping bij gasreuzen rond F-sterren, waarbij sterke detecties voor WASP-12b en WASP-180Ab worden gemeld en de variatie in massa-verlies wordt toegeschreven aan de Roche-vulfactor en XUV-straling in plaats van NUV-gedreven mechanismen.
Dit onderzoek simuleert de co-evolutie van massieve zwarte gaten en nucleaire sterrenhopen met de code GNC om de dynamiek van extreme massaratio-inspirals en getijdenverstoringen over 12 miljard jaar te analyseren, waarbij wordt vastgesteld dat de inspiralsnelheid afhangt van de clusterontwikkeling en dat compacte objecten vooral vroege, hoog-excentrische banen vertonen die waarneembaar zijn door LISA.
Deze studie vergelijkt intrinsieke uitlijningen van schijf- en elliptische sterrenstelsels in hydrodynamische simulaties (TNG300, Horizon-AGN en EAGLE) en concludeert dat de signalen over het algemeen positief en robuust zijn, hoewel specifieke resultaten in Horizon-AGN afhangen van de gebruikte vormdefinitie en subgrid-fysica.
Dit artikel presenteert de grootste tot nu toe bestaande driedimensionale chemodynamische kaart van metaalarme reuzen in het binnenste van de Melkweg, waarbij een steekproef van ruim 5 miljoen sterren tot aan [Fe/H] ~ -3,5 wordt geanalyseerd om de vorming van de vroegste componenten van onze sterrenstelsel te onthullen.
Dit artikel analyseert de stromen van massa, energie en metalen door het interstellaire en circumgalactische medium in de IllustrisTNG100-simulaties om de dominante terugkoppingsmechanismen te identificeren en te verklaren hoe deze de groei en uitdoving van sterrenstelsels reguleren.
Dit artikel stelt met behulp van data van de derde observatieloop van Advanced LIGO en Advanced Virgo een nieuwe, twee orde van grootte strengere bovengrens van 0,01 zonsmassa's op de door kerninstortings-supernova's uitgestraalde gravitatie-energie, en voorspelt dat toekomstige derde-generatie-detectors individuele supernova's eerder zullen detecteren dan het onderliggende gravitatiegolfachtergrondsignaal.
Dit artikel toont aan dat de lijn-van-zicht-snelheidsmetingen van de SO/PHI-HRT op Solar Orbiter en de SDO/HMI op de SDO een hoge correlatie vertonen en goed overeenkomen wanneer instrumentele effecten en grootschalige zonnebewegingen correct worden gecorrigeerd.
Dit onderzoek toont aan dat de oppervlaktedichtheid van donkere materie in dwergsterrenstelsels, zoals gesimuleerd in het FIRE-2-project voor zowel koude als zelfinteragerende donkere materie, nagenoeg constant is en goed overeenkomt met waarnemingen.
Dit artikel toont aan dat het semi-analytische model Galacticus de subhaloverdelingen van warm donkere materie, zoals voorspeld door de COZMIC N-lichaamssimulaties, betrouwbaar en rekenkundig efficiënt kan reproduceren.
Dit artikel definieert nieuwe nominale RUWE-drempelwaarden voor de volledige Gaia-missie om de detectie van dubbelsterren te verbeteren, waarbij een langere observatieperiode leidt tot een significant toename in het aantal detecteerbare systemen met zowel korte als lange omlooptijden.
Deze studie beperkt het ontsnappingspercentage van Lyman-continuum-straling () in lokale sterrenstelsels door middel van geavanceerde Bayesiaanse SED-fitting en symbolische regressie, wat resulteert in een bijgewerkte schatting van het ontsnappingspercentage en een nieuwe empirische relatie met de UV-hellingsparameter .
Dit artikel onderzoekt hoe de kosmologische Euler-vergelijking getest kan worden in aanwezigheid van viskeuze donkere materie, schendingen van het equivalentieprincipe en afwijkingen van de algemene relativiteitstheorie, en voorspelt dat toekomstige Stage-IV-survey's zoals SKA2 de huidige viscositeit van donkere materie met hoge precisie kunnen beperken.
Dit artikel concludeert dat Type Iax-supernova's, in tegenstelling tot typische Type Ia-supernova's, gunstige omstandigheden bieden voor de vorming van ijzerrijke silicaten en andere stofdeeltjes, waardoor ze een potentieel belangrijke bron zijn voor interstellaire stof.
Dit artikel onderzoekt de synchronisatie van het Pluto-Charon-systeem via inwaartse orbitale migratie in plaats van de gebruikelijke uitwaartse migratie, en concludeert dat een gevangennemingsscenario, waarbij Charon vanuit een grotere afstand naar Pluto migreerde, waarschijnlijker is dan een oorsprong door een inslag, wat ook de afwezigheid van getijde veroorzaakte breuken en tijdelijke spin-orbit resonanties verklaart.
Dit onderzoek toont aan dat het integreren van op fysica en detectorontwerp gebaseerde attention-masks in transformer-modellen de reconstructie en classificatie van lage-energie-neutrino's in het KM3NeT/ORCA-telescoop verbetert en effectieve fine-tuning tussen verschillende configuraties mogelijk maakt.
Dit onderzoek gebruikt Gaia-astrometrie om te concluderen dat hoewel ongeveer een derde van de onderzochte overgangsschijven met een binnenste stofholte vergezeld gaat van een metingbare metgezel (vaak een ster of bruine dwerg), deze gedetecteerde objecten zelden de oorzaak zijn van de holtes, wat suggereert dat planeten op grotere afstanden de holtes vormen.
Dit artikel presenteert een overzicht en karakterisering van de polarimetrische en spectropolarimetrische observatiemodi van het instrument FoReRo2 op de 2-meter-telescoop van Rozhen, inclusief een statistische studie van standaardsterren en demonstraties van de instrumentcapaciteiten bij verschillende astronomische objecten.