1414 papers
In het kader van het GAPS-programma hebben onderzoekers met HARPS-N en Gaia-DR3-data bevestigd dat HD 128717 B (Gaia-6 B) een langperiodieke, excentrische bruine dwerg is met een massa van ongeveer 20 Jupitermassa's, waarbij de oorspronkelijke Gaia-baanoplossing door een degeneratie als gevolg van de lange periode en hoge excentriciteit onjuist was.
Dit onderzoek analyseert de evolutie van het magnetisch veld van interplanetaire coronale massa-ejecties (ICME's) over een afstand van 0,07 tot 5,4 au op basis van een uitgebreide catalogus van 1976 gebeurtenissen, en concludeert dat een enkel machtswetverband de afname van het veld beschrijft, hoewel een aangepast model met twee exponenten nodig is om de waarnemingen consistent te maken met de oorspronkelijke zonnevelden.
Dit onderzoek toont aan dat de supernovarest W44 chemisch complexe moleculen en deuteriumhoudende soorten heeft aangetroffen in een schok-gedreven sterrenvormingskern, wat suggereert dat supernovaschokken de fysische en chemische omstandigheden kunnen scheppen voor de vorming van sterren en planetenstelsels met een chemische samenstelling vergelijkbaar met die van kometen.
Dit artikel voorspelt dat toekomstige lijn-intensiteitsmapping-surveys, met name de Deep Spectroscopic Survey bij , deeltjesmassa's van warm donkere materie kunnen beperken via de [C II]-krachtspectrum, hoewel de beperkte bijdrage van kleine halo's de construerende kracht vermindert en het combineren van meerdere roodverschuivingen en emissielijnen noodzakelijk is voor concurrerende resultaten.
Dit artikel analyseert geïntegreerde sterrenpopulaties van ultra-diffuse en laag-oppervlaktehelderheid-galaxieën in het Hydra I-cluster en concludeert dat deze objecten voornamelijk overeenkomen met opgeblazen dwergsterrenstelsels, waarbij verschillen in metaalrijkdom en vormingsgeschiedenis worden toegeschreven aan variërende omgevingsinvloeden en infall-tijdstippen.
Met behulp van JWST-data onthult dit onderzoek hoe feedback en een multiphasische interstellair medium de ontsnapping van Lyman-α-straling mogelijk maken in de lensversterkte, matig stoffige sterrenstelsel HCM 6A tijdens het tijdperk van reionisatie.
In dit artikel wordt gemodelleerd dat de hoge-velocity-functies in Type Ia-supernova's niet kunnen worden verklaard door een enkele dichtheidsverhoging of de bestaande vertraagde- en dubbele-detonatiemechanismen, wat suggereert dat er nog een ontbrekend element in de modellen zit.
Deze studie toont aan dat sterrenvormende sterrenstelsels met compacte radio-emissie op GHz-frequenties fundamenteel vergelijkbare eigenschappen vertonen met radio-gedetecteerde AGN's, wat suggereert dat ze mogelijk een voorloperfase of een vorm van zwakke AGN-activiteit vertegenwoordigen.
Deze studie bevestigt dat variaties in de gemiddelde helderheid van RR Lyrae-sterren in de OGLE-bulgevoeren voornamelijk het gevolg zijn van echte astrophysische fenomenen, zoals variabele uitdoving door stof, en niet van fotometrische fouten.
Dit onderzoek combineert laboratoriumexperimenten met een koude plasma-reactor en numerieke fotochemische modellering om aan te tonen dat uit evenwicht gebrachte chemie in de atmosfeer van gematigde exoplaneten, afhankelijk van de C/O-verhouding en metaliciteit, leidt tot de vorming van zowel gereduceerde als geoxideerde organische verbindingen, waaronder prebiotisch interessante stoffen.
Deze studie toont aan dat het diffuus uitbreiden van magnetische velden uit sterren- en galactische dynamo's in een turbulente omgeving leidt tot een ander veldgedrag dan de gebruikelijke potentiaal- of krachtvrije modellen, waarbij het kwadrupoolmoment langzamer afneemt en een magnetosfeer ontstaat die zich tijdens de verzadigde fase diffuus uitbreidt, wat impliceert dat de magnetisatie van intergalactische voids oorspronkelijk is en niet door galactische velden wordt veroorzaakt.
Dit artikel bespreekt de recente detectie van nanohertz-gravitationele golven door pulsartimingarrays en analyseert zowel hun oorsprong in superzware zwarte gaten als hun potentieel om deeltjesfysica en de vroege geschiedenis van het heelal te verklaren.
Dit artikel presenteert een efficiënte strategie voor de PLATO-missie om valse positieven te detecteren door middel van dubbel-apertuurfotometrie, waarbij met name secundaire fluxmetingen een hoge detectie-efficiëntie bieden voor het uitsluiten van signalen veroorzaakt door verduisterende dubbelsterren.
Dit artikel analyseert de eigenschappen van filamenten in het samensmeltende sterrenstelselcluster Abell 2255 door gebruik te maken van multi-frequentie radiogegevens van LOFAR, uGMRT en VLA, waardoor de morfologie, spectrale eigenschappen en magnetische velden van deze structuren met ongekende resolutie in kaart zijn gebracht en de rol van de 'Original TRG' als hoofdbeweger van deze filamenten wordt onderstreept.
Deze studie toont aan dat een jonge sterrenhoop die in een getijdenbrug tussen twee samensmeltende sterrenstelsels op een afstand van z=3 is gevormd, een opmerkelijk hoge Lyman-continuüm-ontsnappingsfractie van 57% vertoont, wat suggereert dat dergelijke in-situ gevormde sterren in getijdenstructuren een belangrijke bijdrage leveren aan de ionisatie van het vroege heelal.
Dit artikel presenteert een dynamisch consistente spectrale analyse van zes Galactische WN4b-sterren met behulp van PoWR-HD-modellen, waarbij de koppeling van ster- en windparameters degeneraties doorbreekt en leidt tot nauwkeurigere bepalingen van temperatuur, massa en massaverlies in vergelijking met eerdere grid-gebaseerde studies.
Deze studie presenteert de eerste zelfconsistente 3D MHD-simulatie van vervalloze kinkoscillaties in coronale lussen, die spontaan ontstaan en een lineaire polarisatie vertonen die pleit voor een zelfonderhoudende of quasi-stabiele drijfkracht in plaats van een stochastische bron.
Door spectra van 15 jonge sterrenobjecten in het Centrale Moleculaire Zone te combineren, hebben onderzoekers ontdekt dat de methanolijsabundantie in deze regio systematisch lager is dan in de galactische schijf, wat mogelijk wordt veroorzaakt door de unieke chemische omgeving of door verdamping van ijs door intense verwarming van zware protosterren.
Dit artikel beschrijft hoe het ultra-diffuse sterrenstelsel VCC 1964, dat zich in een cluster bevindt, een opvallende verschuiving tussen zijn gas- en stercomponenten vertoont als gevolg van ram-pressure, wat suggereert dat het voor het eerst de cluster binnendringt en mogelijk een tekort aan donkere materie heeft of dat dit een artefact is van de gasverstoring.
Het onderzoek toont aan dat het integreren van zwakke lensing in analyses van heldere standaard sirenes met elektromagnetische tegenhangers haalbare metingen van de parameter mogelijk maakt, met een nauwkeurigheid van 10% voor de Einstein Telescope en 30% voor LISA.