1406 papers
Dit onderzoek toont aan dat thermische emissie van warme gasstructuren, zoals dichte clumps in de circum-galactische omgeving en diffuse filamenten van het intergalactische medium, de waargenomen zachte röntgenoverschotten in clusters kan verklaren en dat deze overschotten een maatstaf vormen voor de dynamische staat van de cluster.
Deze studie presenteert een diep leernetwerk op basis van ConvLSTM2D dat effectief sterk gelende Type Ia-supernova's detecteert in tijdsreeksen van meerkleurige LSST-achtige beeldgegevens, met een hoge detectie-efficiëntie binnen de eerste paar waarnemingen.
In dit artikel worden nieuwe MeerKAT-observaties van 21 massieve sterrenstelselclusters gepresenteerd, waarbij voor het eerst in alle doelen diffuse radio-emissie werd gedetecteerd, wat leidde tot de ontdekking van nieuwe radiohalo's en -relics en een beter begrip van de schaalrelaties tussen radiovermogen en clustermassa.
Dit artikel introduceert een verbeterde discriminator voor het onderscheiden van niet-Gaussische ruisartefacten van binaries zwarte gaten in gravitatiegolfdata, waarbij gebruik wordt gemaakt van singuliere waardenontbinding van realistische meetgegevens in plaats van alleen analytische basisvectoren.
Deze studie gebruikt een uniek systeem van een quiescente sterrenstelsel op hoge roodverschuiving voorafgaand aan een quasar om, via Magellan/FIRE-spectroscopie, empirische kalibraties af te leiden die de onzekerheid in de omrekening van natrium- naar waterstofkolomdichtheid voor neutrale gasuitstromen verkleinen en bevestigen dat deze uitstromen een cruciale rol spelen bij het 'quenchen' van sterrenstelsels.
Dit artikel toont aan dat asymmetrische erosie van radio-pulsen in een magnetisferisch plasma, veroorzaakt door niet-lineaire wakevelden, een mechanisme kan zijn dat lineair gepolariseerde straling omzet in cirkelvormig gepolariseerde snelle radiobursts afkomstig van magnetars.
Dit artikel onderzoekt hoe excentrische dubbele pulsars in donkere-materie-omgevingen, met name die met ultralichte scalaire velden, door dynamische wrijving een grotere gevoeligheid tonen voor donkere-materie-kenmerken dan eerder onderzochte systemen met cirkelvormige banen.
De auteurs stellen een alternatief model voor waarin "little red dots" worden geïnterpreteerd als supermassieve sterren omringd door zware, zelfgraviterende schijven die ontstaan uit gasrijke galaxiemergers, waardoor de waargenomen spectra en eigenschappen van deze objecten als voorlopers van directe ineenstortingszwarte gaten worden verklaard.
Dit onderzoek analyseert de Cosmicflows-4-catalogus met een voorkeursvrije methode om de lokale Hubbleconstante en bulkstroom direct te schatten, waarbij de resultaten een lokale Hubbleconstante van 75,9 km/s/Mpc bevestigen en een significante spanning met de CDM-predicties voor de bulkstroom aantonen.
Dit onderzoek combineert diepe LegacySurvey-beelden met MaNGA-spectroscopie om aan te tonen dat de evolutie van massieve vroege-type sterrenstelsels bij lage roodverschuiving wordt bepaald door het complexe samenspel tussen de in-situ stervorming in het verleden en latere ex-situ accretie, waarbij de verdeling van sterren in de halo en de centrale zwaartekracht potentieel unieke sporen achterlaten in de leeftijd en chemische samenstelling van de sterrenpopulaties.
Dit onderzoek analyseert de variatie in snelheidsanisotropieprofielen van negen massieve sterrenstelselclusters uit de CLASH-VLT-data-set en concludeert dat deze profielen niet universeel zijn, maar sterk variëren afhankelijk van de massa, concentratie en samenvoegingsgeschiedenis van de clusters.
Deze paper introduceert het parameterloze Web-Halo Model (WHM), dat door het integreren van filaments en platen met 1-lus Lagrangiaanse Storings-theorie nauwkeurigere voorspellingen van het niet-lineaire materiespectrum levert dan bestaande methoden zoals HMcode-2020, zonder gebruik te maken van vrij aan te passen parameters.
Dit onderzoek toont aan dat in extreem dichte, metaalarme sterrenhopen, zoals waargenomen door de JWST, onvermijdelijke runaway-stijgingen leiden tot de vorming van zeer massieve sterren die binnen 4 miljoen jaar instorten tot zware zwarte gaten, wat een mogelijke verklaring biedt voor de vroege zwarte gaten en hoge stikstofgehalten in het jonge heelal.
Dit artikel analyseert SN 2024hpj en vergelijkbare SN 2009ip-achtige gebeurtenissen om hun voorkeur voor sterrenvormingsgebieden als ontstaansomgeving te bevestigen, hun lichtkromme-variabiliteit te classificeren in vier subgroepen en de progenitor-massa's te schatten op 25 tot 31 zonsmassa's of lager.
Deze studie introduceert een nieuw lepton-hadronisch model voor blazars, waarbij een sub-Eddington-jet deeltjes versnelt die ultra-hoog-energetische neutrino's produceren, en toont aan dat dit model de waarnemingen van TXS 0506+056 en PKS 0605-085 door IceCube en KM3NeT energetisch haalbaar verklaart.
Dit onderzoek toont aan dat de LSST-survey met succes periodieke lichtkromme-variabiliteit kan gebruiken om zware dubbelzwartgaten met hoge excentriciteit en ongelijke massa's te identificeren, waarbij een detectiekans van meer dan 50% wordt voorspeld voor systemen binnen een afstand van ongeveer 1,5 miljard lichtjaar.
Dit artikel introduceert het concept van het energie-overgangsgebied (ETD) in het PCR3BP-model van het Aarde-Maan-systeem en gebruikt dit om effectieve trajecten voor ontsnapping via zwaartekrachtassistentie te construeren.
Dit onderzoek concludeert dat een anti-de Sitter vacuüm in het donkere-energie-sectoren, hoewel het de vorming van vroege structuren enigszins kan bevorderen, onvoldoende is om de waarnemingen van JWST van overvloedige hoge-roodverschuivingsgalaxies te verklaren zonder ook evolutie in de astrophysische eigenschappen van deze vroege sterrenstelsels aan te nemen.
Dit artikel beschrijft hoe waarnemingen van de zwarte-gat-röntgenbinaire MAXI J1348−630 een zeldzame, tijdelijke heractivering van compacte jets en de lancering van discrete ejecta onthullen die nauw gekoppeld zijn aan snelle variaties in de X-straal-emissie, wat nieuwe inzichten biedt in de dynamische wisselwerking tussen jets en de hete corona.
Dit onderzoek analyseert de evolutie van het aandeel rustige sterrenstelsels en de eigenschappen van de rode rij in COSMOS-galaxiegroepen tot een roodverschuiving van 3,7, waarbij wordt vastgesteld dat deze populatie zich vooral tussen z=1,5 en z=2 vormt, met een snellere groei in de rijkste groepen en een zeldzame overdichtheid bij z=3,4, terwijl de helling en spreiding van de rode rij over een periode van ongeveer 12 miljard jaar geen significante trends vertonen.