1088 papers
De auteurs presenteren een differentieerbaar en optimaliseerbaar 3D-model dat wordt gebruikt om waargenomen spectraalkubussen van de prestellere kern L1544 te interpreteren, waaruit blijkt dat een asymmetrische structuur in dichtheid en snelheid noodzakelijk is om de waargenomen snelheidsverschillen tussen p-NH2D en N2D+ te verklaren.
Dit artikel toont aan dat het gebruik van verfijnde populatiemodellen voor de massas van dubbele zwarte gaten in het GWTC-4.0-kataloog de precisie van de spectrale-sirene-methode voor het bepalen van de Hubble-constante met ongeveer 50% verbetert, waardoor deze vergelijkbaar wordt met analyses die elektromagnetische tegenhangers en sterrenstelselcatalogi betrekken.
Dit onderzoek toont aan dat hoewel alternatieve donkere-energiemodellen op het achtergrondniveau consistent zijn met CDM, hun variaties in de expansiegeschiedenis leiden tot meetbare verschillen in de niet-lineaire structuurvorming, zoals versterkt vermogen op kleine schalen en een vroegere vorming van halos, wat de kracht van grootschalige structuurobservaties voor het beperken van deze modellen benadrukt.
Dit artikel presenteert de eerste beperkingen op multipool-afhankelijke kosmische birefringentie met behulp van BK18 CMB-polarisatiedata, waarbij geen significante afwijkingen van nul worden gevonden voor de rotatie en de axion-fotonkoppeling binnen het vroege donkere-energiemodel.
Deze studie toont aan dat sterrenstelselbotsingen vaker plaatsvinden langs kosmische filamenten dan in andere gebieden, wat suggereert dat deze structuren een cruciale rol spelen in de voorbewerking van sterrenstelsels voordat ze de clusterkern binnenkomen.
Deze studie breidt een hiërarchisch Bayesiaans raamwerk uit door pulsarobservaties en dichtheidsonzekerheden te integreren, waardoor de relatie tussen magnetische veldsterkte en gasdichtheid in het diffuse interstellaire medium wordt versterkt met een niet-nul exponent en een brede overgangsdichtheid.
Deze studie presenteert de resultaten van een drie jaar durende ultraviolette monitoring van het Seyfert-1-sterrenstelsel ESO 141-G55, waarbij significante variabiliteit in het continuum en emissielijnen werd vastgesteld en de vertragingen van deze lijnen ten opzichte van het continuum werden gebruikt om de oorsprong in de buitenste delen van de accretieschijf te lokaliseren.
Dit artikel analyseert de CosmicFlows4-dataset om te concluderen dat de snelheids- en dichtheidsvelden in het lokale universum schaalregimes vertonen die wijzen op intermitterende, niet-Gaussische cascades en een asymmetrie die kenmerkend is voor compressieve gradiënten.
Dit artikel presenteert een spectroscopische analyse van XRISM- en NuSTAR-observaties van de zwarte-gaten-röntgenbinaire GS 1354--64, waarbij de hoge resolutie van de microcalorimeter een schone brede ijzerlijn onthult die wijst op een snel roterend zwart gat met een spinparameter groter dan 0,98.
Dit artikel presenteert de schatting van de volledigheid van de QUBRICS-hemelonderzoek, waarbij 3501 nieuwe quasar-roodverschuivingen uit Gaia DR3-spectra worden gebruikt om de hoge efficiëntie van de selectiemethoden te bevestigen en betrouwbare data te leveren voor toekomstige kosmologische studies.
Dit artikel presenteert isotopische metingen van de interstellaire komeet 3I/ATLAS die aantonen dat deze objecten, met hun extreme deuterium- en koolstofisotoopverhoudingen, zich 10 tot 12 miljard jaar geleden in een koud, metaalarm milieu in de jonge Melkweg hebben gevormd.
Dit onderzoek toont aan dat sterrenvorming in het nabije spiraalstelsel NGC 891 aanzienlijke hoeveelheden moleculair gas tot een hoogte van 1,4 kpc boven het diskvlak kan tillen, wat resulteert in een dikke schijfcomponent die tot 27% van de totale moleculaire gasmassa uitmaakt en past binnen het scenario van een galactische fontein.
Dit artikel beschrijft hoe FAST-observaties van de quasar 3C 286 aantonen dat interplanetaire scintillatie verschillende gepolariseerde componenten beïnvloedt, wat wijst op afzonderlijke emissiegebieden (de kern en de zuidwestelijke jet) en een zonnewindplasma-snelheid van ongeveer 637 km/s oplevert.
Dit onderzoek toont aan dat zwaartekrachtgedreven longitudinale stromingen in filamenten de hoekmomentumvectoren van ingebedde kernen kunnen heroriënteren, waardoor er op latere tijdstippen een voorkeursperpendiculaire uitlijning tussen protostellaire uitstromingen en filamenten ontstaat.
Dit onderzoek toont aan dat ALMA-waarnemingen van de protoplanetaire schijf rond HD 34282 een heldere boog onthullen die consistent is met een draaiend wervelstelsel dat stofdeeltjes vangt, zoals blijkt uit de golflengte-afhankelijke eigenschappen van de emissie.
Dit onderzoek gebruikt tijd-afhankelijke 1D-supernovarestant-simulaties om aan te tonen dat de ongeschokte ejecta van een jonge magnetar de dominante bijdrage leveren aan de variabele dispersiemaat van Fast Radio Bursts, terwijl de geschokte regio een beperkte dispersiemaat maar een aanzienlijke rotatiemaat genereert, wat ondersteunt dat een groot deel van de bron-dispersiemaat voortkomt uit een jonge kernkollaps-supernova-omgeving.
Het onderzoek toont aan dat de extreem hoge deuteriumverrijking in water van de interstellaire komeet 3I/ATLAS wijst op een oorsprong in een ander planetair systeem waar water onder koudere en minder bestraalde omstandigheden is gevormd dan in ons eigen zonnestelsel.
Dit artikel presenteert de eerste NuSTAR-hard-X-raywaarnemingen van het laag-luminositeit actieve galactische kern NGC 4278, interpreteert de variabele emissie met een radiatief inefficiënt accretievloermodel, en bespreekt de implicaties voor de oorsprong van TeV-gammastraling en verborgen neutrino-emissie.
Deze studie introduceert een nieuwe, drie-parameter kalibratie voor de grootte van het breedlijngebied dat de Eddington-verhouding meeneemt, waardoor systematische fouten in de schatting van zwarte-gatenmassa's worden gecorrigeerd en de kosmische massa-dichtheid en vroege groei van zwarte gaten aanzienlijk worden herzien.
Dit onderzoek verklaart de asymmetrische morfologie van de Geminga- en Monogem-pulsarhalo's met een anisotroop diffusiemodel en concludeert dat deze structuren verschillende magnetische coherentiegebieden bewonen met een coherentielengte van ongeveer 100 pc, wat aantoont dat pulsarhalo's krachtige diagnostische hulpmiddelen zijn voor interstellaire magnetische velden.