1420 papers
Deze studie toont aan dat een jonge sterrenhoop die in een getijdenbrug tussen twee samensmeltende sterrenstelsels op een afstand van z=3 is gevormd, een opmerkelijk hoge Lyman-continuüm-ontsnappingsfractie van 57% vertoont, wat suggereert dat dergelijke in-situ gevormde sterren in getijdenstructuren een belangrijke bijdrage leveren aan de ionisatie van het vroege heelal.
Dit artikel presenteert een dynamisch consistente spectrale analyse van zes Galactische WN4b-sterren met behulp van PoWR-HD-modellen, waarbij de koppeling van ster- en windparameters degeneraties doorbreekt en leidt tot nauwkeurigere bepalingen van temperatuur, massa en massaverlies in vergelijking met eerdere grid-gebaseerde studies.
Deze studie presenteert de eerste zelfconsistente 3D MHD-simulatie van vervalloze kinkoscillaties in coronale lussen, die spontaan ontstaan en een lineaire polarisatie vertonen die pleit voor een zelfonderhoudende of quasi-stabiele drijfkracht in plaats van een stochastische bron.
Door spectra van 15 jonge sterrenobjecten in het Centrale Moleculaire Zone te combineren, hebben onderzoekers ontdekt dat de methanolijsabundantie in deze regio systematisch lager is dan in de galactische schijf, wat mogelijk wordt veroorzaakt door de unieke chemische omgeving of door verdamping van ijs door intense verwarming van zware protosterren.
Dit artikel beschrijft hoe het ultra-diffuse sterrenstelsel VCC 1964, dat zich in een cluster bevindt, een opvallende verschuiving tussen zijn gas- en stercomponenten vertoont als gevolg van ram-pressure, wat suggereert dat het voor het eerst de cluster binnendringt en mogelijk een tekort aan donkere materie heeft of dat dit een artefact is van de gasverstoring.
Het onderzoek toont aan dat het integreren van zwakke lensing in analyses van heldere standaard sirenes met elektromagnetische tegenhangers haalbare metingen van de parameter mogelijk maakt, met een nauwkeurigheid van 10% voor de Einstein Telescope en 30% voor LISA.
Het paper stelt dat donkere materie uit macroscopische primordiale zwarte gaten kan bestaan, wat door vroegere simulaties en massaverlies via Hawking-straling leidt tot grotere bulkstroom-snelheden op grote schalen en een oplossing voor de Hubble-spanning.
Deze studie uit de MUSE-ALMA Haloes-survey identificeert moleculair gas in 12 van de 60 onderzochte HI-geselecteerde sterrenstelsels bij een roodverschuiving van ongeveer 0,5 en onthult een tweeledig gedrag in de sterrenvormingsefficiëntie waarbij lage-massa-systemen de hoofdreeks volgen terwijl hoge-massa-systemen onderdrukken.
Dit onderzoek toont aan dat het implementeren van een fysiek onderbouwde methode voor massa-ejecties veroorzaakt door de Eddington-limiet in ster-evolutiemodellen de discrepanties tussen voorspelde en waargenomen populaties van zware sterren, zoals in de Magelhaense Wolken, aanzienlijk kan verminderen.
Dit onderzoek toont aan dat anisotrope accretie via dichte stromen in 3D-radiatieve MHD-simulaties leidt tot een blijvende excentriciteit van ongeveer 0,1 in Class 0-protoplanetaire schijven, wat fundamentele gevolgen heeft voor hun evolutie en de vorming van planetesimalen.
Deze studie toont aan dat, hoewel verschillende drukprofielmodellen even goed de gemeten Sunyaev-Zel'dovich-data van een grote steekproef van ACT-galaxieclusters kunnen beschrijven, de aanname van een universeel profiel ontoereikend is voor hoge precisie vanwege resterende trends en verstrooiing die afhankelijk zijn van massa en roodverschuiving.
Deze studie analyseert de ruimtelijk opgeloste relatie tussen stervorming en moleculair gas in 27 lokale LIRG's over het volledige samensmeltingsproces en toont aan dat de schijnbare tweedeling in deze relatie verdwijnt wanneer men kijkt naar fysieke gasklonten in plaats van onopgeloste stralen, terwijl de stervormingsefficiëntie toeneemt naarmate de samensmelting vordert.
Dit onderzoek analyseert de moleculaire gasinhoud en sterformatie in centrale ringen van nabije sterrenstelsels met behulp van PHANGS-ALMA-observaties, en concludeert dat hoewel de absolute eigenschappen variëren, de relatieve processen van gasinstroom en sterformatie sterk lijken op die van het Centrale Moleculaire Gebied van de Melkweg.
Dit onderzoek gebruikt driedimensionale hydrodynamische simulaties om te tonen dat de interne dynamiek van gasomhulsels rondom planeten in schijven wordt bepaald door het evenwicht tussen verwarming en afkoeling, wat leidt tot drie verschillende regimes die de groei en samenstelling van planeten, met name super-aarden in het binnenste deel van de schijf, beïnvloeden.
Dit onderzoek, dat gebruikmaakt van nauwkeurige sterparameters van SWEET-Cat, bevestigt de bestaande exoplanet-radiusvallei en onthult dat deze afhankelijk is van periode, flux, sterrenmassa en leeftijd, wat wijst op een langdurig atmosferisch verlies dat overeenkomt met het scenario van massa-verlies door kernkracht.
Deze studie analyseert vijftien jaar multi-golflengte-gegevens van de blazar OP 313 en concludeert dat de recente extreme gamma-activiteit wordt veroorzaakt door nieuwe jetcomponenten die uit de kern komen en interageren met een staande schok, waarbij de gamma-straling waarschijnlijk ontstaat door inverse Compton-verstrooiing van fotonen van de stoffige torus.
Deze studie toont aan dat getijde-gevangen reuzensterren tijdens gedeeltelijke getijdestoringen (pTDE's) door een superzwaar zwart gat kunnen worden ingevangen door asymmetrisch massaverlies, een gedrag dat fundamenteel verschilt van dat van hoofdreekssterren en belangrijke implicaties heeft voor de detectie van herhalende pTDE's en de evolutie van extreme massa-ratio inspiralsystemen.
De studie toont aan dat de overleving van protoplanetaire schijven en het vasthouden van stof voor planeetvorming onder externe fotoverdamping voornamelijk wordt bepaald door de wisselwerking tussen radiale spreiding, inwaartse drift en de sterkte van de FUV-straling, waarbij het specifieke mechanisme voor hoekmomentumtransport (viskeus of MHD-wind) minder doorslaggevend is dan eerder gedacht.
Deze studie presenteert nieuwe spectroscopische waarnemingen van de exocometen in het Pictoris-systeem en toont aan, middels excitatiemodellering, dat hun gassenstaarten zich op veel grotere afstanden van de ster bevinden dan eerder gedacht, wat aantoont dat sublimatieproducten over grote afstanden kunnen migreren terwijl ze nog detecteerbaar blijven.
Deze studie rapporteert over de IXPE-observatie van de magnetar 1E 1547.0-5408, waarbij een hoge polarisatie werd gemeten die hoewel niet als definitief bewijs voor vacuümbirefringentie kan worden beschouwd, wel opnieuw wijst op de aanwezigheid van QED-effecten in magnetars.